Parafon pisze:
pojechaliśmy kupić coś na obiad to wyjechałem wózkiem załadowanym pod sufit
zapierdalałem slalomem po tej hali z wózkiem 2,5 godzi
Jakbyś Pan miał taką córkę, jak ja, to byś Pan do Afganistanu spierdolił, albo przynajmniej, spalił swoje auto. Kiedyś musiałem ją zawieźć do marketu, o jedenastej to było w południe, zawiozłem i czekam na parkingu, po czterdziestu minutach zadzwoniłem i pytam, kiedy skończy zakupy – zaraz – powiedziała, no to czekam. Dzwoniłem jeszcze ze dwa razy, co godzinę, aż nie wytrzymałem i opierdoliłem, i to był mój straszny błąd, dziecko się rozpłakało, powiedziała mi ze łzami w oczach, że nie chce mieć takiego ojca i nie życzy sobie więcej żadnych kontaktów ze mną do końca życia, a do domu wróci sobie bez łaski wrednego ojca, taksówką. Dodała jeszcze, abym nawet nie próbował jej przepraszać, bo już przez całe życie wystarczająco jej krwi napsułem i żebym nie ważył się widywać z wnukiem, bo chronić będzie dziecko przed kontaktami z dziadkiem sadystą. Ale ja jej nie posłuchałem i rozpocząłem intensywny proces przeprosin, trwało to do godziny dziewiętnastej, w międzyczasie, z wielką niechęcia pozwoliła mi zabrać jeden wózek, opłacić go w kasie i zapakować do auta, dopiero w pół do ósmej zapakowałem drugi i wyjątkowo z uwagi na duże zmęczenie, pozwoliła mi się córka zawieźć pod dom, ale za karę nie pozwoliła wejść do środka i zobaczyć wnuka, jednak i tak byłem zadowolony, że nie straciłem dziecka i wnuka na zawsze. Od tego czasu darzę zięcia wielkim szacunkiem, ale i równie wielkim współczuciem, on ze trzy razy w miesiącu robi z nią zakupy.
Adam Barycki