Parafon pisze:
Mam też wielu Przyjaciół z Armii. I to takich, co jak trzeba to sprzedadzą swój dom, aby cię wyciągnąć z gówna.
Niestety, nie wszyscy polscy kombatanci z Afganistanu mają tak serdeczne grono przyjaciół, jak Pan, Panie Parafon. Kiedyś pokazywali w telewizji takiego kombatanta z Afganistanu na wózku inwalidzkim i tak wyszło, że nabyte inwalidztwo z ran na wojnie w Afganistanie uczyniło go zbędnym dla Wojska Polskiego wolnej i niepodległej Polski, a tym samym zwolniło armie z odpowiedzialności wobec już kaleki i człowieczyna ów niezdolny do żadnej pracy został pozostawiony z żoną i dwójką dzieci na pastwę lichutkiej cywilnej ręciny i to nawet nie pierwszej grupy, bo lekarze, a jakże, niezależni stwierdzili, że być może zmiażdżony rdzeń kiedyś się samouzdrowi. A był w Afganistanie zdaje się w podobnym co i Pan czasie, być może nawet, to jeden z Pańskich serdecznych przyjaciół z frontu, ale niestety, człowiek ów kaleki nie chwalił się gronem swych serdecznych przyjaciół, a jakby wręcz odwrotnie, powiedział wyraźnie i zdecydowanie, że serdeczni przyjaciele z frontu wspólnej walki zupełnie, ale to zupełnie zapomnieli o nim, nie tylko domu dla niego nikt z nich nie chce sprzedać, ale nawet napić się wspólnie wódki. No i ja się temu nie dziwię Panie Parafon, bo na huj zdrowemu żołnierzowi przyjaciel kaleka. Przecie takiemu okaleczonemu łajzie trza by było kiedy rzucić jaki ochłap, a na huj zdrowemu żołnierzowi takie zbędne obciążenie finansowe, co innego napić się wódki w gronie zdrowych serdecznych przyjaciół, z takimi można sobie potłuc kieliszki za zdrowie kaleki, wycałować się serdecznie nawzajem i obiecać dozgonną przyjaźń z sercem na dłoni, a jakby nawet któremu kiedy tramwaj uciął nogę, to przecie zawsze można zmienić numer telefonu i udawać, że się go nie zna. A może ja się mylę, Panie Parafon, może Pan należy do jakiego stowarzyszenia pomocy inwalidom wojennym zapomnianym przez armię i posiada Pan w domu jakie kwity przelewów pieniężnych na pomoc finansową dla Pańskich przyjaciół z wspólnego frontu współczesnej wojny, a jest takich, jak ten z telewizji, wielu. Oczywiście, że Pan posiada takie kwity przelewów, Pan jest przyjacielem na którym nie można się zawieść, a tym bardziej, że jak sam Pan tu pisał, Pańskie miesięczne zarobki nie były mniejsze od liczby pięciocyfrowej, a i nierzadko sześciocyfrowej, więc i nie dziwnym by było, gdyby już wieloletnie przelewy osiągnęły przynajmniej wioelosettysięczne kwoty, a może nawet i milionowe. Bardzo, ale to bardzo można zazdrościć wszystkim inwalidom wojennym, że w Panu mają tak serdecznego przyjaciela.
Adam Barycki