forum.nie.com.pl

W 2015 roku w rankingu edukacji OECD POlska była na 5 miejscu w Europie i na 11 na świecie.
Potem PiS zaczął reformować system edukacji. Wyniki z ubiegłego roku bedą ogłoszone w grudniu tego roku, wiec nie wiadomo jak wypadnie porównanie.
Natomiast Worldwide Educating for the future Index ( ocenia na ile system edukacyjny danego kraju przygotowuje mlodych w umiejętności potrzebne im w późniejszym życiu)
z tego roku umieszcza Polskę na 27 miejscu, oczko niżej niz Rosję.
Trzy lata reformy PiS i wszystko leci na pysk.

Polar - było dobrze, wystarczyło tego nie psuć, dać nauczycielom dobre wynagrodzenie a uczniom warunki do nauki.
No ale ty i tak powiesz, ze winni nauczyciele.

Ponadto poparcie dla strajku wśród społeczeństwa, w tym wielu rodziców zapewne zacznie z każdym dniem maleć. Trudno bowiem wytłumaczyć, że istotne skądinąd postulaty podwyżek dla nauczycieli są ważniejsze od przyszłości uczniów, zdających egzaminy.

Wzięcie za zakładników młodzieży w rozmowach z rządem moralnie jest nie do obrony. I choć wiele osób przyznaje, że nauczyciele zarabiają za mało, to niewiele osób jest w stanie zgodzić się, by to dzieci płaciły największą cenę za brak dialogu z rządem.

o tak znał, że nawet nie wiedział, że ocen nie ma w przypadku egzaminów gimnazjalnych czy tych ośmioklasistów? Faktycznie facet w temacie..
Ale zawsze masz prawo pierdolić głupoty i cudze pierdolenie popierać. Jak i dzisiaj forsować tezę, że ktoś zaskarży wyniki egzaminów i własnego dzieciaka narazi na kolejne. Które i tak na nic nie mają wpływu.. no ale wg was i przydupasów Kijowskiego, rodzice nie zgodzą się z oceną, której nie ma.


Brak słów, dosłownie słów brakuje.

Owszem, pamiętam z podstawówki, studia w innym kierunku trochę robiłam, geografii nie miałam jednak nawet w szkole średniej. Przyznaję rację.

Nie wieszam, raczej skłaniam się ku temu by już tutaj nie pisać. Nie, nie że foch, ale to już nie jest to forum takie co dawniej...Tu rządzi boruch, pajac WW ,coś jak dawniej bronto.. czytam te ich wynurzenia, i nóż mi się w kieszeni otwiera.. A i pogadać nie ma z kim, Was bowiem jak na lekarstwo.

Jeden specjalista z onetu, niejaki Gajcy, wyraził swoją opinię, i dobrze, każdy ma jakąś tam.
Dalej pisze tak:

Może uczniowie są zakładnikami rządu? Można tak kombinować? Według mnie można.
Według specjalisty Gajcego, dzieci płacą cenę za brak dialogu nauczycieli z rządem, a przecież nie było kurwa żadnego dialogu, tylko Szydło podłożyła gotowy papiór do podpisania, który nauczyciele powinni przyjąć i chuj, bo zmarnują przyszłość uczniom.
Rząd nie marnuje przyszłości, bo według Gajcego jest w porządku.
Sami widzicie, że można kombinować z każdej strony.

Fejkowe konta wyruszają na wojnę z nauczycielami. Rozgłos nadają im politycy PiS i prorządowe media

Panu Andrzejowi Gajcemu na jego artykuł odpowiem tak: wie Pan kiedy zostawiam swoich uczniów? Wtedy, kiedy przychodzą do mnie z problemem, a ja nie mogę poświęcić im więcej czasu niż powinienem i niż bym chciał, ponieważ muszę biec do następnej szkoły, żeby zapewnić godny byt i jakiekolwiek perspektywy moim dzieciom.

Wie pan kiedy zostawiam swoich uczniów? Wtedy, kiedy widzę jak mają problem z alkoholem, albo z narkotykami, a ja nie mogę im pomóc, bo sam nie potrafię, a nasze państwo nie stworzyło żadnej skutecznej profilaktyki zarówno w szkole, jak i poza nią, bo szkoda na to pieniędzy. Bo lepiej politykom (i w ogóle nam, dorosłym) udawać, że się walczy z narkotykami, grożąc nastolatkowi więzieniem za posiadanie grama marihuany, kiedy jednocześnie nasze państwo nie potrafi ukarać właściciela sklepu, który sprzedaje mu alkohol. W samej tylko Bydgoszczy działa tyle punktów sprzedaży tego trunku, ile jest w całej Norwegii.

Kiedy zostawiam swoich uczniów? Wtedy, kiedy słyszę, że moja uczennica lub uczeń mają depresję albo podjęli kolejną próbę samobójczą, a ja wiem, że szkoła nie jest w stanie nic zrobić, bo w naszym kraju jeden pedagog szkolny przypada na ponad dwustu uczniów (etat psychologa zlikwidowano w mojej szkole jakieś piętnaście lat temu, bo dwustu uczniów to za mało), a jedna poradnia psychologiczno-pedagogiczna jest na kilka, niekiedy kilkanaście szkół.

