Malina pisze:
Nikt ale jak zdążyłaś chyba zauważyć nie silę się, jak to tu czynią niektórzy, na prześmiewcze traktowanie ofiar, tylko dlatego, że niektóre z nich należały do grona popierającego dzisiejszą ekipę rządzącą.
Dziwnym trafem, drwiąc z katastrofy, drwicie ze wszystkich ofiar. Nawet tych niewinnych niczemu a jedynie wykonujących swoje zawodowe obowiązki. A te także miały rodziny które płaczą po nich po dziś dzień. Mierzi mnie takie szubrawe podejście do sprawy jakie tu prezentujecie. Polacy 1 listopada starają się pamiętać o tych którzy odchodzą z tego padołu ziemskiego. Wy chcecie tego typu gesty, ośmieszyć, zlekceważyć, wydrwić, sprowadzić do niepożądanego, patetycznego gestu.
Gdzieś wam się przez te wszystkie lata zapodziały wartości szacunku, współczucia, zrozumienia dla współplemieńca.
jak to? ja nie mam wspolczucia? wlasnie splodzilem opowiesc na czesc najwazniejszej ofiary i nie policzylem sobie za to ani grosza
dopoki byla mlodym drzewem niewiele ja interesowalo, nie zastanawiala sie jak wyglada swiat, tu byly jej korzenie, tu znajdowala slonce i wode, dwie kroplowki ktore podtrzymywaly zycie i warunkowaly rozwoj, jednak z biegiem czasu cos zaczelo jej doskwierac,jakas pustka, nie potrafila sprecyzowac co to jest i dlaczego, pierwsza mysl byla nader prymitywna, korniki, ale stary dab twierdzil ze tam gdzie sa korniki musza byc i dziecioly a ona przeciez nigdy w zyciu nie goscila u siebie dzieciola, widywala je tylko na starym debie, w poszukiwaniu rozwiazania postanowila pierwszy raz w zyciu rozejrzec sie po okolicy, i wlasnie wtedy jej wzrok padl skraj lasu gdzie rosla topola, jakaz ona smukla, jaka piekna, prawdziwa lesna arystokratka, jak to mozliwe ze wczesniej jej nie dostrzegla, musiala byc tu przeciez caly czas, nagle zapragnela z calych sil wyrwac swoje korzenie z ziemi i przeniesc w poblize topoli aby moc razem z nia szelescic na wietrze, wiedziala jednak ze to bylo niemozliwe, czula sie jednak szczesliwa mogac codziennie spogladac na obiekt swoich westchnien choc lesna ksiezniczka zapewne nie miala nawet pojecia o jej istnieniu, juz nie czula pustki, stary dab uwazal ze to wszystko jest nienormalne ale co on tam wiedzial, stary glupi dab, w ten sposob mijaly dni, miesiace, pory roku, ktoregos dnia nastal piekny kwietniowy poranek, gdy tylko pierwsze promienie slonca oswietlily ziemie zauwazyla dwoch ludzi krecacych sie przy topoli, czego oni moga od niej chciec?, nie slyszala warkotu pily ale nie mogla nie dostrzec tego co sie stalo pozniej, piekna, wysoka, smukla topola runela na ziemie, to bylo straszne, potworne i niezrozumiale, na prozno stary dab probowal ja pocieszac mowiac ze tak wlasnie koncza piekne wysokie i smukle drzewa, ze w drugim wcieleniu sa meblami, zapalkami i papierem, nie docieralo do niej nic z tych wyjasnien, chciala jedynie runac, runac tak samo zdetronizowana ksiezniczka, zrobilaby wszystko zeby tak sie stalo... ...nastal kolejny ranek, ludzila sie ze gdy spojrzy na skraj lasu to ona dalej bedzie tam stala jakby wczoraj nic sie nie wydarzylo, na prozno, nagle w tym miejscu pojawil sie ogromny cien, podniosla oczy i zobaczyla wielkiego ptaka, byl olbrzymi, nigdy wczesniej takiego nie widziala i lecial prosto na nia, nawet nie miala czasu zastanowic sie gdy ten potezny przybysz znikad uderzyl ja skrzydlem lamiac w pol by po chwili zaryc sie w ziemie, zdazyla tylko wyszeptac jedno slowo - dziekuje
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
