.......I to właśnie Twoja historia dotyczy ponad 75 % PRL-owskiego gówniarstwa, którym i ja byłem, tak to właśnie było. Dopiero w ogólniaku "studiując" miałem przyjemność poznać prawdziwą Ruską która uczyła - obowiązkowego wówczas - języka rosyjskiego. A tak naprawdę to Ruskich poznałem będąc w WSO wtedy oni odwiedzali nas podczas uroczystości szkolnych i nawiązały się wtedy kontakty bardziej osobiste, które po latach można było podtrzymywać gdy już służyło się w jednostkach liniowych mając za sąsiada jednostki AR. Oni zawsze byli dla nas serdeczni i w zasadzie pomagali bezinteresownie. Czasami kończyło się to tradycyjną flaszką, albo i czterema jak to między sojusznikami z bratnich armii.
........napisał Wa-Ma;
Ja pierwszy kontakt z nimi miałem w Świnoujściu.
Za moich czasów stacjonował tam dywizjon radzieckich kutrów rakietowych i jako uczeń szkoły morskiej a więc noszący mundur, - mogłem wchodzić na teren ich bazy ( do kantyny po fajki ma się rozumieć )
I tak jak pisze Wa-Ma, - byli to normalni ludzie a nawet bardziej przyjaźnie nastawieni do nas aniżeli mieszkańcy Świnoujścia.
Później, będąc w wojsku, miałem "szczęście" wyjechać w 1968 roku do Czechosłowacji by zaprowadzić tam "ład i porządek" i znowu, w ramach przyjaźni polsko radzieckiej, przy wspólnej grochówce zawiązywaliśmy dalej i głębiej tę przyjaźń między narodami..........
I ponownie miałem do czynienia z normalnymi, serdecznymi ludźmi których los, podobnie jak mnie rzucił do obcego kraju i gówno mielismy w tej sprawie, - a oni jeszcze mniej,- do gadania.
Tym bardziej było mi ich żal. że ja do kraju miałem 200 km.a oni średnio 2000. Albo i dwa razy tyle.
A że od czasu do czasu trafi się między nimi skurwiel..............A pośród naszych to nie ?!
O kontaktach zawodowych też warto by wspomnieć.
Podczas pracy na statkach w trakcie poławiania śledzia czy makreli na Georges Bank, często korzystaliśmy z zasobów informatycznych ich rozpoznania rybackiego.
Niejeden z naszych trawlerów, podarwszy na wrakach ostatni zestaw sieci, "pożyczał" od łowiących w pobliżu jednostek radzieckich siatkę, by nie przerywać połowów do czasu aż z kraju dostarczą nowe.
Oddawanie zaś z reguły kończyło się zdrową popijawą o sieciach zapominając oczywiście.
Ale i nieprzyjemne przypadki były udziałem naszych radzieckich przyjaciół jak rozjechanie sieci ciągnionych przez nasz trawler czy nawet kolizje z "towarzyszem" w trakcie której jeden z naszych zatonął. Załogę jednak Rosjanie podjeli i do portu dostarczyli.
Znaczy się, samo życie.
Znaczy, ja do nich nic oprócz sympatycznych wspomnie nie mam.
stary........etc,etc.
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
