|
- Ta-a-ak. A więc, powiadasz, na karuzeli?... - Na karuzeli. - A może nie na karuzeli?... - Na karuzeli - raz jeszcze potwierdził Pan Parafon swym głosem skazańca, a wydzielina z jego nozdrzy wciąż ciekła. Pan Parafon nie mówił, lecz skrzeczał i właściwie nie robił tego ustami, gdyż jego usta były cały czas zaciśnięte, a zaczynały się bodaj gdzieś z tyłu. Wydawał dźwięki lewym nozdrzem i to z takim wysiłkiem, jakby lewe nozdrze unosił za pomocą prawego. Jego górna warga w ogóle zniknęła, a dolna zwisła aż do pępka, niczym włosy pianisty. - Tak, na karuzeli – potwierdziła Pani Agafia. - Pojechałam sobie do puszczy nazbierać grzybków i kilka od razu zjadłam, zaraz całe odzienie odrzuciłam ode siebie precz i hajda goła biegać po lesie. Tak goła trafiłam do leśnej chaty, a tam taki jeden cały czas mnie podszczypywał i recytował wiersze, aż raz to złapał mnie za łydkę i pyta: „Mój dziwny wzrok czyż cię nie dręczył?” A ja na to: No, przypuśćmy, że dręczył, A on mnie znów za łydkę: „W twej duszy głos mój wciąż rozbrzmiewał?” - Jasne, mówię, rozbrzmiewał. Wtedy on złapał mnie wpół i dokądś zaciągnął. Od tej chwili chodziłam całymi dniami jak błędna i powtarzałam w kółko: Nie zmuszaj do grzechu! „Zostaw mnie, łajdaku, odejdź na zawsze! A jednak od owego dnia boga obrażałam, grzesząc z nim na sianie. Nazywano go Parafon, był taki zasadniczy i cały w czyrakach, co dzień wieczorem wychodził do lasu, brał gitarę i grał w puszczy, grał i czyraki sobie wyciskał. A jak już sobie pograł, wracał do siebie, do domu, kładł się na podłodze i tutaj już do niego ani przystąp - milczy i milczy. A jeśli powiesz coś nie tak - odwraca się twarzą do kąta i płacze. Stoi i płacze, i sika na podłogę. Z oczu opowiadającej sączyła się wydzielina, była przejęta. - Ale pewnego dnia zaprawiłam się, przyskakuję do niego i wrzeszczę: „Co, Puszkin będzie za ciebie dzieci chował?! Tak? Puszkin?” A on, jak usłyszał o Puszkinie, to aż posiniał cały i zatrząsł się. „Pij, schlewaj się, ale Puszkina nie tykaj! Pij wszystko, pij moją krew, tylko, na boga, nie wódź człowieka na pokuszenie! Nie zmuszaj do grzechu!” Jak mu wtedy nie odpysknę: Zostaw mnie, łajdaku, odejdź na zawsze! Obejdzie się! Miesiączek się połajdaczę, a potem - pod pociąg! Pójdę do klasztoru i pokutnicą bożą zostanę! Jeszcze przyjdziesz do mnie o przebaczenie prosić, a ja wyjdę cała w czerni, cud piękności, i całą mordę ci podrapię! Won, ale już! I dalej wrzeszczę: A czy ty chociaż duszę moją kochasz? Kochasz ty moją duszę? A on nic tylko się trzęsie i sinieje. „Sercem - ryczy - sercem, tak, sercem kocham twoją duszę, ale całą duszą nie, nie kocham!” I jakoś się tak dziko roześmiał, jak w operze, złapał mnie, rozwalił mi łeb i pojechał do Hajnówki. Wrócił po tygodniu. Ja akurat pijana byłam w dym, i jak go tylko zobaczyłam, aż padłam na stół ze śmiechu, nogami macham. Ach! - krzyczę - do Hajnówki cię wywiało! A kto będzie za ciebie dzieciaki... Wtedy on - bez słowa - podszedł, wybił mi cztery przednie zęby i z gitarą poszedł do lasu. Rano wrócił i mówi – "pojedziemy do Hajnówki pojeździć na karuzeli".
Wienia znowu pokiwał głową i znowu usnął.
Adam Barycki
|