forum.nie.com.pl

Niszczenie domów i zabór ziemi – kolejne instrumenty żydowskich represji wobec Palestyńczyków

 Jednym z niezwykle bulwersujących aspektów polityki Izraela wobec Palestyńczyków, nie licząc mordowania i tortur, jest niszczenie Palestyńskich domów przez armię izraelską. Żydzi stosują taką metodę od 1967 roku, pod pretekstem odwetu. Zbyt często jednak ofiarami izraelskich działań są niewinni cywile.

Żydzi sukcesywnie, z roku na rok, pozbawiają coraz więcej palestyńskich rodzin całego majątku. Izraelscy okupanci dają Palestyńczykom maksymalnie godzinę na opuszczenie domu, często jest to jednak tylko kwadrans. Po tym czasie żydowskie buldożery niszczą wszystko. Drugim na świecie krajem, w którym wyburzano domy podejrzanych był Irak Saddama Husajna. Wyburzanie palestyńskich domów i konfiskata palestyńskiej ziemi następuje na podstawie decyzji administracyjnej izraelskiej armii, najczęściej wobec podejrzanych, którzy w końcu okazują się niewinni. Wysoki Trybunał Sprawiedliwości, czyli żydowski Sąd Najwyższy, określił ramy prawne wyburzeń i konfiskat. Izrael, podobnie jak Niemcy okupujący Polskę, stosuje odpowiedzialność zbiorową wobec całej rodziny podejrzanego.

Wyburzanie domów jest praktyką sprzeczną z prawem międzynarodowym. Pomimo to, Żydzi w Izraelu i na całym świecie popierają takie działania wobec okupowanej Palestyny. Żydzi do 2005 roku wyburzyli domy 32 proc. osób aresztowanych, 21 proc. poszukiwanych i 47 proc. zmarłych w zamachach Palestyńczyków. Wyburzano także domy, które podejrzani tylko wynajmowali. 50 proc. z tych domów nie należało do rodziny podejrzanego lub znajdowało się obok domu podejrzanego. Celem wyburzeń jest spowodowanie cierpień rodziny podejrzanego.

Wyburzane domy Palestyńczyków są umeblowane i zamieszkałe przez rodziny wielopokoleniowe. Żydzi wyburzają domy także te niedawno co wybudowane i w budowie. Palestyńczycy muszą Żydom płacić za wyburzenie własnych domów kwoty nawet w wysokości 25 tys. USD.

Żydzi wyburzają palestyńskie domy również po to, by realizować interesy żydowskiego przemysłu lub osadników. Wyburzenia domów mają miejsce najczęściej w środku nocy i bez ostrzeżenia, za pomocą produkowanych w USA buldożerów lub środków wybuchowych. Żydzi niszczą całe palestyńskie osiedla pod byle jakim pretekstem. Izrael odmawia płacenia odszkodowań za dokonane zniszczenia. Żydzi niszczą po wielokroć domy i osiedla Palestyńczyków, których już kilkukrotnie wypędzili z domów rodzinnych. Ofiarami żydowskich wyburzeń padają często najbiedniejsi Palestyńczycy.

Żydzi niszczą tysiące domów, setki budynków publicznych i przemysłowych, obszary ziemi uprawnej, całe osiedla palestyńskich domów, obozy dla palestyńskich uchodźców. Palestyńczycy wypędzeni z domów pozbawieni są najczęściej pracy i źródeł utrzymania. Dziesiątki tysięcy z nich żyje w strachu, że zostaną wypędzeni, a ich domy zostaną zniszczone.

Zdarza się, że Żydzi niszczą domy razem z znajdującymi się w ich wnętrzu mieszkańcami – osobami niezdolnymi do natychmiastowej ucieczki – kobietami, dziećmi, starcami, chorymi i niepełnosprawnymi. Żołnierze żydowscy mordują Palestyńczyków usiłujących pomóc pogrzebanym żywcem ofiarom.

Zgodnie z decyzją Sądu Najwyższego Izraela Arabowie nie mogą kupować ziemi w Izraelu. Izrael zabronił też Arabom budowania domów na należącej do nich ziemi, która znajduje się pod władzą Żydów. Równocześnie Izrael zezwala Żydom na budowanie nielegalnych domów i nielegalnych zakładów przemysłowych na terytoriach okupowanych.

Prócz domów Żydzi niszą buldożerami też palestyńską infrastrukturę, sady i grunty rolne – w które Palestyńczycy inwestowali majątki całych rodzin. Swoje bestialstwo Żydzi motywują względami militarnymi. Zniszczenie setek tysięcy hektarów sadów drzew owocowych, pozbawiło pracy i źródeł utrzymania tysiące Palestyńczyków.

