|
Ano niestety, mimo że obchodzę wraczy z daleka, czasem do nich trafiam. No dobra, trafiam, kiedy już widzę światełko w tunelu. Kazdy wracz jest psychopatą marzącym o tym żeby mnie zdołować. Krew upuszczać nakazuje, sikać do plastiku. Z tej krwi i siuśków wracz wróży, że jeśli nie zmienię trybu życia, to niebawem spotkam się ze świętym Piotrem, a na bank spotkam się z nim wcześniej, od mojego Starego. Niby dół, ale z innej strony patrząc uradowana jestem, bo nie wyobrażam sobie Starego w dole zakopać. Tak już mam, że wiele wyobrazić sobie mogę, ale nie to. Bo świat by się skończył wtedy i by bolało tak, że bardziej boleć nie może.
A ja odporności na ból nie mam żadnej. Jestem bezbronna wobec bólu, cały czas mowa o psychicznym, jak pijany królik we mgle. Tłuczenie w kaloryfer w tym przypadku, niczego nie zmieni.
Zresztą, przecież ogólnie wiadomo, że po wszystkich nas kostucha przyjdzie.
Chujnia jak nie wiem co, ale tak jest. Z tego powodu zazdraszczam ludziom wiary, w raj, reinkarnację, ponowne odrodzenie. Bo pewnie im to pomaga, sama próbowałam wierzyć, poważnie, ale skutek marny. Owszem , mogę popierdalać na nieszpory (piękne słowo) ale i tak, w to życie po życiu uwierzyć nie potrafię. Czasem tłucze mi się po głowie myśl, że kiedyś tam jednak żyłam, stąd dostaję orgazmu podczas pobytu w gotyckich budowlach, a kiedy podczas podróży ze ślubnym odwiedziłam The Chapel Royal of St. Peter ad Vincula, to nie dość że zaczęłam płakać bez powodu i dostałam dreszczy, to jeszcze gorączki i obstrukcji. Rozum mówi-przypadek, ale serce waliło jak oszalałe. Chyba czas się pogodzić z tym, że nie jestem wieczna, ale gdyby było tak, że zostanę duchem, to kawał cholery ze mnie będzie. Inne zmory niech się chowają.
|
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
