forum.nie.com.pl

czy Ty pozostałeś człowiekiem

Gdybyś tak bardzo się nie skupiał nad domem wypaśnym nad jeziorem, samochodem, może byś miał zegarek.
I kobietę przy sobie trochę dłużej lub całkiem długo. I ten zegarek.
Za brzytwę nie łapałeś z głodu.

Dzięki komuś życzliwemu

Tak, dzięki komuś życzliwemu wobec awatara, Panie Kanak, ponoć człowieku pytający mnie o człowieczeństwo moje.

Adam Barycki

praktycznie dna nie ma. Zawsze można się otrzepać, przestać pić, palić

wyniosłem się z korporacyjnego systemu z Warszawy do Puszczy Białowieskiej

ja nie jestem awatarem ...

Mówicie o nas żule, pijane lumpy. Tak, pijemy, ćpamy, ale tylko w ten sposób choć na chwilę udaje nam się zapomnieć, wyrwać z tego koszmaru.

Gdy tylko noc zamienia się w dzień, na ulice miast wychodzą duchy. Ludzie cienie. Zbieracze butelek, puszek, petów i złomu. Dla większości niewidzialni. Jedno miasto, jedna ulica. Dla jednych Europa, dla innych trzeci świat. Nawet nie zauważacie, że za każdym razem któregoś z nas brakuje.

Żyjemy obok siebie, a w zupełnie innych światach. Wy podziwiacie odnowione kamienice, eleganckie sklepy, europejski szyk. My psujemy Wam ten obraz, więc już nas nie zauważacie. Ale my jesteśmy. Patrzymy na Was z zazdrością. Nie widzimy ładnych elewacji, z perspektywy głodu wszystko jest szare. Wy mieszkacie w schludnych mieszkaniach. My walczymy z robakami. Wy pędzicie w swoich autach, a my zastanawiamy się, ile pieniędzy macie w portfelach. Niby ten sam chodnik, ta sama ulica. A jak inaczej wygląda w zależności od tego, kto na nią patrzy.

Wy chodzicie, my przemykamy. Unikając wierzycieli, policjantów i wszelakich służb. Pokornie schodzimy z drogi każdemu, bo każdy może nam naubliżać, opluć, kopnąć, a przejeżdżający patrol jeszcze przyzna mu rację. Wy marzycie o egzotycznych wakacjach, my o tym by zasnąć i się nie obudzić.

A tak niewiele trzeba, żeby to zmienić. Niektórym się udaje. Najczęściej na sznurku.

Zwykle tuż przed świtem. Gdy dopadnie demon świadomości. Świadomości stoczenia walki z kolejnym dniem. W głowie toczy się wojna dwóch strachów: strachu przed śmiercią i przed dalszym życiem.

Jak to wygląda? Myśl dojrzewa powoli, drenuje świadomość jak robak. Śmierć nędzarza to jedynie koniec udręki, tak właśnie myślimy. Dlaczego więc jeszcze żyjemy? Trzyma złudna nadzieja, że może dziś coś się wreszcie wydarzy. Że może stanie się cud, że los się odmieni. Czasami hamulcem jest rodzina, nieważne, że gdzieś daleko, ale pod sznurkiem mamy bliskich przed oczami. Czasami strach przed nieodwracalnym. Kilka godzin wahania, nerwowego palenia papierosów. Chodzenia z kąta w kąt. Aż pojawią się pierwsze promienie słońca. I już wiadomo, że czas minął. Że dzisiaj jeszcze nie. Pewnego dnia jednak ten świt nie nadejdzie.

Mówicie o nas żule, pijane lumpy. Tak, pijemy, ćpamy, ale tylko w ten sposób choć na chwilę udaje nam się zapomnieć, wyrwać z tego koszmaru. Przez chwilę nie czujemy się robakami. Wbrew stereotypowym opiniom, często nałóg jest skutkiem, nie przyczyną. To odrobina słońca, zapomnienia. Dla nas – odpoczynek od życia. I często, nawet bardzo często, właśnie to ratuje nas przed samobójstwem. Dno jest koszmarem, ale dno na trzeźwo jest koszmarem nie do opisania. Dlatego codziennie rano któregoś z nas brakuje na ulicy. Ale Wy i tak tego nie widzicie.

Kilka dni temu los rzucił mnie do Bydgoszczy. Dworzec główny w remoncie, labirynt korytarzy, przejść i prowizoryczna hala główna. Tablica ogłoszeń, a tu proszę niespodzianka. Ogłoszenie Ośrodka Pomocy Społecznej z informacją o punktach wydawania bezpłatnych posiłków. Czytelnie oznaczone te, w których wymagają zaświadczenia z ośrodka i te gdzie karmią nie pytając o nic.

Duchom w Bydgoszczy jest trochę lepiej – pomyślałem.