forum.nie.com.pl

kolega , z komendy w Łodzi na Ciesielskiej , niejako za kare , został przeniesiony na ,,posterunek dzienny,, na Bałuckim.

trzeciego dnia , na podwórko domku ,, tkackiego,, w moim mieście , zajechal Żuk , otworzono tylnią klape , i razem z dwoma ,,metrami,, ziemniaków spadł mój koelga , pod nogi zony wywołaniej dyskretnie stukaniem w okno.
-Wie Pani , nie mamy żalu , bo to wszystko zebyśmy na rynku w zgodzie i porządku żyli--- oświadczył ledwo stojący kierowca .
Grzecznie uchylił ,, Maciejówki,, powiedział dobranoc zostańcie z Bogiem, no i zostałą z chrapiącymi zwłokami na podwórku.

następnego dnia , jego przełożony , miał z nią rozmowę, w stylu , że albo kolega wraca na radiowóz, albo komendant będzie świadkiem na rozwodzie.
Spotkaliśmy sie na Łagiewnickiej ,w radiowozie , kiedy uchronił mnie od błędu dymania w Lesie Łagiewnickim , mówiąc , że tam już nawet grzybierze w dzień nie wchodza , odkąd znaleziono gościa na golasa przybitego gwoździami za uszy do brzóski...

Ech te bieriozy krasiwyje, niezastąpione drzewo.

_________________
Ceterum censeo Ukrainem esse Delendam

A zebys wszaku wiedzial,raz nawet kociambra na brzozku powiesiwszy.

E tam:
Łepiej podwiazać worek do klamki razem z jedną ręką tak, żeby klient na paluszkach samiutkich stał, a dupę mu wetknąć rozżarzony pogrzebacz, oczywiście zimną stroną do wewnątrz, coby nie za szybko se go wyciagnął.

Jakby ciebie Olderu do ty dupy wepchnal to juz by nikt kurwa nie wydarl.

Świetnie pamiętam Wolumen. Zaopatrywałem się tam w rzadkie wydawnictwa i interesujące starocie. Z tymi trzeba było uważać bo można było się naciąć. Dobrze było mieć ugadanego znajomka który wprowadził cię w "środowisko". Podobnie zresztą jak na Bazarze Różyckiego na Pradze. Nie chwalący się nigdy od nikogo nie dostałem po mordzie. Z tym, że ja potrafiłam gadać jak stary warszawiak no i miałem znajomków. Parafek dostał w ryj bo poszedł na wprost bez rozpoznania terenu.

_________________
Ceterum censeo Ukrainem esse Delendam

W trombes wszaku nie zarobil bo mnie akurat nie bylo.

Czy Brat a brat i Ojciec lub ojciec, to jakaś zasadnicza różnica jest?

Parafek, wprawdzie ja nie czczę ( w takim wymiarze jak to się czyni w Polsce) tych dni ale nie potępiam ludzi, którzy to robią.
Zacznijmy od tego, że wsadziłeś wszystko do jednego wora ale to tak właściwie nie ma znaczenia.
Skupmy się na pamięci o tych których już nie ma wśród nas. Dlaczego istnieje taki dzień? Kiedyś były to DZIADY, nie wiem o tym wiele ale z tego co wiem, bardziej mi to święto słowiańskie odpowiada niż dzisiejsze święto zmarłych. Być może i Ty właśnie ze względu na słowiańską krew, intuicyjnie "buntujesz się" przeciw tym dzisiejszym obchodom pamięci zmarłych.

"Święto Dziadów obchodzone jest wśród Słowian kilka razy do roku. Najbardzie znane są Dziady wiosenne i jesienne. W przeciwieństwie do świąt solarnych (równonoc i przesilenia letnie i zimowe) dokładna data obchodów Dziadów w przeszłości każdego roku wiązała się z fazą księżyca.

Nie było to święto „żałobne”, nie było też ono smutne i wypełnione żalem po zmarłych. Służyło przede wszystkim nawiązaniu kontaktu z przebywającymi w Nawii duchami zmarłych przodków. Jedną z metod nawiązania takiego kontaktu był taniec. Wprawienie się podczas tańca w trans umożliwiało kontak z duchami przodków. Dzisiaj może szokować tańczenie w pobliżu grobów, ale tak u Słowian było. Oni nie rozpaczali za zmarłymi a szukali z nimi kontaktu. Ważną częścią obrzędów było palenie przy grobach świętego dla Słowian ognia oraz ucztowanie na grobach/przy grobach zmarłych przodków."
Jednak wtedy, istniały inne uwarunkowania, pomijam wprowadzenie siłą nowej wiary choć to powinno być zasadniczym argumentem. W dzisiejszych czasach ludzie uzależnieni są od czasu, przestrzeni i finansów (no nie dosłownie ale jako elementy ) Dlatego by dojechać do często odległych od ich zamieszkania miejsc pamięci, muszą zmierzyć się z tymi trzema elementami i często jest to dla nich wyzwanie nawet gdy jest to konkretna data w kalendarzu.
Wiem jednak, że w jakiś tam swoisty sposób każdy, myśli o zmarłych wiele razy wciągu roku, nie zapalając świeczki w konkretnym miejscu pochówku.
Sprawa cen nagrobków i takich tam wystawnych (często bez znaczenia) dupereli jest trochę dla mnie śmieszna. Z jednej strony to właściwie nie powinien być mój interes bo to nie moje pieniądze wydane na marmury i lastryko, nie moi bliscy pod tym zimnym kamieniem a z drugiej, gdyby te wszystkie pieniądze wydać na coś innego, raczej budującego pamięć z korzyścią dla żyjących to bardziej by mi to odpowiadało. Jest jeszcze aspekt popytu i podaży który kreuje choćby miejsca pracy, zlekceważyć tego aspektu produkującego kwiaty, lampki nagrobkowe, grawerunków, kamieniarzy, sprzedawców, też lekceważyć nie można bo bezrobocie to zjawisko niszczące i demoralizujące. Może to tradycja, zmuszająca ludzi do spotkań w tych okolicznościach? Uczniowie odwiedzający grób starego profesora, nie spotkaliby się pewnie w inny sposób, skłócone rodziny przy okazji odwiedzin i refleksją nad grobem być może pójdą przy okazji takiego spotkania za głosem rozsądku i zrozumieją co jest w życiu ważne? Nie wiem, wiele jest pozytywów dużych i małych.
Jedni traktują to święto jako okazję do pokazania się, do oddania głosu swoim snobistycznym skłonnościom, inni traktują to diametralnie inaczej.
Wiem, wiem, nic z tego mojego pisania nie wynika. Chciałam jedynie by zanim popadniemy w euforię wspomnień czy przeciwnie, wir potępiania, mimo wszystko starać się zrozumieć obie strony tego zjawiska.

To bardzo piękne Panie Parafon, zapewne i spadki rozdzielacie pomiędzy kuzyny i cioteczne, wszak brat, to brat, a siostra, to siostra.

Adam Barycki