Zrobiłeś już remont (instalację w rzeczywistości do tortur dźwiękowych),
może masz podsłuchowy telefon lub podżegałeś do nielegalnego śledzenia,
słowem: dołączyłeś już kiedyś do antyludzkiej mafii polityków, a chciałbyś
możliwie zminimalizować szanse na odsiadkę kiedyś w przyszłości?
Jest na to łatwy sposób.
Udaj się do najbliższej knajpki - najlepiej takiej, gdzie nie ma kamer -
z nowoczesnym telefonem komórkowym i SFILMUJ twarze obsługi. Nie jest to
ani trudne, ani zauważalne, ani zakazane. Być może personalia tych ludzi
(przynajmniej w mniej markowych knajpkach) nie są spisane, nie są też
zapisani nigdzie w Policji itp. W związku z tym Twój dowód w przyszłości
może być bardzo bardzo cenny.
Tak zrobione nagranie proponuję zachować na długo (można też skopiować
na dysk komputera kabelkiem USB z małą końcówką - są w MediaMarkt itp.).
PS Dźwięk to drgania. Przy drganiach występuje "zjawisko Dopplera": fale radiowe odchylają swą częstotliwość wracając, proporcjonalnie do prędkości ciała (odbicie jest we wszystkie strony, jak na większości obiektów, czyli fala "rozprasza się" - tylko dlatego widzimy przedmioty codzienne i docierają na dno siatkówki; wyjątkiem jest np. lustro i dlatego to, co w nim widzimy, ZALEŻY OD KĄTA patrzenia). PRĘDKOŚĆ TO DŹWIĘK, DŹWIĘK TO PRĘDKOŚĆ - można rzec w uproszczeniu, jest to wyjaśnione w Internecie pod poniżej podanym adresem. Dla fal [o częstotliwościach] radiowych ściana czy co innego to nie problem, tylko na metalu się zatrzymują. Co to za kompletny kretynizm w dzisiejszych czasach wymagać montowania czegoś u siebie, bo inaczej podsłuchać się nie da - niby czemu się nie da? Bo twarda i gruba jest ściana? To wy świetnie fizykę znacie! Jakie to do cholery, te twarde ściany, ma znaczenie dla FAL elektromagnetycznych, poniżej 1000 MHz... Nie trzeba tego dźwięku mechanicznie mieć u siebie, na jakiejś membranie mikrofonu. Proponuję poczytać o mikrofonach laserowych (czy raczej, w tym przypadku, maserowych), np. na Wikipedii - technologia ta jest przecież znana od 50 lat, może sobie siedzieć policjant w aucie pod blokiem i z jej pomocą słuchać czy nagrywać, kogo chce, odchyliwszy tylko nieco antenkę we właściwym kierunku, w którym najłatwiej trafi się po prostej na metal u kogoś. Takie narzędzia, jak mikrofon laserowy, są dziś nawet na Spy-Shopie za, nie pamiiętam już, kilkaset czy 2000 zł, w każdym razie tanio. Obecnie powszechna jest raczej pokrewna, nowsza technologia znana jako "radar szumowy" (nadaje we wszystkie strony i odbiera odbicia od wszystkich, a identyfikuje je wg czasu powrotu względem nadania - ponieważ ciągle ma inne transmisje, np. na nieco tylko innej częstotliwości, to już natychmiast od ręki może wiedzieć, z jakiej dali co wraca; później jeszcze inne techniki, np. tzw. digital beamforming, sumowanie kilku porozmieszczanych anten z odpowiednimi przesunięciami czasowymi ich odbiorów, pozwalają skupić się na właściwym obiekcie i odróżnić od siebie odbicia, wraz z ich różnymi przecież zawsze poziomami drgań - mimo, że zachodzą na tych samych, nawet bardzo cienkich, okręgach wokół niego czy raczej "sferach", przypominają te sfery matrioszki rosyjskie) - która to technologia 'radaru szumowego' jest już zdecydowanie w użyciu w kraju przez różne organizacje - ale mniejsza z tym, wystarczy rozumieć ww. pojęcie "mikrofon optyczny". On SŁUCHA. Zupełny nonsens te remonty(!), przypomnieli sobie po pewnie jakichś 70 latach od skonstruowania pierwszego małego nadajnika podsłuchowego, że czas zabrać się za inwigilowanie ludzi. Po prostu byłoby to zupełne, kretyńskie marnotrawstwo energii i pracy narodu, który pewnie często z zagranicy musi ten węgiel czy inne źródła energii kupować (w każdym razie pracując na to zamiast na swe bogactwo) - w ogóle nie ma w takiej instalacji sugerowanej przez łgarza funkcji przekazywania dźwięku dokądś: to jest tylko do grania i do przekazu podprogowego, co wykonuje się na zasadzie komend wg oceny własnej pozycji (z GPS) i tego, co nadawane jest radiotekstem ("chcę TU, w odpowiednim promieniu, taką a taką częstotliwość, to a to sekretne radio" - można nadać wiele takich komend do jednoczesnego uwzględniania). Albo władze to idioci, albo może raczej coś "gorszego", poważniejszego dla nas (uprzedzam tych, którzy jeszcze całej prawdy nie słyszeli). TAK, NA PEWNO NIE DO PODSŁUCHIWANIA JEST TA INSTALACJA.
