Czarna_Mańka pisze:
(moja ulubiona scena z portretami) ( Słodka ? pomysł na ilustrację?)
Konstanty Ildefons Gałczyński
Teatrzyk Zielona Gęś
ma zaszczyt przedstawić
wodewil ze śpiewami i tańcami
pt. "Kaloryfery"
Osoby działające:
WIDZ
AKTOR
WOŹNY
KOMISJA
DYREKTOR Rzecz dzieje się na widowni i scenie teatru, zimnego z powodu nieoperatywnego działania kaloryferów.
Scena I
Na scenie jeden aktor. Na widowni jeden widz. Zimno.
Aktor
(w roli Franciszka w słynnej sztuce Anieli Męskiej pt. "Węgiel i gitara", Scena z portretami):
Oto portret mojej pierwszej żony Melanii. Ty byłaś prawdziwym natchnieniem mojego życia, Melanio.
Noszę ciebie w sercu mym zawsze. Nie zapomnę o tobie nigdy.
Połączyła nas karuzela i ten cichy wieczór nad Wisłą, rozłączyła mineralogia i termodynamika.
Poszło o to, kto ma nosić węgiel do piecyka.
Ten piecyk, który w lecie w ramach estetyki umajaliśmy kwiatami... (tu Aktor powinien z roli plakać, ale kaszle, bo zimno; podchodzi pod drugi portret)
A ty, Hermenegildo, wniosłaś w moje życie nie tylko czeski adapter "Supraphon", który zresztą się potem popsuł w związku z mściwym wsypaniem gorącej kaszy gryczanej do aparatury w ów fatalny piątek, ale również miłość do kolorowych firanek.
(na stronie) Potworna składnia. Że takie rzeczy puszczają.
(pełnym głosem) I dziś, ile razy widzę kolorowe firanki, tyle razy...
(tu Aktor znowu powinien płakać, ale kaszle jak wyżej i szczęka zębami; staje pod trzecim portretem)
Biedna Michalina, autorka czterdziestu czterech nie wydanych powieści. Wszystkie pieniądze szły na atrament. Ale mimo to kochałem cię. Atoli odeszłaś w zaświaty. (zaciera ręce z zimna i zagrzewa się po dorożkarsku, bijąc się po plecach ramionami) Nawet śniłaś mi się wczoraj...
Nie, dalej grać nie mogę. Mnie jest zimno. (kaszle i wychodzi)
Widz:
(kaszle i wychodzi)
KIG
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
