|
Bronto, czuję się bezsilna wobec twojej bezmyślności i wręcz naiwności co do faktów jakie przedstawiam. Nie potrafisz połączyć niczego w logiczną całość i to jest najtrudniejsze w dyskusji z tobą.
Całkowicie odrzucasz bazę, tzn. "naczynia połączone", "proces łańcuchowy"
Nie docierają do ciebie najprostsze prawdy o tym, że nie da się osiągnąć czegoś z niczego i, że każda akcja wywołuje reakcję. A już w polityce jest to podstawa. Nie poznasz i nie pojmiesz przeszłości, nie zrozumiesz teraźniejszości.
Nie zamierza tu prowadzić wykładów. Podaję informacje a wnioski niech sobie każdy wyciąga sam a nawet jak będzie ciekaw, to może sam dalej dokształcać się w danym temacie i wyrobić sobie opinię.
Nie można jednak być kimś takim jak ty, gdzie to zachowujesz się jak koń dorożkarski z klapkami na oczach. Twoja małostkowość też nie ułatwia ci zrozumienia dużego obrazu.
Musisz zrozumieć podstawy, że aby utrzymać nadwyżkę handlową w ramach unii walutowej, system bankowy musi zwiększać zadłużenia krajów ogarniętych deficytem. Na każdego nieodpowiedzialnego kredytobiorcę, przypada nieodpowiedzialny pożyczkodawca. Weźmy Irlandię lub Hiszpanię i zestawmy ich sytuację z sytuacją Grecji. Ich rządy, w przeciwieństwie do naszych, nie były nieodpowiedzialne. Ale irlandzki i hiszpański sektor prywatny i tak zadłużyły krajową gospodarkę. Zadłużenie na peryferiach UE jest odbiciem nadwyżek w krajach północnych. UE doprowadziła do asymetrycznej unii monetarnej z zasadami, które gwarantują generowanie zadłużenia.
Co więcej, nadal preferuje się pogłębianie zadłużenia państw, namawiając je lub kreując okoliczności by znalazły się wręcz bez wyjścia i jeszcze głębiej pogrążały się e długach.
Prawdziwej unii fiskalnej chyba nikt sobie w Europie nie życzy. Zbyt widoczne byłoby, że jedni na stałe dopłacają do drugich. Nie jest więc realistyczne oczekiwanie, że strefa euro zmieni się w prawdziwą unię fiskalną, że państwa narodowe zrzekną się kontroli nad podatkiem dochodowym, systemem zasiłków i emerytur, czy poborem składek na ubezpieczenie społeczne. Wielomiliardowe pożyczki dla Grecji, Portugalii i Irlandii nie zostaną spłacone, a kraje eurokołchozu po kolei będą traciły zdolność lub ochotę udzielania dalszych pożyczek, poręczeń, dokonywania transferów.
Problem z emisją nowych obligacji może szybko dotknąć Hiszpanię, Francję, Włochy i Belgię. Przybywa potrzebujących, a ubywa tych, którzy na pożyczki i poręczenia się składają. Gdy tylko zabraknie państw, które pożyczyłyby nadmiernie zadłużonym krajom środki na zapobieżenie bankructwu, bankrutującym gospodarkom nie pozostanie nic innego, jak powrócić do walut narodowych. Odnowiony bank centralny, który wyemituje pieniądze i kupi państwowe obligacje będzie dla nich jedynym ocaleniem.
Jeden z mądrych ludzi stwierdził już dość dawno "Nie bójmy się więc rozpadu strefy euro. W Europie prawdopodobnie wkrótce znowu przybędzie kilka nowych walut, wbrew temu, że politycy mówią, iż będą ratować euro za każdą cenę. Ograniczenie euro do Niemiec i kilku jego sąsiadów nie będzie jednak dla Polski i Czech żadną katastrofą. Odwrotnie."
Euro ma dziś wobec (np) korony, czy złotego wartość, która jest swego rodzaju średnią wydajności strefy euro. Można oczekiwać, że nowe waluty południowej flanki Europy będą słabsze, a niemieckie euro będzie silniejsze. Potanieją więc dla Polaków urlopy na południu i potanieje eksport do Niemiec. Dla gospodarek państw Grupy Wyszehradzkiej, rozpad euro będzie oznaczał impuls wzrostowy w gałęziach nastawionych na eksport. Towary znowu będą mieć wartość normalną, nie sztuczną.
Polska na dzień dzisiejszy powinna bronić się przed przyjęciem waluty euro rękami i nogami i poczekać, jednocześnie balansując swój budżet i uniezależnić go w jak największym stopniu od pożyczek.
A nawet zmuszenie rządu do zbalansowania budżetu wprowadzeniem, mówiącego o tym, odpowiedniego zapisu w Konstytucji.
Co mnie (i innych powinno) bardzo niepokoi to wiadomość, że NBN, czyli Deutschland Bank, na dużą skalę drukuje ... marki. Pytanie, po co, skoro obowiązującą walutą jest euro? Czyżby RFN, na wszelki wydatek, przygotowywało się na bankructwo strefy euro?
