|
Jest tu też taka jedna franca, co dobrych rad udziela, pisała o cudownych autostradach i uwierzyłem zarazie francowatej i pojechałem na drugi koniec Polski cudowną autostradą, i żeby Jej na dupie krosty wyrosły. Jechałem, kurwa, 15 godzin z Wrocławia na Mazury, żeby Tej piździe Agafi liszaje porobiły się na cyckach za te cudowne autostrady, na których stałem kilka razy w kilometrowych korkach po parę godzin, a Tym hujom od cudownej elektroniki amerykańskiej, co ją tu tak zachwalali, niech na hujah wyrosną ropiejące bąble, za tę nawigację, co mnie z autostrady pokierowała do miasta Uć, rodzinnej miejscowości Tego w wiśniowych butach huja, żeby Mu za te przedwojenne żydowskie uliczki z huja ropa nie przestała ciec. Przez dwie godziny pierdolony Hołowczyc mówił mi – za sto metrów w lewo, za pięćdziesiąt metrów w prawo. A ulice węższe od mojego auta, musiałem, kurwa, lusterka przyklapnąć, bo by się huje pourywały. A jeszcze, kurwa, zapomniałem pieniędzy i zamiast się wracać, wymyśliłem, że przeleję komu na konto, a ten mi wypłaci gotówkę i zjechałem z autostrady do miasteczka, ale okazało się, że właściciele sklepów, hurtowni i warsztatów, oczywiście, są chętni, ale żaden z dziesięciu pod rząd zapytanych nie posiadał konta bankowego, tak więc, to byli dobrzy ludzie, bardzo chętni do pomocy, sami humaniści, ale pomóc nie mogli, choć bardzo chcieli, bo nie mieli kont bankowych, dopiero jakiś hipis z cała mordą w kolczykach zgodził się, zanim jeszcze skończyłem mu tłumaczyć, o co mi chodzi, przyjąć przelew i wypłacił mi gotówkę. Od razu sobie pomyślałem, jakby to było miło zasiąść sobie z tymi dobrymi ludźmi, którzy tak bardzo chcieli mi pomóc, ale nie mogli, przed telewizorem w białoczerwonej czapce i takim samym kolorze, szaliku i radować się razem z wygranej na murawie białoczerwonych. Cudowne przeżycie by to było, bardzo podkreślające naszą więź i wspólnotę. No i tak po półtorej godzinie pojechałem dalej z pieniędzmi stać w korkach na cudownych autostradach i kontemplować urok jeszcze większego dobrobytu przedwojennej Polski w mieście Uć. Dopiero w ostrowie Mazowieckim opuściłem dobrobyt i zjechałem na stare siermiężne drogi PRL-u, no i te 150 kilometrów po tej siermiężnej drodze komunistycznej przejechałem w półtorej godziny, co dało mi średnią, trzy razy większą od nowoczesnych autostrad dobrobytu. Kiedy jeszcze nie było u nas dobrobytu, to po tych komunistycznych siermiężnych drogach, tę samą trasę przejeżdżałem, nie jak teraz w dobrobycie w 15 godzin, a w 5,5 w nocy, do 6,5/7 w dzień. W ostatnich latach nie udało mi się nowoczesnymi drogami dobrobytu tej trasy przejechać szybciej, jak w 10 godzin i to samochodem o kilka klas mocniejszym i nowocześniejszym od PRL-go Poloneza.
Adam Barycki
|
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