Jeśli ktoś chce dokładnego wyjaśnienia dla radaru szumowego, jak to działa (już załóżmy, że sfery i szum niepowtarzalny w ramach jednego okresu T rozumiemy - właściwie nie jest to szum, tylko jakiś ciąg co rusz przeskakujących częstotliwości łatwo dających się przeliczyć na czas nadania), to podaję szczegóły: problemem jest co najwyżej odróżnienie wielu obiektów metalowych, które generują odbicia na jednej sferze (powierzchni kuli o określonym promieniu). Ale to nie jest takie trudne, zwłaszcza, gdy sfery są na tyle mało odległe od siebie, gęsto upakowane inaczej mówiąc, że WZGLĘDNIE mało jest na każdej. Istnieją dwa tryby pracy radaru szumowego podsłuchowego - czy też, jak kto woli, dwa zadania: po pierwsze, śledzenie obiektu; po drugie, wyszukiwanie obiektów. Być może obecnie procesory są na tyle szybkie i sprzęt tak nowoczesny, że nawet naraz te dwie rzeczy robią, nie wiem, jak było w 1991. Załóżmy, że znaleźliśmy już cel i chcemy za nim iść radarem i go podsłuchiwać. To znaczy, że mamy jego współrzędne geograficzne i odległości jego od poszczególnych anten (a mamy ich ze 4-5). Wyodrębniamy sygnał echa z konkretnej sfery i dzielimy go na poszczególne odbicia. Jest to zawsze możliwe z dowolną dokładnością, ponieważ każde ciało ma swój nieco inny dźwięk na sobie, a my i tak musimy głośność dźwięków umieć odróżniać od np. 10 dB do 110 dB (a liczy się to przez 20 log*, czyli z 20-krotnością logarytmu, nie 10-krotnością), to daje różnicę w rzędach wielkości prędkości cząsteczek wynoszącą ok. 10 do potęgi 5, czyli 100 tys. (pamiętajmy, miara głośności, tzw. ciśnienie akustyczne, jest proporcjonalna do prędkości, z współczynnikiem zwanym opornością falową; dla 10 dB to było bodajże 1 nm/s w miedzi). A zatem co najmniej 100 tys. różnych mikroskopijnych [przedziałów] prędkości dźwięczącego metalu musimy rozróżniać. Jeśli sfery są odpowiednio gęsto upakowane, to w promieniu osiągalnym dla radaru (pierwszym problemem jest tu krzywizna Ziemi, która wymusza maksimum ok. 55-60 km, w rzeczywistości może być i mniejszy) mamy oczywiście mniej niż 100 tys. metali czy nawet niż 10 tys. na jednej sferze, przy satysfakcjonującej jej "szerokości", zasięgu. Wystarczy więc rozpisać, bardzo precyzyjnie zmierzone, dane z anteny dla właściwej częstotliwości bazowej na poszczególne okoliczne (pod)częstotliwości fali związane z przesunięciami Dopplera (przypominam o zjawisku Dopplera): pozwala na to przekształcenie matematyczne (Fouriera) zwane DTFT, nawet do ±1 nHz (w rzeczywistości można próbować to analogowo rozciągnąć do większych ułamków herca, np. diodami mieszającymi w zestawie z wzmacniaczem i filtrem - typowy układ mnożący częstotliwość, generalnie nazywają się to mieszacze); stąd (rozpisując na częstotliwości) mamy już rozróżnione odbicia (echa) dla poszczególnych ciał, na każdej z anten. Znajdujemy teraz antenę, na której z właściwej jej dla danego śledzonego ciała odległości przyszło najmniej odbić (np. z 250 ze ściśle takiego promienia) i próbujemy ją skojarzyć z drugą z kolei pod tym względem; tak, aby znalazły się dwa przebiegi dźwięku identyczne