Fragment większej całości.
Cytuj:
Strategia gospodarcza USA
Zaraz na początku swojej kadencji prezydent Obama powołał panią historyk Christinę Romer na przewodniczącą komitetu doradców ds. gospodarki. Pani Romer jest profesorem na University of Berkley i specjalizuje się w badaniach kryzysu z 1929 r. Według niej, ani „New Deal” Roosevelta, ani II wojna światowa, nie umożliwiła pokonania ówczesnego kryzysu, tylko wyłącznie przepływ europejskiego kapitału, począwszy od 1936 r., który uciekał od „wzrastających niebezpieczeństw”.
Dokładnie na tym wzorcu Barack Obama opiera swoją politykę gospodarczą. W pierwszej kolejności zadbał o to, aby wszystkie raje podatkowe, które nie są kontrolowane przez Waszyngton lub Londyn, zostały zamknięte. Następnie zorganizował destabilizację Grecji i Cypru w taki sposób, aby europejski kapitał uciekł do anglosaskich rajów podatkowych.
To wszystko rozpoczęło się w grudniu 2008 r. w Grecji, począwszy od demonstracji związanych z zamordowaniem młodzieńca przez policjanta. CIA przywiozło autobusami bojówkarzy z Kosowa, aby ci zdezorientowali demonstrantów w celu rozpętania chaosu. Ministerstwo finansów stwierdziło następnie, że grecki kapitał opuścił kraj. Ponieważ eksperyment przebiegł pomyślnie, Biały Dom zdecydował się wpędzić i tak już labilną Grecję w kryzys finansowy i gospodarczy, który miał zakwestionować nawet egzystencję strefy euro. Za każdym razem, jak zastanawiano się nad ewentualnym wykluczeniem Grecji ze strefy euro lub nad całkowitym rozwiązaniem tej strefy, europejski kapitał - jak przewidziano - uciekał przeważnie do istniejących już brytyjskich, amerykańskich lub niderlandzkich rajów. W 2012 r. przeprowadzono przeciwko rajom na Cyprze inną operację. Wszystkie konta bankowe o wartości większej niż 100 tys. euro zostały skonfiskowane. To była pierwsza i jedyna operacja odwłaszczenia tego rodzaju w kapitalistycznej gospodarce [1].
W ciągu ostatnich ośmiu lat mogliśmy się przyglądać licznym szczytom G8 i G20, na których wprowadzano przeróżne międzynarodowe reguły, które ponoć miały zapobiegać uchylaniu się od płacenia podatków [2]. Jednak sprawy potoczyły się inaczej: ledwo ustalono reguły dotyczące wszystkich uczestników, już ze swoich zobowiązań zwolniły się Stany Zjednoczone oraz, w trochę mniejszym stopniu, Izrael, Niderlandy i Wielka Brytania.
Raje podatkowe
Każdy raj podatkowy ma swój specjalny, prawny, ale generalnie podejrzany statut.
Obecnie najważniejszymi rajami podatkowymi są „niezależne państwo City of London” (członek Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej), stan Delaware (członek USA) oraz Izrael. Istnieje jednak jeszcze wiele innych rajów podatkowych, przede wszystkim brytyjskich, jak na przykład Wyspy Normandzkie Jersey i Guernsey (członek Księstwa Normandii i z tego tytułu pod autorytetem królowej Anglii, ale nienależące do Wielkiej Brytanii lub UE), Gibraltar (terytorium Hiszpanii, nielegalnie okupowane przez Zjednoczone Królestwo, będące w brytyjskiej kompetencji podatkowej), Anguilla, Bermudy, Kajmany, tureckie wyspy, Wyspy Dziewicze lub Monsterrat. Rajami są także niektóre wyspy należące do Niderlandów jak Aruba, Curacao lub Sint Maarten.
Rajem podatkowym jest „obszar bezcłowy/strefa wolnego handlu” i obejmuje cały kraj. Tak jak w ogólnym wyobrażeniu obszar bezcłowy jest niezbędny dla gospodarki, tak raj podatkowy stanowi przeklęte zło, w którym jedno i drugie jest tym samym. Oczywiście że niektóre firmy wykorzystują obszary bezcłowe w celu unikania płacenia podatków, a inne wykorzystują raje podatkowe, ale to nie jest jeszcze powód, aby generalnie kwestionować te dla międzynarodowego handlu niezbędne narzędzia.
