starykizior pisze:
W badaniach i eksploracji okołoziemskiej przestrzeni kosmicznej stosuje się rakiety na paliwo ciekłe. Jak słusznie zauważył WLR można w nich sterować ciągiem ale nie tylko. Są bardziej wydajne, silniki mają większą siłę ciągu od rakiet na paliwo stałe. Za to są dużo droższe i bardziej skomplikowane. Jak dotąd częściej ulegały awariom niż na paliwo stałe. Natomiast do rakiet na paliwo ciekłe stosuje się często tzw. booster na paliwo stałe. Ma on wynieść rakietę na określoną wysokość gdzie zostaje odrzucony i odpalony silnik na paliwo ciekłe. Zwykle stosuje się takie połączenie w rakietach wojskowych, ale niekiedy w rakietach do wynoszenia satelity. Czyli w przypadkach gdzie duże przeciążenia przy starcie nie grają takiej roli. Jako paliwo stałe obecnie nie stosuje się klasycznego prochu czarnego, ale specjalne wieloskładnikowe wysokoenergetyczne mieszanki. To nie jest tylko rura wypełniona sprasowanym paliwem. Taka rakieta by nie osiągnęła celu. W celu uzyskania maksymalnej wydajności spalania i tym samym ciągu forma tego paliwa jest niezwykle skomplikowana. Paliwo musi mieć maksymalnie dużą powierzchnię spalania. Ponadto rakiety wojskowe do przenoszenia głowic bojowych (najczęściej jądrowych) muszą być podgrzewane. Obecnie Rosjanie opracowali nowe paliwo stałe nie wymagające podgrzewania co oczywiście zwiększa mobilność rakiet bojowych.
W zasadzie taka rakieta nie powinna nawalić (mowa o rakiecie która eksplodowała). Nawalił pierwszy stopień. Mógł być nie taki skład paliwa, albo nieprawidłowe jego ukształtowanie, wilgotność. To wszystko są czynniki wpływające na pracę silnika na paliwo stałe. Być może doszło do nierównego, a tym samym zbyt gwałtownego spalania i w rezultacie eksplozji. Mogła też być nieprawidłowo wyważona, ale chyba raczej paliwo.
Zaraz skoczą na mnie, skąd ja to wiem i zażądają linków, dowodów i cholera wie czego. Uprzedzając , za młodu zajmowałem się rakietami. Budowałem także trzystopniowe. Oczywiście paliwem był proch czarny który sam robiłem. Sporo błędów mnie to kosztowało zanim z kolegą zaczęliśmy odnosić sukcesy. Miałem też fachową literaturę o budowie silników rakietowych i rakiet na paliwo stałe. Skąd? Nie wyobrażacie sobie jakie rzeczy można było znaleźć w skupie makulatury. Mieliśmy paru takich zaprzyjaźnionych ajentów. Nie za friko oczywiście.
Mowa tu była o Chińczykach jako prekursorach w dziedzinie rakiet, a następnie o Ciołkowskim. Nikt nie wspomniał o Konstantym Siemionowiczu kapitanie artylerii za czasów Władysława IV. Zajmował się nie tylko artylerią w teorii i praktyce, ale i rakietami. Eksperymentował z ich różnymi rodzajami i zastosowaniem. Wyprzedził znacznie swoją epokę, opracował nawet kilka rodzajów rakiet trzystopniowych. Otrzymał od króla znaczną sumę pieniędzy i wyjechał do Niderlandów (które wówczas przodowały w dziedzinie artylerii i fortyfikacji wojskowych), aby się dalej kształcić. W Holandii powstało jego znamienite dzieło "Magna artis artileriae pars prima" napisana i wydrukowana tamże w języku łacińskim. Część druga była tylko w rękopisie i zaginęła. Zachowały się nieliczne szkice i notatki. Wiadomo, że kpt. Siemionowicz poszedł w swych opracowaniach znacznie dalej. Jest egzemplarz jego dzieła, chyba w Bibliotece Jagiellońskiej. Było też tłumaczenie na języki holenderski, niemiecki i polski. Nakład bardzo nieliczny z pierwszej połowy XIX wieku. Wiadomo, że gen. Bem (w Królestwie Polskim początkowo kpt. artylerii konnej, awansowany do st. pułkownika) znał dzieło Siemionowicza i baterie rakietowe konstruował na podstawie jego prac. Znał też prace angielskiego konstruktora rakiet Congreve'a (też znał dzieło Siemionowicza), którego rakiety wykorzystywano do celów wojskowych w okresie wojen napoleońskich. W czym m.in. był Siemionowicz tak wybitnym teoretykiem i konstruktorem? Otóż on pierwszy zastosował do stabilizacji rakiet w locie stabilizatory czyli lotki. Nawet późniejsi konstruktorzy stosowali stabilizatory tyczkowe. Nie wiem czemu nie poszli drogą Siemionowicza. Chyba w warunkach wojennych taniej i szybciej było zastosować stabilizatory tyczkowe. Miałem reprint polskiego tłumaczenia książki Siemionowicza i wiele się z niego nauczyłem. Oczywiście wiedza i technika w międzyczasie poszła do przodu.
Moim zdaniem w dziedzinie techniki rakietowej obecnie przodują bezapelacyjnie Rosjanie.
O wszystkich wspomnieć nie sposób, miło jednak przeczytać coś rzeczowego z polskim akcentem.
Pamięć już nie ta, coś nie bardzo umiem sobie przypomnieć konstruktora Amerykańskich promów kosmicznych, podpowiesz kto maczał w tym swoje paluszki?
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
) Czy sytuacja w jakiej znaleźli się niemieccy specjaliści w obu państwach była podobna? co je różniło? O amerykańskich "przygodach" ekipy von Brauna nieco wiadomo, mogli w miarę swobodnie realizować się w pracy dla Amerykańskiego sukcesu, co jednak z tymi w Rosji?