Parafon pisze:
Jaką szmatą trzeba być, aby ludzi, tworzących nową historię Polski, spędzających lata w pierdlach, tak poniżać?
Panie Parafon, to jak mogę „poniżyć” tych ludzi, nie stanowi nawet promila tego, jak oni poniżyli miliony i poniżają dalej. Pan, Panie Parafon, kieruje zespołem ludzi w hotelu dla klientów „lepszego sortu”, a większa część tego zespołu, to głównie panie sprzątające i tzw. pomoce kuchenne, które pracują po kilkanaście godzin na dobę i aby zarobić w miesiącu jeden tysiąc złotych, muszą przepracować trzysta godzin, aby beneficjenci owej tak przez Pana cenionej nowej historii Polski, mogli w godnej oprawie tej nowej historii, wydać w jedną dobę co najmniej miesięczny dochód owych pań tam pracujących pod czujnym nadzorem Pańskim, aby każda godzina ich pracy za trzy złote była efektywnie wykorzystana dla nowego historycznego dobra właścicieli hotelu, jak i jego klientów. No więc, ja jestem tym, po stokroć gorszą od ścierwa szmatą, poniżającym godność twórców owej nowej historii tych pań, a Pan jest szlachetnym strażnikiem nowej historii pań owych, ja poniżam godność nowej historii pań owych, a Pan szlachetnie je ubogaca nową historią. Pan, Panie Parafon, uczestniczy w tej nowej historii, jako jej beneficjent i jest z siebie dumny, ja również jestem beneficjentem owej historii nowej, ale w odróżnieniu od Pana, jestem świadomym swego skurwysyństwa. Ja w odróżnieniu od Pana, nie ubogacam ludzi mnie otaczających, choć pozornie może im tak się wydawać, bo jestem cwanym skurwysynem, w istocie ich poniżam, zarówno w sferze materialnej (eksploatuje ich prace za marny grosz, a i tak są mi wdzięczni), jak i duchowej (jestem miłym, sympatycznym, nawet współczującym, a przez to lubianym). Niestety, to wszystko pozory jeno, nie jestem już wstanie wejść w relacje przyjacielskie, w odróżnieniu od starej historii, która nie dała mi takich powodów, obecna nowa historia, tak przez Pana ceniona, dała mi ich, aż nadto, wielokrotnie doświadczyłem sytuacji, kiedy życie i to nie w znaczeniu symbolicznym, a rzeczywistym, znaczyło dla ludzi wydawać by się mogło będących ze sobą w bliskich relacjach przyjacielskich, mniej niż sto złotych i to w sytuacjach, kiedy te sto złotych nie stanowiło znaczącego wydatku, a mimo, było większą wartością od życia „przyjaciela”. Sam tego doświadczyłem, a i byłem świadkiem wielu takich relacji „przyjacielskich” w czasach naszej nowej historii. Tak więc, Panie Parafon, tak to właśnie ubogaciła mnie owa nowa historia stworzona przez tak bardzo cenionych przez Pana jej twórców. W tej tak szlachetnej dla Pana nowej historii pozostało mi jeno pozostać samotnym bydlęciem, wiec nie wymagaj Pan ode mnie szacunku dla jej kreatorów. Niemożliwym jest szacunek dla odpowiedzialnych za wykreowanie rzeczywistości, w której sam siebie muszę się brzydzić. A dlaczego na to się godzę? Ano z tego samego powodu, co Pan, chce mi się żyć, choć zupełnie nie mam pojęcia dlaczego. Zapewne, to jaki plugawy robaczy instynkt.
Adam Barycki