Niewielu tu pisze, więc przeszkadzała też będę niewielu. Czuję jednak nieodpartą potrzebę wygadania. Otóż, wczesną wiosną Małżonek na moją prośbę zmontował mi płot oddzielający dużą część ogrodu od reszty. Min. dlatego, że kole bajora, które w zamysłach miałoby być wypasionym oczkiem wodnym chciałam zasadzić młode wierzby, a w sadzie czereśnie, wisienki i winne grona. Bez płota można było to zrobić, ale psisko od razu by stratowało. By nie przedłużać, nad bajorem nie ma kurwa psa. No...
Chodzę tam sobie poleżeć na trawie, popatrzeć w niebo, pomedytować, i od kilku dni atakują mnie ptaki. Dosłownie. Jeden taki na odległość 15 cm zbliża się do mnie i coś bluzga. Uczulona jestem na wysokie tony i na widok robactwa w ptasich dziobach. Jeden dzień, drugi, trzeci-eureka! Coś mi się zalęgło. Potem to samo z kotami, tylko który w sadzie się pojawi, słychać ptasi rwetes nawet przy zamkniętych oknach.
Zidentyfikowałam pierzastych krzykaczy- to kosy. On i ona, on bardziej bojowy. Skoro atakują, muszą mieć gdzieś młode. Przedwczoraj zanalazłam ciało na wpół zeżarte przez kociska..Dziś znalazłam małego gnojucha w trawie. Oczywiście rodzice mnie odganiali, zostawiłam, odeszłam, jeszcze dobrze latać nie potrafi. Kiedy tylko słyszę ptasi krzyk, lecę jak ten głupek do sadu i wyganiam koty. Trochę boję się, że nocą zamordują malca.. Niby to natura, ale byłoby mi ogromnie przykro. Ci ptasi rodzice, tak dzielnie walczą o swoje potomstwo, że człek aż się wzrusza..
Dzielny Papa