Jan Bodakowski

Palestyńczycy upamiętnili 65. rocznicę wysiedleń

Dziesiątki tysięcy Palestyńczyków uczestniczyły w środę w obchodach 65. rocznicy masowych wysiedleń w związku z utworzeniem w 1948 roku państwa Izrael. Na Zachodnim Brzegu Jordanu doszło do starć demonstrantów palestyńskich z izraelskimi siłami bezpieczeństwa.

Co roku 15 maja Palestyńczycy organizują marsze i wiece dla upamiętnienia Nakby, czyli katastrofy; terminem tym określają wysiedlenia i ucieczki setek tysięcy ludzi przed walkami. Los tych wysiedlonych i ich potomków, których jest obecnie kilka milionów, jest jedną z kluczowych kwestii w konflikcie arabsko-izraelskim.

Konflikt zaczął się w listopadzie 1947 roku, gdy ONZ uchwaliła plan podziału terenów Palestyny, nad którą mandat sprawowała Wielka Brytania. Ponad połowa ziem miała przypaść państwu żydowskiemu, a 45 proc. - państwu palestyńskiemu. Twierdząc, że to niesprawiedliwy układ, bo Arabowie stanowili blisko 70 procent ludności i byli właścicielami większości ziem, i domagając się prawa do samostanowienia na całym terenie, Palestyńczycy odrzucili oenzetowski plan podziału.

Podczas wojny z lat 1948-49 ponad 700 tysięcy Palestyńczyków zostało wysiedlonych lub uciekło. Izrael obawia się, że powrót Palestyńczyków na tereny należące obecnie do państwa żydowskiego byłby dla niego "demograficznym samobójstwem", i oczekuje, że wysiedleni i ich potomkowie zostaną przejęci przez przyszłe państwo palestyńskie.

W Ramallah tysiące ludzi przemaszerowały w środę od grobu palestyńskiego przywódcy Jasera Arafata do centrum. Wielu było ubranych na czarno na znak żałoby; nieśli flagi palestyńskie i wielkie klucze, symbolizujące domy, które musieli opuścić.

- Prawo do powrotu nigdy nie umrze - skandował tłum.

Uczestnicy kilku demonstracji na Zachodnim Brzegu obrzucili kamieniami siły izraelskie. Izraelczycy odpowiedzieli gazem łzawiącym. W pobliżu Hebronu czterech żołnierzy izraelskich odniosło obrażenia, gdy przewrócił się ich pojazd, zaatakowany bombą zapalającą.

W Jerozolimie Wschodniej izraelska policja użyła armatki wodnej i funkcjonariuszy na koniach, by rozpędzić uczestników marszu uznanego za nielegalny.

Ze Strefy Gazy, kontrolowanej przez radykalny Hamas, wystrzelono pocisk rakietowy w stronę Izraela. Pocisk spadł na pole, nie powodując ofiar - poinformowało izraelskie wojsko.

W Izraelu Nakba wciąż jest swego rodzaju tematem tabu, co jednak stara się zmienić tamtejsza organizacja Zochrot (po hebrajsku "pamiętanie").

Większość Izraelczyków ma niejasne, ogólne wyobrażenie, że przed 1948 rokiem na terenie ich kraju mieszkali inni ludzie, ale za dużo o nich nie wiedzą. Na stronie internetowej Zochrotu jest satyryczny rysunek przedstawiający młodych Izraelczyków, którzy mówią: "Prawie zapomnieliśmy, że palestyńscy uchodźcy nie zawsze mieszkali w obozach dla uchodźców".

- W 1948 roku miały miejsce dwa równoległe procesy - wysiedlenia palestyńskiej ludności cywilnej i walka zbrojna z arabskimi armiami - wskazał założyciel Zochrotu Eitan Bronstein w rozmowie z PAP.

Historyczne badania nad Nakbą rozpoczęły się w latach 80., gdy Izraelczycy i Brytyjczycy otworzyli archiwa z czasów wojny. Jednym z pierwszych badaczy tematu był Benny Morris, a po nim kolejni, nazywani zbiorowo "nowymi historykami".

- Benny Morris ma ciekawe podejście do tej sprawy; twierdzi, że aby stworzyć państwo żydowskie, musieliśmy wypędzić palestyńskich cywilów, więc ich wypędziliśmy i nie pozwoliliśmy im wrócić, bo nie było innej możliwości - mówi Bronstein.

To co, głosi Zochrot, jest na tyle trudne dla Izraelczyków, że Bronstein doczekał się gróźb. Na Facebooku pod jego zdjęciem pojawiły się nawoływania, żeby zabić go wraz z rodziną, a w łagodniejsze wersji - wysiedlić. - Ludzie są wściekli, bo my kwestionujemy najbardziej kluczową część historii i tożsamości Izraelczyków, mówiąc o tym, co wydarzyło się w 1948 roku - tłumaczy.

W środę założyciel Zochrotu upamiętnił Nakbę, oprowadzając Izraelczyków po terenach wiosek, które znajdowały się tam, gdzie dziś są niektóre dzielnice Tel Awiwu.

(AG)