|
Kiedyś jechałam z koleżanką Dagmarą na stopa do Niemiec, zabrał nas jakiś nasz poeta. Chyba poeta, kto to wie. Ile lat miałam, może z 17 , facet wyciągnął własny tomik o tytule Myśli nieuczesane i dawaj się chwalić. Lec kurwa, pomyślałam wtedy, ale przecież Lec już wtedy śmigał po błękitnych pastwiskach i bankowo nie mógł nas wziąć na stopa. Kiedy sobie to uświadomiłam, nastrój mi zjechał. Patrzę na kolesia, wzrok rozbiegany, rozpierdol w oczętach.. Ja pierdolę, już po nas- stwierdziłam bezgłośnie. A ładne jak z obrazka byłyśmy wtedy, stąd i ryzyko wcale spore było. Facet mi pitoli aforyzmy, własne mądrości, generalnie lipa okrutna, głowa mi leci, oczy się zamykają, głodna, chłodna do domu daleko. Zatrzymaliśmy się na sikanie, mówię do Dagmary- spierdalamy!! A ona uspokój się, nie jest źle, podwiezie nas.. Bleblał, bleblał. Aż w końcu powiedział coś, co do dziś dnia zakodowałam
Człowiek, to brzmi tłumnie
Miał rację.
|