barycki pisze:
W Iraku trzysta tysięcy dzieci uwielbiało życie, życie w irackiej szkole było spełnieniem ich marzeń, codziennie po powrocie ze szkoły do domu, dumnym z ich nauki rodzicom relacjonowały swoje osiągnięcia w szkole i marzenia o przyszłej pracy w irackim przemyśle. Jednak zbrodniarze nie pozwolili spełnić ich marzeń, brat Magdy Ch. i brat Marzeny Ch. przybyli do Iraku i pozabijali te dzieci, zburzyli szkoły i zakłady przemysłowe. Bracia i ojcowie, którzy przeżyli, są w szoku, nie mogą pogodzić się z tragedią, jednak nie mając pomocy psychologa, pomagają sobie inaczej uleczyć traumę i na razie zabijają francuskich kolegów braci sióstr Ch. i siostry braci morderców, jednak już niebawem, przyjdą zabić braci sióstr owych, aby uratować swoje zdrowie psychiczne.
Adam Barycki
Czyli uważasz bracie Barycki, że nie wolno nawet wspomnieć o ofiarach. Ani tych z Nicei ani innych. Uważasz, że szwedzka i niemiecka metoda pomijania milczeniem, a wręcz zakaz mówienia o ofiarach (jak o brutalnie zgwałconej i zamordowanej opiekunce w obozie uchodźców) jest jak najbardziej uzasadnione a fakt tego w jaki sposób pozbawiono ich życia jest niewartą uwagi i pamięci drobnostką.
hmm..... można i tak. Nie odmawiam ci tego prawa ale i ty nie odmawiaj prawa do zwrócenia uwagi, że ktoś taki istniał i zginął.
A swą złość wyładowuj na tych, którzy są winni tego burdelu bo ani te dziewczyny ani ich rodzina nie są temu winne. Ale jeśli już, to na pewno nie bardziej winne niż ty sam.