W wojnie przeciwko NIE! anglosaskim rajom podatkowym Stany Zjednoczone skierowały swoją broń głównie przeciwko Szwajcarii [3]. Szwajcaria utworzyła restrykcyjne prawo dot. tajemnicy bankowej, które umożliwiło mniejszym uczestnikom wolnego rynku przeprowadzać transakcje bez wiedzy wielkich uczestników. Zmuszając Szwajcarię do rezygnacji z tajemnicy bankowej, Stany Zjednoczone rozszerzyły masową kontrolę gospodarczych transakcji. W ten sposób mogą teraz wygodnie manipulować konkurencją i sabotować działalność małych uczestników rynku.
„Panama Papers”
Dokładnie w tym kontekście Waszyngton dostarczył niemieckiej gazecie Süddeutsche Zeitung 11 500 000 cyfrowych dokumentów, ukradzionych w czwartej co do wielkości kancelarii adwokackiej, która zajmuje się zakładaniem firm off-shore. Ponieważ to szpiegostwo jest przestępstwem, przysługuje rzekomym „whistleblowerom” [sygnalistom] anonimowość. Waszyngton z pewnością najpierw skurpulatnie posortował te dokumenty i w pierwszej linii wyselekcjonował te, które dotyczyły obywateli i przedsiębiorstw z USA, a w dalszej kolejności być może również i te, które mogły obciążyć ich dobrych sprzymierzeńców. Sam fakt, że nazwiska rzekomych sprzymierzeńców, mających napięte stosunki z administracją Obamy - jak na przykład Petro Poroszenko - pojawiają się w tych dokumentach, potwierdza nas w przekonaniu, że potężny protektor zrezygnował z opieki nad nimi.
Ponieważ Panama jest państwem hiszpańskojęzycznym a Süddeutsche Zeitung jest wydawana w Niemczech, szpiedzy przemianowali te dokumenty na wyrażenie po angielsku "Panama Papers".
Reżyserzy tego teatrzyku próbują nam przy okazji wmówić, że wszyscy ludzie, stawiający Waszyngtonowi opór, są złodziejami. Przypomnijmy sobie np. kampanie prowadzone przeciwko Fidelowi Castro, oskarżonemu o handel narkotykami, którego Forbes zakwalifikował jako najbogatszego człowieka na świecie [4]. Wiedząc o ciężkich warunkach życia rodziny Castro na Kubie, nie rozumiem, jak rozpowszechnienie takiego oszukańczego obrazka było w ogóle możliwe. Nowymi, tajemnymi magnatami mają więc być Władimir Putin, Baszar el-Asad oraz Mahmud Ahmadineżad, czyli ci, których prostota jest wręcz legendarna.
Ta propaganda wobec politycznych przeciwników stanowi tylko szczyt góry lodowej; najważniejsza jest przyszłość systemu finansowego.
Nie będzie oporu bez nie-anglosaskich rajów podatkowych
Nie jest niespodzianką, że Hisbollah posiada firmy i tajne konta w Panamie. W jednym z ostatnich artykułów opisałem wysiłki tego libańskiego ruchu oporu mające na celu samodzielne finansowanie się, aby nie być uzależnionym od subwencji z Iranu. Ta skomplikowana finansowa konstrukcja będzie musiała być całkowicie na nowo zorganizowana, w przeciwnym razie Liban stanie się ponownie ofiarą swojego sąsiada Izraela.
Uszanowany powinien być też fakt, że prezydent Ahmadineżad zakładał firmy off-shore po to, aby ominąć embargo nałożone na jego kraj i móc sprzedawać ropę, co nie jest przestępstwem.
Całkowicie słuszne jest również zastosowanie finansowej konstrukcji przez rodzinę Makhluf, kuzynostwo prezydenta el-Asada, aby obejść nielegalne embargo zachodnich mocarstw oraz umożliwić Syryjczykom wyżywienie podczas pięciu laty wojny z agresorami.
Co pozostanie po tych „wiosennych porządkach”? Po pierwsze reputacja Panamy jest zrujnowana i jej naprawienie potrwa wiele lat. Po drugie mali oszuści, którzy wykorzystali ten system, będą ścigani przez sądy; podobnie wielu szanowanych przedsiębiorców będzie się zajmować swoją obroną przed sądami w wieloletnich procesach. Jednak wbrew wszelkim pozorom, ci, którzy wywołali tę aferę, będą bacznie czuwać, aby się nic nie zmieniło. Podsumowując, system będzie nadal istniał, ale coraz to bardziej na korzyść Wielkiej Brytanii, Niderlandów, Stanów Zjednoczonych oraz Izraela. Ci, którzy w tej kampanii wzieli udział, wierząc, że bronią wolność, w rzeczywistości ją zredukują.
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
mocno podpadli bankrutowi.
