Poczytajcie mądrych ludzi. Tekst złożony z samych argumentów i faktów w przeciwieństwie do tekstów rozhisteryzowanych "obrońców" demokracji skupionych pod banderą KOD-u.
Cytuj:
Magdalena Ostrowska
1 godz. ·
Dziś na ulice polskich miast wyszli tzw. zwykli ludzie. Oraz ludzie niezwykli – znani i określani mianem „autorytetów moralnych”. Zwłaszcza ci, którzy przed laty angażowali się w „honorowe komitety poparcia” tych, którzy niespełna dwa miesiące temu utracili władzę, a więc wpływy i dostęp do państwowych pieniędzy. Zwykli ludzie mają więc budować barykady w obronie utraconych bądź zagrożonych milionów. W dowolnej walucie.
Mi też nie podoba się zawłaszczanie państwa przez jedną partię i przekraczanie swoich uprawnień przez rządzących. Nie zapominam jednak, że PiS wygrało demokratyczne wybory, których ważności, jak dotąd, nikt nie zakwestionował. Nie przejęli oni władzy na skutek zamachu stanu, a ich wygrana nie była żadną niespodzianką, bo na taki wzrost poparcia dla opozycyjnej przez osiem lat partii od wielu miesięcy wskazywały sondaże wyborcze.
To nie był tak zaskakujący wynik wyborczy jak wynik PSL w wyborach do sejmików wojewódzkich, w których PSL – cieszący się poparciem na granicy 5 proc. – zdobył niemal 24 proc. głosów. W wyborach, których ważność i przebieg do dziś budzi wiele wątpliwości. Doszło nawet do wymiany niemal całego składu Państwowej Komisji Wyborczej, która przyznała się do winy na skutek zakupu złego programu komputerowego. W listopadzie 2014 r. nie było jednak takich tłumów na ulicach i żaden z obecnych wiodących „obrońców demokracji” nie podważał ich wyników. Wręcz oburzano się zarzutami, jakie padły wówczas ze strony opozycji (PiS i SLD). I jakoś nikt się tym wtedy nie przejął.
Demokracja polega na tym, że władzę przejmuje ta partia bądź partie, które zdobyły większość w demokratycznych wyborach. Jednocześnie zakłada ona poszanowanie praw tych, którzy cieszą się mniejszym poparciem i pozostają w opozycji do rządzącej większości. To poszanowanie praw polega m.in. na tym, iż rządzący nie odbierają prawa do głosu opozycji. A z takimi sytuacjami mieliśmy do czynienia za rządów poprzedniej koalicji, gdy opozycja parlamentarna np. zgłaszała swoje projekty ustaw, a które to projekty przez koalicję PO-PSL były niedopuszczane nawet do pierwszego czytania w Sejmie. Były to wnioski zgłaszane zarówno przez PiS, jak i SLD. Tłumów oburzonych z tego powodu na ulicach nie zauważyłam.
Szacunek dla zasad demokracji polega również na tym, że szanuje się oddolny głos społeczeństwa i jego wolę, a tym były obywatelskie wnioski o przeprowadzenie referendów w ważnych dla większości obywateli sprawach, takich jak w sprawie obniżenia wieku emerytalnego czy w sprawie posyłania sześciolatków do szkół. Pod wnioskiem ws. reformy emerytalnej zebrano co najmniej 1,5 mln podpisów poparcia. W tej drugiej sprawie nie zgadzałam się z opozycją, ale nie przyszłoby mi do głowy, aby kwestionować ich prawo do zgłoszenia własnego protestu i wniosku o referendum na ten temat, skoro udało im się zebrać pod tym wnioskiem wymaganą w konstytucji liczbę podpisów. Oba wnioski nie znalazły jednak zrozumienia rządzących, którzy – głosami większości posłów – posłali je na przemiał, nie szanując demokratycznych i konstytucyjnych praw ludzi, którzy domagali się, by wysłuchać także ich głosu w tej sprawie.
Nie domagali się oni swoich praw krzycząc na ulicach i angażując wszelkie możliwe media, ale zbierając – zgodnie z obowiązującym prawem, z konstytucją na czele – podpisy poparcia pod wnioskami o referendum. Rządząca wówczas koalicja PO-PSL za nic jednak miała te wnioski, ponieważ… to oni mieli większość i możliwość decydowania. Czy wtedy ktoś organizował protesty z powodu nieprzestrzegania obywatelskich praw konstytucyjnych? Teraz jednak politycy, którzy przegrali ostatnie wybory parlamentarne, urządzają raban z powodu zastosowania podobnych metod, tyle że przez przeciwników politycznych, którzy również odpowiadają, że wszystko im wolno, ponieważ to oni wygrali wybory.
