hornet pisze:
Za pomocą nibynóżki mógłbym wam nakopać do nibydupki tak, że spierdalając po zaoranym, gubilibyście rzęski, białka i retikula w popłochu.
Tak, chociaż ja tu stawiam pewien dodatkowy warunek. Bo sam fakt oddziaływania to dla mnie jednak za mało. Oddziaływać mogę w różny sposób - chaotyczny, celowy, bierny, skupiony raczej na odbiorze, a nie wpływie, lub odwrotnie - silnie ingerujący, czy jeszcze jakoś tam mieszany. Załóżmy, że mam możliwości, ze niejako MOGĘ zrobić co zechcę.
Ale właśnie... co zechcę.
A co ja właściwie chcę?
Pewnie większość ludzi, gdyby im zaoferować możliwość robienia co zechcą, ucieszyłaby się i narobiła rzeczy, których potem by żałowała.
Np. wymusiłaby namiętne uczucia jakiejś osoby, na której im zależy. Tylko że...
- tylko że efektem takiej miłości ze strony owej osoby byłaby wieczna rozterka: Czy on/ona Pokochał(a)by mnie bez owych czarów?...
Czy taki/a jaki/a jestem, był(a)bym wart owej miłości? Czy bym ją zdobył? Wszak miłości bezgranicznej danej darmo (jak u psa) raczej się specjalnie nie ceni, to wtedy ktos, kto dostałby miłość przemocą, też nie ceniłby tego, co by dostał.
A może ktoś mając możliwości zapewniłby sobie wielkie uznanie i bogactwa. I znowu, bez zapracowania, bez wysiłku mając wszystko bawiłby się tym, bawił i pewnie znudziłoby mu się to, co nie niesie wyzwania, co rozmywa swoją wartość poprzez wysprzęglenie tego życiowego daru z całej otoczki trudów, oczekiwań, a dalej satysfkacji, że coś się osiągnęło, że jest naprawdę moje, bo z moich przemyśleń powstało, bo stanowiło wyzwanie.
Prawdziwa moc to coś więcej niż oddziaływanie. To takie oddziaływanie, o którym wiem, że akceptuję w pełni jego skutki, że się z nim identyfikuję, że chcę go naprawdę (a nie na zasadzie - no może niech sobie będzie i to, choć właściwie wszystko jedno, bo przecież co by się nie stało, to i tak dla mnie, dla moich emocji, i systemu wartości będzie z grubsza to samo).
Prawdziwa moc właściwie nawet nie potrzebuje oddziaływania (przynajmniej w znaczeniu ingerencji non stop, jakiejś walki z czymś). Fajnym typem mocy jest MOC PRZEWIDUJĄCEGO PLANOWANIA. Oto okazuję swoją moc w ten sposób, że tak konstruuję, programuję jakiejś urządzenie/system, że ono funkcjonuje potem długie lata bez usterki, spełnia doskonale swoje zadanie. Ja już potem nic nie robię, nie staram się, nie działam - tylko obserwuję i cieszę się, że mój genialny pomysł tak idealnie się sprawdza, mimo zagrożeń, mimo prób ataku na skuteczność działania owego urządzenia.
Moc działania wtedy jest satysfakcjonująca, gdy ma się godnego przeciwnika, gdy pokonywany problem jest niebanalny, często wydaje się wręcz niemożliwy do rozwiązania. A ja go rozwiązuję. To jest moc, taka moc godna geniusza; nie jakaś bezrozumna brutalna siła, która coś robi hałaśliwie, chociaż sama nie wie co robi, albo po co to robi.
Wielki filozof, wybitna umysłowość, ale też i wróg zagorzały Adama Baryckiego, któren kpi ze mnie niemiłosiernie.
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
