forum.nie.com.pl

CIA odtajniła raport, który stał się argumentem za inwazją na Irak w 2003 roku. Wynika z niego, że ekipa George'a W. Busha świadomie wprowadzała w błąd opinię publiczną
Raport CIA o irackiej broni masowego rażenia został ujawniony po raz drugi. Już w 2004 dziennikarze, korzystając z uprawnień ustawy o jawności w życiu publicznym, dostali go do wglądu. Ale zobaczyli głównie czarne przekreślenia, bo znakomita większość raportu została wymazana z uwagi na bezpieczeństwo narodowe.

Kilka miesięcy temu John Greenwald z portalu TheBlackVault.com, który zajmuje się tropieniem rządowych sekretów, po raz kolejny poprosił o ponowne odtajnienie raportu. Jak się okazało, słusznie, bowiem po upływie 12 lat i pod innym prezydentem cenzorzy CIA okazali się łagodniejsi - tym razem wykreśleń jest niewiele.

Treść raportu, opublikowanego na portalu Vice.com, jest o tyle interesująca, że przybliża do wyjaśnienia ostatniej zagadki irackiej wojny. Brzmi ona: czy George W. Bush i jego najbliżsi współpracownicy faktycznie wierzyli, że Saddam Husajn ma broń masowego rażenia i utrzymuje konszachty z Al-Kaidą, czy tylko cynicznie okłamywali Amerykę i świat?

CIA konkluduje w raporcie, że "zebrane dowody na współpracę Saddama Husajna z Al-Kaidą są bardzo wątpliwe". Informacja o "szkoleniach w zakresie broni chemicznej i biologicznej" pochodziła od szejka Al-Libiego, którego trzymano w tajnych więzieniach CIA. Na pewien czas wypożyczono go egipskim śledczym, którzy torturowali w sposób znacznie bardziej brutalny niż Amerykanie. Dlatego Al-Libi potwierdzał wszystko, a dopiero wiele miesięcy później wyjaśniał, że wiele z zeznań zmyślił, żeby zadowolić śledczych.

 Fischer: Od początku wątpiliśmy w dowody przeciw Irakowi
publikacja: 17.02.2011
aktualizacja: 17.02.2011, 16:25

Przedstawione przez Amerykanów dowody, które miały uzasadniać atak na Irak wiosną 2003 r., od początku budziły poważne wątpliwości ówczesnego rządu Niemiec - pisze niemieckiej dyplomacji Joschka Fischer w swojej najnowszej książce.

Prezentacja książki była okazją do skomentowania artykułu z brytyjskiego dziennika "Guardian", w którym iracki uciekinier o pseudonimie "Curvball" ostatecznie przyznał, że przekazał niemieckiemu wywiadowi BND fałszywe informacje o domniemanej irackiej broni biologicznej. Rewelacje Irakijczyka posłużyły potem Amerykanom za główny pretekst do ataku USA na Irak.

Amerykańscy podatnicy zostali oszukani przez GW Busha gdy ich zapewniał, że napaść na Irak i obalenie Saddama Husajna będą łatwe i tanie. Wojna miała rzekomo kosztować tylko 50-60 mld USD. Jak się jednak okazało, prawdziwy koszt jak dotąd to 823,2 mld USD, który może wzrosnąć do 3,7 biliona (USA tryliona, milion milionów), jeśli doliczy się długoterminowe koszty opieki nad weteranami i rodzinami poległych żołnierzy. 70% pieniędzy na wojnę szło nie z budżetu Pentagonu, ale z funduszy specjalnego przeznaczenia, co pozwalało ukrywać te wydatki przed legislaturą i mediami, oraz utrzymać nietknięty oficjalny budżet wojskowy. Kolosalne sumy wydano na „najemników” (kontraktowców) i na „rekonstrukcję i rozwój” Iraku, bez żadnego nadzoru i rozliczeń. Poszły na setki często pozbawionych sensu projektów, z których żaden nie został ukończony. Za imperialne ambicje politycznych elit USA będą musieli płacić zwykli obywatele, których nikt nie pytał, czy godzą się na wydawanie rzeki pożyczanych od Chin pieniędzy na napastniczą wojnę i konsolidację obcego państwa. („Guardian”).

Po 10 latach wojny, chaosu, walk sekciarskich, zamachów terrorystycznych i zniszczonej infrastruktury wielu Irakijczyków wzdycha z nostalgią do czasów Saddama Husajna, zwłaszcza w jego rodzinnym mieście („Daily Times”).

Trudno osądzić, czy Amerykanie wyeksportowali do Iraku demokrację. Nie ulega natomiast wątpliwości, że przenieśli tam metody i taktykę swych „brudnych wojen” w Ameryce Łacińskiej – obalanie przywódców, szwadrony śmierci, tortury i mordowanie cywilów. Czołową rolę w szkoleniu Służb Specjalnych Iraku (ISOF), wedle „programu” niesławnej Szkoły Ameryk (School of Americas), gdzie CIA uczyła tortur, miał pułkownik James Steele, weteran amerykańskich tajnych operacji w El Salwadorze. O powszechnym stosowaniu, zakresie i charakterze tortur w Iraku wiedzieli Donald Rumsfeld i gen. David Petraeus. Artykuł zawiera wywiady z ofiarami i z żołnierzami USA („The Guardian”).

