Ale nadchodzą ciężkie czasy dla stoczniowca polskiego.
Widmo zwolnień grupowych nadciąga nieubłaganie.
Światowy kryzys w przemyśle petrochemicznym odciska swe pietno na karkach polskich roboli, którzy wzrok swój kierują ku krajom północy o których krążą legendy. Bogactwo nieopisane, dziewice o jasnych licach maźniętych piórkiem lodowatych oddechów północy, okrasiły je zmysłowym różem. No i morze wódy.
Na setkach for internetowych płyną serdeczne zaproszenia. Przyjeżdżajcie - nasi już tu są.
Stanaxy całej Skandynawii ochoczo przyjmą was, umęczeni rodacy, pod swoje strzechy, zapewniając wikt i opierunek do czasu aż błogosławiony socjal wypłaci wam pierwszy zasiłek. Potem to już tylko błogostan i wieczny bal.
Empatia naszych Wikingów z polskimi korzeniami dotarła nawet do lubelskiego, gdzie ich mężne czyny są przedmiotem kultu, a wyjątkowa dobroć polskich serduszek bijących w ich piersiach, stanowi przedmiot wieczornych opowieści przy piecu, gdzie małoletnia progenitura wysłuchuje ich z rozdziawionymi gębami.
Także nie lękajcie się biedni i niewykształceni.
Przyszłość maluje się w różowych kolorach.
Oni już tam są i czekają na WAS!
