Wolna Ukraina pisze:
A skąd miałyby być jak nie z Rosji. Przecież to ona używa tak zmodernizowanych pojazdów. Ale najlepiej jest nie widzieć rzeczy oczywistych, tylko że ta taktyka nie zda egzaminu.
Tutaj widać ćwiczenia sił separatystów a na nich pojazdy BPM-97.
https://www.youtube.com/watch?feature=player_detailpage&v=twlrxSuzIcc#t=37
https://www.youtube.com/watch?v=f9s9AIx21T0http://en.wikipedia.org/wiki/BPM-97To też kupili w sklepie survivalowym? Wychodzi na to że zgodnie z twoja pokrętną logiką sprzęt u separatystów pojawia się znikąd. Bez dostaw uzbrojenia z Rosji, to ten twór jakim jest Noworosja nawet tygodnia by się nie utrzymała.
Wolna Ukraino

Sorry, za smiech ale Twoj nick roklada mnie na dechy. Ani ona "wolna", ani Ukraina. Czy wolnym, niezaleznym i suwerennym mozna nazywac kraj, ktorego prezydent od 2006 roku siedzi w waszyngtonskiej kieszeni
http://scgnews.com/leaked-documents-ukr ... department ( tlumaczenie w j.polskim:
http://memnon.neon24.pl/post/112672,por ... -od-2006-r ) oraz jako oligarcha przede wszystkim dba o wlasny interes? Czy w
wolnym kraju najwazniejsze teki w parlamencie obejmuja agenci innej narodowosci? Ta Ukroamerykanka, jako minister finansow szybciutko "sprywatyzuje", to co trzeba na Ukrainie

, a wydupczone spoleczenstwo pusci w skarpetkach. Wtedy, to bedzie prawdziwa wolnosc
Co osiagnela Ukraina przez 23 lat otrzymanej niepodleglosci?
Artykul pochodzi z 2011r., wiec dane statystyczne w obecnej sytuacji sa jeszcze gorsze.
"Nasz wschodni sąsiad po dwóch dekadach przemian cierpi na rozdwojenie wszystkiego.
20 lat temu jako dziennikarz „NIE” stałem w Kijowie przed budynkiem parlamentu razem z wielotysięcznym tłumem żądającym ogłoszenia niepodległości Ukrainy. Tłum jak to tłum, krzyczał wtedy precz! i niech ży je!, śpiewał, płakał i śmiał się na przemian. Ci, których wtedy pytałem o najbliższą przyszłość, odpowiadali, że za 2–3lata Ukraina będzie opływać w dostatki. O, tak zażywiom – kreślili linie powyżej głowy. – Tylko odMoskali się oderwiemy i będziecie do nas przyjeżdżać do pracy, bo będziemy bogaci.
24 sierpnia 1991 r. Ukraina stała się niepodległym państwem, demonstranci mogli wrócić do domów. Po 20 latach sprawdzam, co z tego wyszło.
Na głównej ulicy miasta Chreszczatyku rozłożyły się wprost na chodniku 2 obozy: zwolenników i przeciwników aresztowanej byłej premier Julii Tymoszenko. Zwolennicy żądają jej uwolnienia i nazywają Janukowycza łobuzem, przeciwnicy żądają przykładnego ukarania Tymoszenko i nazywają ją złodziejką. Oddzielone od siebie o kilkanaście metrów walczą wyłącznie na decybele. Ryk taki, że w promieniu 100 metrów nie słychać myśli. I tak od świtu do zmroku, bez przerwy. Przemówienia egzaltowanym głosem na przemian z patriotycznymi pieśniami. Ludzie przechodzą obok obojętnie. Nie tracą czasu na kibicowanie politykom. Życie jest zbyt ciężkie.
Rozczarowani
23 procent Ukraińców stara się nie myśleć o jutrzejszym dniu, tylko 39 procent ma nadzieję na lepszy poziom życia (w1994 r. 52 procent), za to 28 procent oczekuje znaczącego pogorszenia sytuacji (w1994 – 20,3 procent). Żyje się trudno. Gdzie się podziały marzenia sprzed 20 lat?
– Nie spełniły się – potwierdza Eduard Rachimkułow, zastępca dyrektora amerykańskiego programu wspierania demokracji parlamentarnej.
20 lat temu głodował wraz z innymi studentami z niepodległościowymi hasłami. Dziś próbuje odpowiedzieć, dlaczego najpierw trwała walka polityczna o wpływy między parlamentem a prezydentem, potem prezydent Kuczma, by wzmocnić swoją władzę, oparł się na oligarchach, zezwalając na dziką, grabieżczą prywatyzację, na której wyrosły fortuny ukraińskich miliarderów, a która w nędzę wtrąciła miliony ludzi. – To było 20 lat nieustających rozczarowań – dodaje.
– Nie spełniły się – mówi Wołodymyr Kryżeniwskij, pierwszy ambasador niepodległej Ukrainy w Rosji, dziś poseł. – Wiedziałem, że będzie ciężko, gdy kolega zaraz po ogłoszeniu deklaracji niepodległości proponował, że załatwi mi kredyt w banku, za który kupię dolary, a sam kredyt błyskawicznie straci na wartości, bo będzie szalała inflacja. I dziwił się, czemu odmówiłem. Takie było i takie jest myślenie. Nie może być dobrze.
– Nie spełniły się – uważa Lewko Łukjanienko, legenda ukraińskiej opozycji."
http://nie.com.pl/archiwum/miny-ukrainy/A ten pan, to chyba jakis jasnowidz
"Będzie rewolucja – uważa Rachimkułow. Jak w komputerowej grze „Cywilizacja”:gdy już nie ma wyjścia, wciskamy przycisk „rewolucja”i wtedy wszystko musi się zmienić. Niestety, nikt nie da gwarancji, czy na lepsze.
Polska ma z Ukrainą problem myślowy. Niemożliwe, żebyśmy nie zdawali sobie sprawy, jak tam naprawdę wygląda sytuacja, a jednak polscy politycy od lat zapewniają, że jest pysznie iUkraina gotowa jest do nowoczesnych wyzwań. Dobrą tego ilustracją była histeria wokół pomarańczowej rewolucji w 2004 r. Wszyscy w Polsce chodzili na pomarańczowo, a naMajdanie Nizezależnosti meldowali się karnie politycy od lewa do prawa. Problem tylko w tym, że ich wsparcie miało słabo skrywany antyrosyjski charakter. Jednocześnie nie rozumieli, że podział na „niebieskich”(PartiaRegionów Janukowycza) i „pomarańczowych” (Juszczenko)dzieli Ukrainę na niemal równe dwie części. Popierając jednych, Polska stawia się w opozycji do drugich i udaje, że szarpana ku zjednoczonej Europie przetnie pępowinę łączącą ją z Rosją. Po 7 latach w dalszym ciągu nie zauważamy, że Ukraina wciąż jest chora. Polska nigdy nie mogła i nie umiała jej pomóc, a Unia Europejska ma inne zmartwienia, na których łagodzenie brak pieniędzy?"