|
W 1831 roku dekabristów przenieśli do nowej tiurmy w Pietrowskiej fabryce, założonej specjalnie dla nich.
Osada była położona w niedużym wąwozie, wokoło góry i tajga. W tym miejscu była huta w której wytapiali żelazo, smród i smog stał wieczny, krótko mówiąc, prawdziwe piekło.
Władze przychyliły się do prośby diekabristek i pozwoliły im żyć razem z mężami w celach.
„Najgorszy był brak okien, cały dzień paliliśmy ogień żeby choć coś widzieć”, wspomina w swoich „Notatkach” księżna.
Każda kobieta starała się jakoś upiększyć swoją celę, Wołkońska obciągnęła wiecznie mokre i zapleśniałe ściany drogimi jedwabnymi zasłonami przywiezionymi z Petersburga, postawiła jeszcze parę tapczanów i pianino, wyszło nawet całkiem po domowemu.
Każda diekabristka codziennie pisała pisma na imię naczelnika Trzeciego Oddziału, grafa Aleksandra Bekendorfa z prośbą o pozwolenie na przebicie okien w kazematach.
W końcu nawet „żelazny” Bekendorf zmiękł i przychylił się do próśb dam, no w tym czasie diekabristom którzy mieli rodzinę pozwolili żyć poza terenem tiurmy.
Kniaź Siergiej nieoczekiwanie dla wszystkich zainteresował się ogrodnictwem, środków na życie nie wystarczało a rodzinę trzeby było czymś karmić, wot, Siergiej i zaprzyjaźnił się z miejscowymi wieśniakami.
Sybiracy zapoznali go z miejscowymi sposobami uprawy warzyw a nawet owoców w tych chłodnych krajach.
Po maleńku Wołkońscy przyzwyczajali się do nowych warunków życia.
W 1932 roku u Wołkońskich urodził się sym Michał, a po dwóch latach córka Elena.
W 1837 roku Siergieja wypuścili z tiurmy na posilenie w dierewni Urik, 18 kilometrów od Irkucka.
Tam Wołkońscy zbudowali duży dom, za pieniądze które Maria pożyczyła u Jekatieriny Wołkońskiej,
potem długie lata oddawała dług małymi częściami, oszczędzając na wszystkim, na czym tylko można było zaoszczędzić.
W 1845 roku Marii Wołkońskiej i jej dzieciom pozwolili, przychylając się do jej prośby, na przeprowadzkę do Irkucka, żeby jej syn Michał mógł uczęszczać do gimnazjum.
Sergiej mógł odwiedzać bliskich dwa razy w tygodniu, a w niedługim czasie i on zamieszkał z rodziną w Irkucku.
Wołkońscy kupili w mieście kawałek ziemi niedaleko od Preobrażeńskiej Cerkwi, dom przywieźli stary, z Urika.
cdn.
_________________ 
|
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