Szacunek dla konstytucji polega na tym, że powinniśmy świadomie stawać w obronie jej zapisów, ale żeby do tego doszło, wypadałoby znać treść konstytucji. A tak, w przypadku wielu obecnych „obrońców konstytucji”, niestety, nie jest. Widać to doskonale w treściach dyskusji, jakie toczą owi „obrońcy” chociażby w Internecie. Jak można mienić się „obrońcą konstytucji” i jednocześnie proponować pozakonstytucyjne sposoby obalenia legalnie i demokratycznie wybranej większości parlamentarnej, stworzonego przez nią rządu oraz prezydenta, który również został wybrany na drodze demokratycznych wyborów? Nie są to ludzie z mojej bajki, ale, powtarzam, oni nie przejęli władzy za pomocą zamachu stanu. Tymczasem „obrońcy konstytucji” proponują zebranie podpisów pod obywatelskim wnioskiem o referendum ws. skrócenia kadencji obecnego Sejmu oraz prezydenta, choć konstytucja – której rzekomo bronią – nie przewiduje takiej możliwości. Komu więc bliżej w intencjach do zamachu stanu?
Wygrana PiS to m. in. skutek rządów ich poprzedników z PO-PSL, którzy – m.in. za pomocą największych mediów – robiły wszystko, żeby ośmieszać swoich konkurentów, nie omieszkując przy tym obrażać ich zwolenników i nazywając ich „motłochem” czy „ciemnym ludem”. Tymczasem tak to już jest, że w systemie demokracji przedstawicielskiej każdy głos wrzucony do urny jest wart tyle samo, niezależnie od tego, czy jest to głos bezrobotnego, „babci moherowej”, inteligenta czy bankiera. W październiku większość uczestniczących w wyborach zagłosowała na PiS. Taki był wyrok demokracji, z którym do dziś wielu nie potrafi się pogodzić. Nie muszą uderzać się w piersi i przyznawać, że sami do tego doprowadzili. Wystarczy, by zachowali w tej sytuacji odrobinę konsekwencji. I godności. Nie zachowują.
Oczywiście, można twierdzić – niespełna dwa miesiące po wyborach – że obecna władza oszukała swoich wyborców, ponieważ wycofuje się stopniowo ze swoich obietnic wyborczych, zwłaszcza tych socjalnych, które dały jej wiele głosów poparcia. Ponieważ, oczywiście, ich poprzednicy skrupulatnie realizowali swoje obietnice wyborcze i nie można im pod tym względem zarzucić tego samego. Są więc to ludzie, którzy mogą pierwsi rzucić kamieniem. Co też właśnie czynią.
Można tupać nogami i rzucać się jak dziecko na ziemię w złości, że straciło się władzę, którą miało się przez osiem lat. Można zwoływać wiece sprzeciwu pod hasłem „obrony demokracji”. Nikt już dziś nie pamięta ani afery hazardowej ani Amber Gold, ani rozmów toczonych w najdroższych restauracjach, podczas których decydowano o losach kraju i społeczeństwa. Ani afery Elewaru, ani obsadzania spółek skarbu państwa ludźmi z własnego obozu politycznego, ani też wątpliwych prywatyzacji, czy nieprawidłowości podczas budowania autostrad i stadionów, w tym Narodowego. O milionowych przekrętach w przypadku informatyzacji państwowych spółek też nikt nie pamięta. Wszak takie działania nie zagrażały demokracji i nie wywoływały oburzenia „autorytetów moralnych”.