Wie Pan kiedy zostawiam swoich uczniów? Kiedy przychodzą do mojej szkoły już zniechęceni, z obniżonym poczuciem swojej wartości, ponieważ dorośli napisali programy nauczania tak, że sprostać im może uczeń uzdolniony. A ja mam uczniów takich normalnych, z inteligencją, jaką mam ja i zapewne Pan; czyli głupi nie jesteśmy, ale daleko nam do geniuszy. I na nic zdają się moje rozmowy, że dadzą radę, że porażka jest po to, żeby wyciągnąć wnioski. Bo oni doskonale wiedzą, że uczestniczą w wyścigu szczurów, jaki my, dorośli, zafundowaliśmy im już w pierwszych latach edukacji. I wielu z nich już ma poczucie, że go nie wygra. Albo wtedy, kiedy patrzę, jak kosztem nauki idą do pracy, żeby odciążyć finansowo ciężko pracujących rodziców, lub nawet po to, żeby zarobić na drogie, ich zdaniem, wartościowe rzeczy, bowiem stworzyliśmy im konsumerski turbokapitalizm, gdzie o wartości i prestiżu człowieka nie decyduje kim i jakim się jest, tylko ile i co się ma.



Wie Pan, kiedy jeszcze zostawiam swoich uczniów? Wtedy, kiedy muszę po łebkach przerobić niektóre partie programu, ponieważ jest on tak przeładowany, że nie wyrabiam się z materiałem, kiedy chcę wszystkie partie przerobić rzetelnie. A przerobić muszę wszystko, bo wszystko może pojawić się na egzaminie. Wtedy, kiedy zamiast uczyć ich myślenia i rozwiązywania problemów, tłukę z nimi rozwiązywanie testów, ponieważ dorośli poszli na łatwiznę i wymyślili, że wszelkie egzaminy polegać mają na rozwiązaniu często głupich i nic nie wnoszących zadań.

I wreszcie wtedy, kiedy sprawdzam (jasne, że niedokładnie) ostatni sprawdzian o dwunastej w nocy i padam ze zmęczenia, bo musiałem wziąć do domu chałturę, żeby zarobić na spłatę kredytu na mieszkanie, który musiałem wziąć 15 lat temu razem z bratem, bo żaden bank nie dał mi zdolności kredytowej na podstawie dochodów z pensji nauczyciela, a po prostu głupio było, żeby trzydziestolatek mieszkał dłużej z matką.

Zobacz również: Listy do redakcji. "Nauczyciele nie są w stanie uzyskać etatu w 3-4 szkołach"

Dlatego wybaczy Pan, ale nie dam się nabrać na moralny szantaż Pana i innych, że ich zostawiłem podczas egzaminów. Ja - mam takie przekonanie - przygotowałem ich do nich najlepiej, jak potrafiłem. Swoje zadanie wykonałem. A profesjonalna organizacja egzaminów to już sprawa państwa.



Natomiast zastanawiam się, kiedy zostawili ich nasi politycy? Czy wtedy, kiedy zlikwidowali gimnazja i kazali im realizować napisane na kolanach, niespójne i dziurawe programy? Czy wtedy, kiedy kazali iść dwóm rocznikom na raz do szkół ponadpodstawowych? A może wtedy, kiedy zaczęli o nich mówić "stracone roczniki" (a wiem, że tak mówią ministerialni urzędnicy o tych rocznikach, jak i o ostatnim roczniku gimnazjum)? Czy jednak wtedy, kiedy doprowadzili do rozpaczy i takiej desperacji kilkaset tysięcy nauczycielek, nauczycieli i pracowników administracji, że zdecydowali się rozpocząć strajk w tak trudnym momencie? A może jednak wtedy, kiedy złamali prawie wszystkie przepisy prawne, żeby przeprowadzić egzaminy, bo szkoda im spełnić, jak sam Pan napisał, słuszne żądania. Żądania o godne wynagrodzenie, które przecież jest prawem człowieka. Z czym ich zostawiają? Z poczuciem, że jak się ma siłę, w tym wypadku polityczną i ekonomiczną, to się wygrywa?

I tak na koniec wszystkim "Katonom", którzy siedzą sobie wygodnie przed ekranem komputera i uderzają w wysokie moralne tony, proponuję się zastanowić, jaka ich jest odpowiedzialność za taki, a nie inny stan edukacji. I nie tylko, bo podobnie dramatyczna jest sytuacja w służbie zdrowia i w systemie opieki społecznej. Ich też trzeba napiętnować i oskarżać o niemoralność? Zamiast tego, zachęcam do zaangażowania się w Naradę Obywatelską o Edukacji. Właśnie ruszył taki projekt i bierze w nim udział wiele nauczycielek i nauczycieli, którzy strajkują. Może czas wziąć też odpowiedzialność za system edukacji w naszym kraju. Bo na jej dobru powinno zależeć wszystkim, nie tylko nauczycielkom i nauczycielom, uczennicom i uczniom czy rodzicom, ale również Panu.

P.S. Odpowiedź Panu pisałem na podstawie swoich doświadczeń i doświadczeń moich koleżanek i kolegów, nauczycielek i nauczycieli.