na obu. Pamiętajmy, że przebieg dźwięku to albo wychylenia membrany W CZASIE, albo, jeśli zamiast czasem zajmujemy się częstotliwościami (sinusoidalnymi przebiegami, które należy zsumować - na jedno wychodzi), co tutaj polecam, WSTĘGI BOCZNE FM wokół tych odbić (już i tak Dopplerowsko przesuniętych) związane z tym, że ich częstotliwość zmieniała się w czasie danego badania. A zatem z jednej anteny przy danej odległości mamy, na wykresie częstotliwości, konkretne [częstotliwości przekładające się na] prędkości odbić oraz sąsiadujące zawsze z nimi słupki wynikające z modulacji FM tamtych. Musimy teraz skojarzyć dźwięk na sferze właściwej dla anteny X z dźwiękiem na sferze właściwej dla anteny Y, a jest to już inna sfera, o innym promieniu, więc tam generalnie zupełnie inne rzeczy jest słychać w 99,9%. Powstaje w ten sposób jeszcze nie jeden dźwięk (w sensie przebiegu w czasie pewnego krótkiego fragmentu dźwięku, który jest zapisany częstotliwościowo), lecz pewien zbiór takich dźwięków, które się powtarzają na obu (cienkich) sferach - z tego prostego powodu, że one się w tych punktach spotykają, czyli po prostu o te same ciała tam chodzi. Wcale tego nie tak dużo. Zauważmy, metali na cienkiej sferze (choćby odległej o 45 km) w ogóle zwykle nie ma tak dużo, jest np. z kilkaset w ściśle takiej, z dokładnością do np. 33 cm, odległości od anteny. Po pierwszym ww. "kojarzeniu", danych z anteny najmniej odbić mającej z danymi z anteny drugiej w kolejności, mamy już najwyżej z 10 możliwych przebiegów dźwięku za badany okres, typu 0.1 s. Gdy zestawimy to z danymi o odbiciach z trzeciej anteny - znowu, ściśle zainteresowanej kolejną, jej tylko właściwą dla danego śledzonego obiektu sferą - to znajdziemy już tylko 1 dźwięk, który odpowiada tamtemu zbiorowi potencjalnych dźwięków z podsłuchiwanego ciała: to jest szybka rzecz i wcale nie przekraczająca możliwości techniki, da się to wykonać w kilkuset tysiącach tzw. taktów procesora, a wykonuje się przecież takie skojarzenie tylko raz na 0.1 s (współczesne procesory mają np. 2400 milionów taktów na sekundę, a w 1991 osiągalne było np. 400-800 milionów, przy łączeniu komputerów w klaster). Albowiem nakładając na siebie 2 sfery otrzymuje się łuk, ale gdy są już 3 sfery, otrzymuje się punkt. Nie jest to tak proste, jak mogłoby się wydawać, bo to samo ciało może wykazywać przesunięcie Dopplera innej wielkości w jednym kierunku niż w drugim, czyli na jednej antenie niż na drugiej i pomiędzy tymi dwoma prędkościami może być ileś odbić pochodzących z zupełnie innej strony, zanim trafi się na właściwe na drugiej z kolei antenie; ale poprzez kojarzenie dźwięku można bezbłędnie je odnaleźć. W efekcie, wychodząc od zainteresowania konkretnym obiektem, znajomości jego położenia, czyli odległości od poszczególnych anten, potrafimy spośród setek odbić w danym promieniu odległości (na każdej z anten) wyodrębnić to jedno dla niego właściwe: bo tak poza tym te dane z różnych anten nie korelują ze sobą. To tyle teorii. Da się. Dało się już w 1991. (Słowo inż. z PW.)
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