Podobnie nie trzeba przejmować się systematycznym ograniczaniem praw pracowniczych, w tym likwidacji 8-godziennego dnia pracy czy zapowiedzi „rozprawienia się” ze związkami zawodowymi, których działalność oraz ich prawo do strajku jest zapisane w konstytucji. Nie trzeba przejmować się zjawiskiem utrudniania działalności związkowej i masowych czystek antyzwiązkowych w firmach, również w tych państwowych. Można nie pamiętać o masowych eksmisjach na bruk i zablokowanej możliwości uregulowania procesów dzikiej reprywatyzacji. Można też nie pamiętać o milionowych zarobkach i odprawach, przyznawanych sobie przez szefów największych spółek państwowych pochodzących z poprzedniego nadania. W tych przypadkach ani konstytucja, ani zasady demokratycznego państwa prawa nie miały (?) zastosowania, nie było się więc czym oburzać. „Moralność” nikogo WAŻNEGO z takich powodów nie cierpiała. Zwłaszcza, że takie działania uderzały jedynie w ów wspomniany „motłoch”, a nie w światłych i sytych obywateli, których dziś wyciąga się na ulice w walce o dwóch sędziów Trybunału Konstytucyjnego (nieprawidłowo wybranych przez PO-PSL tuż przed wyborami) oraz przeciwko czystkom personalnym na najwyższych stanowiskach. To jest dopiero zamach na demokrację i konstytucję!
W wielu krajach, w których do władzy – na mocy demokratycznych wyborów- dochodziły siły niemile widziane przez Stany Zjednoczone, również organizowano „oddolne protesty uciskanej opozycji”. Tak było przypadku Wenezueli po wygranej Hugo Chaveza, czy na Ukrainie, gdzie tzw. pomarańczowa rewolucja z 2004 r. miała na celu obalenie demokratycznie wybranego Janukowycza, bo ten był prorosyjski, a nie proamerykański jak jego oponenci z ówczesnego Majdanu, tak wspieranego przez polskie władze. Historia powtórzyła się dziesięć lat później. Z wiadomym skutkiem. Evo Morales w Boliwii też wielu się nie podoba, choć wygrał demokratyczne wybory. Podobnie jak poprzednie lewicowe władze w Argentynie. Nie zapominajmy też o historycznych przykładach, takich jak zwycięstwo Salvadore Allende w Chile, obalonego zamachem stanu przeprowadzonym przez Pinocheta we wrześniu 1973 r. Podobnie bywa w przypadku Rosji, gdzie prezyzdent Putin nie musi fałszować wyborów, ponieważ cieszy się on autentycznym poparciem zdecydowanej większości społeczeństwa. Polskie media twierdzą jednak co innego, pisząc o „wielkiej antyputinowskiej opozycji”, która cieszy się kilkuprocentowym zainteresowaniem Rosjan. To samo dotyczy Białorusi. W podobny sposób pozbyto się legalnych władz w kilku państwach Afryki Północnej, z Libią czy Irakiem na czele, i nazywając to „arabską wiosną ludów”. Oddolną i spontaniczną, oczywiście. Z wiadomym skutkiem.
Nie twierdzę, że rządy PiS nie podobają się Amerykanom, bo zapewne jest wręcz przeciwnie – oni lubią, gdy do głosu dochodzi radykalna prawica, która skutecznie skłóca wewnętrznie społeczeństwa i rozbija sojusze międzynarodowe, mogące być przeciwwagą dla światowej hegemonii USA. Skupiłabym się jednak na tym, jaki skutek powoduje to, co działo się w innych krajach i co właśnie od kilku miesięcy trwa w Polsce. Bo tak oceniam trwające właśnie rozkręcanie histerii i szczucie ludzi przeciwko sobie z powodu problemów, które można rozwiązać za pomocą innych metod.
Rozumiem tzw. zwykłych ludzi, obecnych na dzisiejszych demonstracjach, i ich uzasadniony niepokój, spowodowany zawłaszczaniem państwa przez PiS. Też nie podobają mi się tego rodzaju działania i również boję się tego, do czego mogą one doprowadzić. Nie rozumiem jednak niekonsekwencji i hipokryzji, jaka towarzyszy owym protestom. Coraz wyraźniej widać bowiem, że nie chodzi w nich o to, CO się robi i JAK traktuje obowiązujące prawo i zasady, ale o to, KTO to robi. Na takie postawienie sprawy nie umiem się zgodzić. Może dlatego, że mi zależy na ZASADACH, a nie na tym czy innym szyldzie partyjnym. Jeżeli nie będą one dotyczyć wszystkich, niezależnie od barw politycznych, to po co udawać, że staje się w obronie zasad, a nie konkretnych ludzi? Po co w ogóle demokracja, skoro nie umie się uszanować jej wyroków?
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