Biorąc pod uwagę pewne fakty, że na koniec pierwszego półrocza 2014 r łączne zadłużenie krajów UE sięgnęło rekordowych 11,93 bilionów euro, co stanowi 87% ich produktu krajowego brutto. W strefie euro dług publiczny zwiększył się do 92,7% PKB, czyli do 9,26 biliona euro.
Kategoria krajów z długiem ponad 90% to: Hiszpania, Francja, Cypr, Belgia, Irlandia, Włochy, Portugalia i Grecja (174,9%).
Na razie, bez rozgłosu, Europejski Bank Centralny rozpoczął w październiku 2014 roku skup państwowych papierów wartościowych Włoch, Hiszpanii i Francji. Powinno to zaniepokoić światowe rynki! Europejskie bank mają zaś kłopoty. Jedna piąta banków nie przeszła stress-testów, czyli tak zwanych testów wytrzymałościowych przeprowadzonych przez Europejski Bank Centralny. Problem też w tym też w tym, że jeżeli przyjdzie nowa fala kryzysu, banki UE mogą stracić około 492 miliardów euro do końca 2016 r. (o czym wspominał ekspert Europejskiej Organizacji Nadzoru Bankowego)
Zrozum człowieku, ty musisz myśleć inaczej niż do tej pory by ogarnąć tę stajnię Augiasza finansowego.
W październiku 2014 roku niezależny portal bankowy independenttrader.pl, pisał, że „(…) sam dług rządowy w strefie Euro przekracza 92%. Jeżeli dodamy do tego zadłużenie korporacyjne i gospodarstw domowych, to przekroczymy 400%. W USA sytuacja jest podobna. Dług rządowy w skali globalnej przekroczył 75 bln, czyli 100% globalnego PKB. Nie ma możliwości, aby dług został spłacony. W normalnej ekonomii nadmierne zadłużenie sprawia, że brakuje kupców na dług danego kraju. Brak kupców wymuszą wyższe odsetki. Odsetki rosną do czasu, aż stają się zbyt dużym obciążeniem dla budżetu i kraj bankrutuje. Utratą kapitału karane jest nadmierne ryzyko”.
Bronto, przypomnij sobie jak Mario Dragi, prezes Europejskiego Banku Centralnego, zapewniał jesienią 2014 roku, że EBC, w ramach „dostarczenia płynności”, skupi od banków greckie oraz cypryjskie długi. Kłopot w tym, że 25 stycznia br, w Grecji odbyły się przedterminowe wybory i je wygrała skrajnie lewicowa partia SYRIZA, z którą dzięki temu, że sobie szantażem władze UE poradziły bo ta groziła niespłacaniem kilkuset miliardowego długu wobec unijnych banków. Na dłuższą metę, żaden system nie wytrzyma tego burdelu finansowego. Fidel Helmer, analityk Hauck i Aufhauser, pisze optymistycznie, ale i ostrzega:.. „Nie sądzę, że euro jest w niebezpieczeństwie. Wyjście jakiegoś kraju ze strefy euro lub opuszczenie, moim zdaniem, UE jest mało prawdopodobne. Ale, jeśli będzie ten lekkomyślny krok, nie wytrzyma tego żaden system finansowy. Europejski Bank Centralny i rządy krajów UE, zwłaszcza Niemiec, będą musiały wydać dziesiątki miliardów euro, aby zapobiec załamaniu na dużą skalę”.
Uratować kapitalistyczną Unię mogłyby komunistyczne Chiny, druga już, pod względem potencjału, gospodarka światowa, a pierwsza pod względem parytetu siły nabywczej. Niestety, oczy Chińczyków są skierowane gdzie indziej. Chiński prezydent Xi Jinping zobowiązał się właśnie do zainwestowania w Ameryce Łacińskiej 250 miliardów dolarów do 2020 roku i zapowiedział możliwość podwojenia obrotów handlowych z tym regionem w następnej dekadzie, w celu osiągnięcia wartości 500 miliardów dolarów.
Chiny wzmacniają swoją pozycję, jako ostateczność dla krajów borykających się z poważnymi problemami finansowymi, ale nie dotyczy to strefy euro. Niestety. Pomagają właśnie Rosji, której dały niedawno 23 mld dolarów w ramach swapu walutowego dla Argentyny, wydały 4 miliardy dolarów dla ratowania rezerw walutowych Wenezueli.
Chiny, (jak podaje kanadyjski Międzynarodowy Instytut na rzecz Ekorozwoju), nabyły ponadto, w krajach rozwijających się około 5 milionów hektarów ziemi uprawnej.
Dodajmy do problemów, już tak dla rozrywki, kryzys imigrantów, dość kosztowny dla Niemiec, Francji, itp.
Nie twierdzę, że i analitycy finansowi których tu cytuję ani też moja ocena sytuacji jest ostateczna bo liczę na cud w UE i odzyskaniu rozsądku (czytaj, zerwaniu się z Żydowskiej smyczy) ale jak do tej pory nic nie wskazuje na to by coś zmieniało się na lepsze, a wręcz przeciwnie.
Myślę, że dyskusję na temat finansów UE i samego euro, możemy uważać za zamkniętą i jedynie co nam pozostaje to śledzić uważnie jak sprawa się będzie rozgrywała na przestrzeni czasu.
Ostatnio zmieniony 29 cze 2016, 22:32 przez Malina, łącznie zmieniany 2 razy
|
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