 Osiem miesięcy przez rozpoczęciem inwazji na Irak, ówczesny premier Wielkiej Brytanii Tony Blair dostał od swojego doradcy pismo zawierające ostrzeżenie, że wojna w Iraku będzie nielegalna - ujawniła w niedzielę gazeta "Mail on Sunday". Według gazety, Blair miał wtedy wpaść we wściekłość i "uciszyć" swojego doradcę.

Peter Goldsmith, główny doradca ds. prawnych rządu brytyjskiego, miał w 2002 roku wysłać do Tony'ego Blaira pismo, w którym padło stwierdzenie, że usunięcie irackiego dyktatora Saddama Husajna będzie sprzeczne z prawem międzynarodowym. Według gazety "Mail on Sunday" (niedzielne wydanie dziennika "Daily Mail"), w liście do premiera, doradca stwierdził, że co prawda według zasad przyjętych przez ONZ "interwencja wojskowa jest dopuszczalna w przypadkach uzasadnionej obrony", to zasada ta nie miała zastosowania w przypadku Iraku, ponieważ Wielka Brytania nie była zagrożona przez Saddama Husajna.

Doktor David Kelly, wybitny brytyjski mikrobiolog, "popełnił samobójstwo" 17 lipca 2003 r. Podciął sobie żyły wkrótce po tym, jak ujawniono, iż był źródłem informacji BBC, jakoby rząd brytyjski "podrasował dowody" w sprawie irackiej broni masowego rażenia. Z zeznań świadków, w śledztwie prowadzonym przez lorda Huttona, wynika jednoznacznie: w tej sprawie nikt nie ma czystego sumienia. Dziennikarz BBC Andrew Gilligan, z którym Kelly rozmawiał, przyznał się do błędów: niezgodnie z prawdą nazwał Kelly'ego "źródłem w wywiadzie", nieściśle zrelacjonował jego słowa. Gilligan - co w sprawie kluczowe - przyznał, że Kelly nie mówił mu o słynnych "45 minutach". Waszyngton i Londyn przed wojną twierdziły, że Irak potrzebuje 45 minut, by zaatakować bronią niekonwencjonalną. Z materiału Gilligana wynikało, iż rząd Wielkiej Brytanii wiedział, że to nieprawda. Z dochodzenia obronną ręką - bez względu na orzeczenie Huttona - nie wyszli też ludzie Tony'ego Blaira ani on sam. Premier wziął na siebie odpowiedzialność za ujawnienie nazwiska Kelly'ego, przez co uczony znalazł się pod nieprawdopodobną presją.

2011-01-21, ostatnia aktualizacja 2011-01-21 18:16

- Zapewniłem Busha, że w Iraku będziemy razem - ujawnił były brytyjski premier. Przed specjalną komisją w Londynie odpowiadał, dlaczego wbrew opiniom prawnym zdecydował się na udział w inwazji na Irak bez odpowiedniej rezolucji ONZ

Komisja Johna Chilcota od 14 miesięcy bada okoliczności udziału Wielkiej Brytanii w wojnie w Iraku. Ta sprawa rzuca cień na długie i w sumie udane rządy Tony'ego Blaira. Rodziny poległych żołnierzy i spora część opinii publicznej oskarżają go o wplątanie kraju w nielegalną wojnę i o to, że oszukał Brytyjczyków.

Jak dziś wiadomo, Saddam Husajn wbrew twierdzeniom Amerykanów nie miał broni masowego rażenia. A informacje mówiące, że taką bronią dysponuje, były główną przyczyną interwencji.

Blair został wezwany drugi raz przed komisję z powodu nieścisłości w zeznaniach. Chodziło szczególnie o sześciostronicową opinię ówczesnego prokuratora generalnego Petera Goldsmitha ze stycznia 2003 roku (inwazja zaczęła się 20 marca 2003 r.). Lord Goldsmith odradzał Blairowi udział w wojnie bez odpowiedniej rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ.

Blair, który wcześniej kluczył w tej sprawie, w czwartek przyznał, że zlekceważył ostrzeżenia Goldsmitha. Uważał, że ten zmieni zdanie, gdy zapozna się ze szczegółami negocjacji pierwszej rezolucji, która na atak nie zezwalała.

To dość pokrętne tłumaczenie nie pomoże zapewne byłemu premierowi oskarżanemu powszechnie o to, że lojalność wobec USA przedkładał nad prawo międzynarodowe. Już wcześniej naraził się on licznym przeciwnikom inwazji, mówiąc, że nawet gdyby wiedział, iż Saddam nie ma broni masowego rażenia, to i tak przyłączyłby się do wojny.

Blair wielokrotnie powtarzał, że nie żałuje inwazji, gdyż świat bez Saddama jest bezpieczniejszy. W ogłoszonym w czwartek oświadczeniu pisze: "Reżim Saddama był brutalną i uciążliwą dyktaturą wojskową. Saddam zabijał przeciwników, zrujnował gospodarkę Iraku. Był źródłem niebezpieczeństwa i niestabilności w regionie". Potwierdził też, że na kilka tygodni przed inwazją na Irak osobiście zapewnił ówczesnego prezydenta USA, że zaangażuje się w wojnę u jego boku.