forum.nie.com.pl

Tak już urósł Twój kociaczek?

;

Albo ta evaj23 chora albo chlopa ni mo,kota kurwa mac wazy.

Mam w domu ratlerka.
Fikasz Pan?

;

W tej sytuacji nie pozostaje mi nic innego, ja tylko wycofać się rakiem. Już kiedyś próbowałem kopnąć ratlerka, ze sto razy próbowałem i ani razu nie trafiłem, a skurwisyn nie odpuścił, takie fest spodnie mi potargał, but mi spadł z nogi i poleciał gdzieś w krzaki, a tak się przy tym zmęczyłem, że bez tchu, omdlały musiałem przysiąść na ławce i wtedy to wściekle bydlę obsikało mi tę potarganą nogawkę, a ja w stanie przedzawałowym musiałem się temu bezsilnie przyglądać. Tak byłem wyczerpany, że z pól godziny siedziałem bez ducha na ławce, a potem, upokorzony ze spuszczoną głową, powoli, w obdartych spodniach, obsikany, bez buta, wracałem, jak żołnierz do domu z niewoli.

Nie fikam.

Adam Barycki

A potem, żeby odreagować ciężką porażkę z ratlerkiem, wpierdoliłem przechodzącej grupie. Jednemu jak jebłem, to mu nawet kredki świecowe wypadły z tornistra.

Taa, bo ja głupi jestem, żeby potem kamieniami we mnie rzucali. Są inne sposoby, można w jakim zaułku bezludnym jakiego starowinkę przyuważyć i z całej siły popchnąć na beton, a potem, jakby nigdy nic, oddalić się bezpiecznie.

Adam Barycki

_________________
Nie bierzcie życia tak poważnie i tak nie wyjdziecie z niego żywi.

Patrząc na to zdjęcie wyżej przypomniało mi się.

W mojej rodzinie pojawił się kiedyś wyżeł Bruno. Był już duży, gdy odkupiliśmy go od innych ludzi.
Zawieźliśmy go na wieś.
Pies był totalnie psychicznie okaleczony.
Spuszczenie go ze smyczy skutkowało tym, że biegł przed siebie i godzinami go szukaliśmy. A znaleźć psa na wsi, wśród pól i łąk, ale przede wszystkim w lesie to niełatwe zadanie. Po kilku spacerach zaniechaliśmy praktyki spuszczania ze smyczy Bruna.
U wcześniejszych właścicieli cały dzień spędzał w mieszkaniu przypięty do kaloryfera. Wyprowadzenie ograniczone było do wypróżnienia się prawie na stojąco, tak krótko na smyczy go trzymano.
U nas miał obszerny kojec, palik do obsikiwania, siatkę obłożoną dyktą, żeby mu nie wiało.
Na noc wypuszczany na plac.
Na widok miski z żarciem zachowywał się tak, jakby go do prądu podłączono. Skakał na wysokość ogrodzenia kojca. Wymłócał zawartość miski w sekundzie, zwracał i jadł to, co zwrócił.
Wypuszczony na plac pożerał wszystko, rozmoczony chleb i pszenicę dla kur łącznie z kurzymi odchodami.
Bo poprzedni właściciele karmili go raz na dwa dni.
Wszystko, co było w ruchu wprawiało go w szał.
Dzieci jadą na rowerkach ulicą – Bruno uśliniony i wściekły wisi na siatce i chce ją przegryźć.
Wlazła kura z części placu, na który Bruno nie miał wstępu – w sekundzie była martwa.
Ruch prawie niedostrzegalny – już Bruno w zębach trzyma kocię, a po jego sierści struga krwi. Zagryzł cały miot kotki mojej babki.
Poprzedni właściciele w przypływie ludzkich uczuć brali go na dłuższy spacer wokół bloku i szczuli na wszystko, co pojawiło się w polu widzenia.
Przy Bruno nie mogłem zapalić papierosa.
Syn poprzednich właścicieli podpalał go zapalniczką.
Rzucił się na moją babkę, gdy go odganiała od listonosza, ojca poważnie ugryzł w rękę, gdy ten przyniósł mu miskę z jedzeniem i chciał ją odrobinę przesunąć, mnie skoczył do gardła, gdy chciałem zamknąć go z rana do kojca. Straciłem równowagę po jego skoku i gdybym się ręką w rękawie grubej kurtki nie zasłonił, to chyba rozszarpałby mi szyję.
I jakby czuł, że koniec jego bliski, bo wariował jeszcze straszniej.
Został zastrzelony.
To nie tak, że nie chciało nam się do weterynarza go zawieźć.
Był psem myśliwskim i uznałem, że nie wypada go uśpić. Poprosiliśmy znajomego myśliwego.
Przytuliłem Bruna, pocałowałem.
Huk.
Jeszcze na mnie patrzył przez kilka sekund.
Od tej pory nie miałem psa.