forum.nie.com.pl

Do takiego warto zmierzać.

W dupie byłeś i gówno widziałeś, dlatego, kajtku, pierdolisz trzy po trzy.

Mój ojciec przebył całą wojnę w niewoli, pierwszych kilka miesięcy w radzieckiej, a resztę w niemieckiej, a tam kilka razy otarł się o śmierć, zdarzało się, że życie jego było dla kilku esesmanów żartem i przeżył te żarty tylko przypadkiem. Ale to on nauczył mnie szacunku dla Rosjan i Niemców, bo w tym dotykającym go czasie okrucieństwa, doświadczył również i człowieczeństwa ze strony Rosjan i Niemców. Kiedy byłem dzieckiem dużo mi opowiadał o sobie, też i o swoim psie, którego miał przed wojną, taki pies przez wiele lat był moim marzeniem, opowiadał mi też o esesmanach, z którymi doświadczył swojej gehenny. I kiedyś, ja, co oczywiste, pałając nienawiścią do tych oprawców, powiedziałem, że pozabijałby ich, a ojciec, co mnie, małe wówczas dziecko, oburzyło, powiedział mi i to z takim bardzo emocjonalnym niezadowoleniem, że ludzi zabijać nie wolno. Ale nie z małym Baryckim takie numery i zaraz do starego mówię: a gdybyś musiał, gdybyś nie miał wyboru i musiałbyś zastrzelić, albo swojego psa, albo esesmana, który ciebie torturował? Pamiętam to do dzisiaj i do dzisiaj mnie to zadziwia, odpowiedział natychmiast, bez nawet ułamka sekundy wahania – psa, bo ludzi zabijać nie wolno.

Adam Barycki

Ano właśnie, zacząłem i nie skończyłem. Pierwszy raz zrozumiałem, co mówił mi ojciec, kiedy już przeżyłem na naszej planecie ponad ćwierć wieku. Miałem sąsiada, wprowadził się piętro niżej, kiedy miałam 12 lat i już pierwszego dnia zostaliśmy śmiertelnymi wrogami. Był to, naturalny polski cham, kołtun, skurwensyn, bydlę obrzydliwe i kanalia plugawa, czepiał się mnie o wszystko, co możliwe i też o wszystko, co niemożliwe, a ja nie pozostawałem mu dłużny, kiedyś nawet goniłem go z siekiera po schodach. Aż jednego dnia po kilkunastu latach tej nienawistnej symbiozy sąsiedzkiej, sąsiadka mówi mi, że Lucek nie żyje, umarł i nie wiedzieć czemu, bo przecie sam o niczym innym nie marzyłem, jak tylko o tym, aby go zabić, zrobiło mi się bardzo smutno. Wtedy jakoś tak przypominało mi się, co mówił ojciec i pomyślałem sobie, że gdybym miał możliwość takiego magicznego wyboru, to wolałbym, aby ta plugawa kanalia przeżyła za cenę śmierci mojego ukochanego psa. Ale, to chyba dlatego, z czym zgodzą się wszystkie do szaleństwa zakochane we mnie cudowne Panie upojone winem, że jestem psychopatą i wyżej sobie cenię posiadanie śmiertelnego wroga, bez którego żyć nie mogę, abym się nad nim mógł pastwić, niż kochanego psa.

Adam Barycki

Nam nasza Sabaka służyła i pomagała jak umiała i mogła całe swoje życie, a my jej tylko cztery razy, wczoraj był ten ostatni piąty.

_________________

Bardzo mi przykro, wiem jak to jest po stracie ukochanego zwierzaka.Musicie szybko wziąć szczeniaka by choć trochę odreagować.Najlepiej znajdę,tak jak Sabaka będzie wierny do utraty tchu.

Każdy jest inny, jednemu szczeniak ''pomoże'', drugiemu przeciwnie. To trochę jak zdrada, przynajmniej ja tak czułam.
Teraz jest już ok. ale pierwsze dni były okropne. Wręcz nie lubiłam Lejka, a teraz ze mną śpi.

Ja też lubię swojego psa, ale z nim nie sypiam.

Współczuwam się z wami Panie Piotrze. Wiem jak jest człowiekowi ciężko w takiej chwili, bo sam pożegnałem w moim zyciujuż już trzy moje psy. To trudny wybór, ale radzę szybko sprawić sobie kolejnego.

_________________
Aby długo i szczęśliwie żyć, oddychaj przez nos i miej zamknięte usta.

Odruch prawidłowy.
Do spania weź se suke.
Choć osobiście radził bym babę jakowąś......

Aga!
Oducz lejka.......im szybciej tym lepiej.
Dopóki jest młody ( i zdrowy) - OK.
Na stare lata będzie Ci się moczył do łóżka a wtedy będzie tragedia gdy go wyganiać będziesz z wyra.
Z autopsji........!

Kiedy próbuję to na mnie warczy i chce gryżć. Natomiast kiedy już mi się uda, to ściąga ze mnie kołdrę, pomimo że ma swoją