zritah pisze:
Oto,jakie mamy polactwo:
Cytuj:
Po zadaniu im pytania,czy popierają pomysł usuwania z przestrzeni publicznej pamiątek po PRL, m.in. tablic wdzięczności Armii Czerwonej czy tablic Mendelejewa.Prawie żadna z kilkunastu przepytanych osób nie wyłapała, że w pytaniu o politykę jest też absurdalny haczyk. Wszyscy od razu ruszyli z tyradą wyraźnie wynikającą z ich sympatii partyjnych i nie zdobyli się na refleksję, iż pytający o dekomunizację wspomniał również o układzie okresowym pierwiastków.
Podobny kawal byl o szkodliwosci monotlenku diwodoru (wody)
Monotlenek diwodoru, DHMO (od ang. dihydrogen monoxide) – nomenklaturowo poprawna, ale w praktyce niestosowana nazwa wody. Termin ten został wykorzystany do szeregu głośnych mistyfikacji, które miały pokazać skutki ignorancji naukowej i ośmieszyć zjawisko publicznego lęku przed nieznanymi nazwami substancji chemicznych.
Pierwsze żartobliwe wzmianki o DHMO pojawiły się w 1990 roku za sprawą studentów UC Santa Cruz Erica Lechnera, Larsa Norpchena i Matthew Kaufmana[1]; w 1994, zostały następnie rozwinięte przez Craiga Jacksona (także z UCSC)[2]. Mistyfikacja stała się znana w szerszych kręgach dzięki pracy czternastoletniego Nathana Zohnera, ucznia gimnazjum w Eagle Rock w stanie Idaho, który trzy lata później, w ramach swojego projektu szkolnego „How Gullible Are We?” („Jak łatwowierni jesteśmy?”), przeprowadził ankietę na temat „niebezpieczeństw związanych z monotlenkiem diwodoru”. Odzew na tę ankietę był przedmiotem komentarzy w prasie i innych mediach, a wkrótce stał się inspiracją dla podobnych akcji przeprowadzanych gdzie indziej[3].
Na przestrzeni dziesięcioleci, na potrzeby kolejnych żartów z tej serii, stworzone zostało wiele kolejnych petycji i witryn internetowych, które opisywały zagrożenia i negatywne skutki środowiskowe powodowane przez ów związek chemiczny: erozja gruntów, niszczenie zabytków, przyspieszanie korozji metali, istotna rola w procesach cieplarnianych. Monotlenek diwodoru był też wskazany jako główny składnik kwaśnych deszczów oraz wielu niebezpiecznych odpadów przemysłowych; podkreślano, że przypadkowe wdychanie nawet niewielkich ilości substancji może prowadzić do śmierci, a postać gazowa często powoduje poważne oparzenia. Pisano także, że substancja ta znaleziona została w tkankach nowotworowych u wielu pacjentów. Petycje nawoływały do zdecydowanego odzewu i sprzeciwu wobec produkcji i wykorzystania DHMO.
Ponieważ żart z monotlenkiem diwodoru stał się już dość znany, wymyślane są inne terminy tego rodzaju (nie zawsze poprawne), na przykład „kwas hydrohydroksylowy”.
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
