W środę wieczorem rosyjska delegacja Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy opuściła posiedzenie PACE i ogłosiła zakończenie kontaktów z organami Zgromadzenia do końca roku. Ta decyzja została podjęta w związku z powtórnym pozbawieniem rosyjskiej delegacji prawa głosowania i brania udziału w pracy organów kierowniczych PACE.
Wcześniej PACE zażądało od Rosji w formie ultimatum uwolnić ukraińską pilotkę Sawczenko, którą ukraińskie władze w celu zwolnienia z odpowiedzialności karnej wpisały w skład swojej delegacji.
Te wydarzenia, moim zdaniem, ostatecznie przekreśliły grubą kreską „partnerskie” stosunki PACE i Rosji. Jednak na początek wyjaśnijmy kwestię „immunitetu” Sawczenko. Czy „delegatka PACE z ramienia Ukrainy” Sawczenko dysponuje immunitetem? Rosyjskie prawo nie dopuszcza uwolnienia od odpowiedzialności karnej w związku z członkostwem w PACE. Mało tego, nie przewiduje tego rownież Kodeks Rady Europy.
W artykule 40 Kodeksu powiedziano, że przedstawiciele stron „korzystają na terytorium Członków z takich samych przywilejów i immunitetów, które są racjonalnie niezbędne dla wypenienia przez nich swoich zobowiązań. Te immunitety włączają immunitet dla wszystkich przedstawicieli w Zgromadzeniu Konsultatywnym wobec aresztu i wszelkich procedur prawnych na terytorium wszystkich Członków w związku z wypowiedziami i głosowaniem podczas pracy Zgromadzenia, jej komitetów lub komisji”.
Analogiczny zapis jest w artykule 14 Generalnego porozumienia o przywilejach i immunitetach Rady Europy.
Jak widzimy, immunitet obejmuje wyłacznie wypowiedzi i głosowanie delegata podczas prac PACE. Sawczenko dokonała zarzucane jej czyny na długo przed swoim „wybraniem” do PACE i nie są one w żaden sposób związane z jej działalnością w PACE.
Cała historia z żądaniem uwolnienia Sawczenko nie ma żadnych podstaw prawnych, a ma jedyny cel – wywarcie nacisku na Rosję poza polem prawnym.
Wielkim błędem byłoby uważać, że stosunki z PACE zostały nagle zepsute przez różnice odnośnie Ukrainy. Już na długo przez kryzysem ukraińskim PACE systematycznie zajmowało antyrosyjskie stanowisko w zakresie kluczowych kwestii polityki zagranicznej.
Rosyjska delegacja już była pozbawiona prawa głosu za niezgodność Rosji z „wysokimi standardami europejskimi”, a nawet bezpośrednio grożono pozbawieniem jej członkostwa w PACE.
Weźmy na przykład rekomendacje PACE 1444 i 1456 (2000 rok), potepiające działania Rosji w Czeczenii: „Zgromadzenie przypomina o swojej rezolucji, w której zawarte jest wezwanie do Rosji o unikanie działań wojennych przeciw ludności cywilnej, ogłoszenie zawieszenia broni oraz rozpoczęcia dialogu pokojowego z wybranymi czeczeńskimi władzami”.
Dlaczego PACE teraz nie wzywa ukraińskich władz do rozpoczęcia dialogu z władzami DRL i ŁRL (niezamieszanymi w pojmanie zakładników i zabójstwa ludnosci cywilnej) i do unikania działań wojennych przeciwko ludności południowo-wschodniej Ukrainy?
Tego rodzaju „elastyczność podejścia” była typowa dla PACE we wszystkich kwestiach, kiedy trzeba było wywrzeć nacisk na stronę rosyjską. Podobne działania PACE można było po prostu ignorować – jeśli by PACE była niezależnym europejskim organem.
Jednak PACE utrzymuje się i działa na koszt Rosji. Rosja jest jednym z najwiekszych donorów Rady Europy i tylko w ostatnich latach przekazała setki milionów euro.
Chodzi o to, że Rosja z własnej inicjatywy (!) wnosi do budżetu Rady Europy o wiele więcej środków, niż jest to przewidziane ogólnymi zasadami. A przy tym nikt nie wie, na co konkretnie Rada Europy wydaje te ogromne środki.
Wychodzi na to, że Rosja sama opłaca antyrosyjską działalność PACE. Czyżby Rosja, a tym bardziej w warunkach kryzysu, nie miała możliwości rozsądniej wydawać pieniądze?
Należałoby zadać pytanie – w jakim celu Rosja w ogóle została członkiem Rady Europy?
W latach 90-ych wydawało się, że zimna wojna się skończyła i teraz na Rosję z rozpostartymi ramionami czekają w „cywilizowanym świecie”. Jednak ten świat wysunął szereg warunków: „niecywilizowana” Rosja powinna była zostać uczniem surowych europejskich nauczycieli. Właściwie można powiedzieć, że Rosja przechodziła przez ten sam etap iluzji, przez który obecnie przechodzi Ukraina dążąca do „eurointegracji”.
Jednak rzeczywistość okazała się surowsza i bardziej prozaiczna. Okazało się, że aby odpowiadać „wysokim standardom” Rosja powinna była zrezygnować z własnej tożsamości, a co najważniejsze „płacić i kajać się”. Rosja wypełniała żądania Rady Europy – płaciła za zaangażowane decyzje Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, zmieniła wewnętrzne prawodawstwo, szła na poważne ustępstwa we wszystkich kwestiach wewnętrznej i zagranicznej polityki. A wszystko to w imię iluzji solidarności i udziału w „europejskim marzeniu”.
Wynik znamy – ustępstwa ze strony Rosji zawsze odczuwane są jako przejaw słabości. Niedopuszczalne jest dalsze adaptowanie się do elastycznych europejskich standardów sponsorowanie antyrosyjskiej działalności PACE dla niepojętych iluzji udziału w europejskiej polityce. Jak się jasno wyraził prezydent Federacji Rosyjskiej „Rosja nie będzie płacić ceny żywotnych interesów za prawo posiedzieć obok”.
Czytaj dalej:
http://polish.ruvr.ru/2015_02_02/Rosja- ... obok-6015/
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
