ryba pisze:
Pan się znowu myli, Panie Obuzie!
PRL, jako i jej Matuszka partia, jak Pan to raczy ujmować, były nadzwyczajnie pruderyjne. Panu się zdaje, że było odwrotnie tylko dlatego, że obecny wiek ciemny jest tak ciemny, że PRL, ta ostoja pruderii, jawi sie jako szczyt tolerancji, wolnomyslicielstwa i libertyństwa wręcz!
Niech Pan poczyta nieco pism teoretycznych z zakresu fizyki, a zaraz Panu się pogląd odmieni, gdy pojmie Pan uniwersalność relatywizmu w naturze nieożywionej , jako i ożywionej jak najbardziej

I będę obstawał przy tym, że tak jest. Pomimo, że PRL był też siedliskiem pruderii – nie napisałem, że tak nie było – to w porównaniu do czasu dzisiejszego mamy znaczacą różnice na korzyść PRLu.
Pruderia towarzyszyła PRLowi, a szczególnie było to widoczne w czasach Gomułki. Ale, kiedy Michalina Wisłocka wydała swoją książkę w roku 1976, zresztą, co tu dużo gadać, w sposób kontrolowany przez państwo, bo nic przecież bez udziału Państwa się nie działo, nastąpił zwrot w tej dziedzinie. A, więc gadanie, że PRL tak niezmiennie był pruderyjny, nie jest prawdą. Wtedy stać nas było na pewnego rodzaju rewolucję. Zresztą jak się wczyta w historię książki „Sztuka kochania” to dowiemy się, że była to pierwsza taka książka (poradnik) rozpowszechniona na cały ówczesny układ socjalistyczny.
Dziś niestety nie ma mowy nawet o takim dziele. Czyli zamiast rozwijać się to się cofamy. W roku 1976, kiedy wychodziła książka Wisłockiej była ona jak gorąca, świeża, smaczna bułeczka. Dziś na „szczęście” i na pohybel katociołkom, każdy w domu ma Internet. I tam ma wszystko co chce. Niestety.
Dziś ochrona młodych ludzi przed obnażonym penisem i kobiecymi piersiami odbiera niektórym rozum. A to z kolei przynosi dokładnie odwrotny skutek do zamierzonego.
Ps do towarzysza bielinek kapuściany
Towarzyszu, gdyby Towarzysz nie wziął pewnego słowa w omotkę, po przeczytaniu dalszej części tego, co towarzysz raczył „nasmarować”, pomyślałbym, że nie ma towarzysz szacunku dla mnie.
A jak już jesteśmy przy toporkach. Ten pański tekst nie jest formą intelektualnej wyżyny jak np tekst towarzyszki ryby, którego ja prosty, skromny obuz nie mogłem w pierwszej chwili zgłębić.
