Był ten post w Chamach ale wywaliłem, teraz tak patrzę, że ładny i szkoda wywalać. Dodam parę ilustracji i enter.
Byłem w rezerwacie Miłachowo wieczorem- a to się jeleni byków naoglądałem, sarenek czarnookich, koziołków, żurawi, bobrów, słonolubnych zarośli,kserotermicznych burzanów i pokrzyw pospolitych i tej niezmąconej niczem ciszy żem się nasłuchał.
Obnażony brodziłem wśród morza pępawy rózyczkolistnej, okrzynów szerokich , dłonią zagarniając niczem kochanki bodziszki czerwone, cieciorki pstre i ostrołodki kosmate.
Nad rutewką pstrą pochylałem się z czułością nieśmiało gładząc spracowaną dłonią, niczym podbrzusze niewiasty pięciornika skalnego listowie.
I w zamyśleniu żując źdźbło czosnku dzikiego alium oleraceum, odczuwałem radość pierwotnego łowcy, któren kawałkiem krzemienia czubek swej dzidy niezawodnej ostrzył, pomrukują do swej samicy ulubionej a w tym pomruku zawarta była obietnica.
Wtem błysło w oddali i jak nie pierdolnie aż ziemia stękła niczym ciężarne babsko, gdy wody zeń się uleją.
I oto burza letnia nadeszła i stałem jako monument, półnagi z tym kijem ostrym nad głową, pioruny kurwa biły raz po raz a ja rykłem przeciągle i złowrogo,znacząc rykiem i moczem teren tak by bydlę wszelkie wiedziało, kto zacz i dlaczego ryczy.
Echo od pobliskiego boru nawet nie odpowiedziało, kuląc się przestraszone w wykrocie.
Po chwili jednak znów byłem sobą i pchając prozaiczny rower, na kwaterę podążyłem szparko, gdyż Moja zadzwoniła, dzie się chuju włóczysz po nocach a kobiecie nie odmówisz.
Las tylko szeptał cicho- wróć,wróć boguś, znów se poryczysz a my wszystkie, maluczkie, skulimy się we mchu strwożone.
I kiedy bym nie wrócił, znów mnie powitają chabrowymi oczkami zastępy dzikich łubinów nieprzeliczone a chmiel , dziki kolega, oplącze ramiona jakby bał się rozstań.
Oto Naszyjnik Północy.
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
