Masz rację Adamie, cóż więcej mogę.. Mnie to przeraża, a bezsilność dobija.
Z innej beczki.
Moja wiocha, moje osiedle, moja ulica

Fotka tym razem nie mojego autorstwa, ale tu właśnie mieszkam. Bosko nie? (Pozadrościłam stanaxowi). Dymem się nie przejmujcie, wszyscy teraz liście spalamy, skoszoną trawę, gałęzie.. Na horyzoncie jest las, do którego uderzam z piesem 3 razy dziennie. W lesie mieszka ''zły''..Bo mieszka..
I to żadne śmichy, chichy..
Bowiem w lasku, lesie, bo ciągnie się trochę, tkwią pozostałości po podobozie KL Groß-Rosen. Ile tam ciał leży w ziemi, nie wie nikt. Bezimiennych, bez grobów.
Na wejściu do lasu wisi kapliczka na drzewie, z 42 roku.. ktoś tam kwiatki zasadził. Potem resztki bunkra, jako dzieciaki, splondrowaliśmy to to wzdłuż i wszerz, przynajmniej ten naziemny fragment, reszta zasypana.
Wejdziesz do lasu po zmroku i masz ochotę zrobić zwrot w tył.
Wejdziesz z wykrywką, ta szaleje.
Coś stuka, puka, jakby ktoś konie podkuwał. Coś szeleszcze , łamie gałęzie, jęczy w konarach, albo nagle zapada cisza. Głucha zupełnie, co wręcz w uszach dźwięczy.
Taka właśnie dzisiaj była, jakby wszystko zamarło. Zaczęłam śpiewać psu, bo głupio mi się zrobiło jak diabli, gęsia skórka na kończynach, przyspieszony oddech, a gnojuch zamiast dzielnie iść do przodu, podkulił ogona i dawaj do domu.. Czas na setkę mieliśmy iście olimpijski.
I co to było, no co?
Ja tam mogę mieć schizy, wyobrażnia może działać, ale żeby potężny pies wiał ???