forum.nie.com.pl

Media są pod kontrolą wiadomo czyją. Nikogo w mediach nie będzie obchodziło czyj i jakiej produkcji był uran czy pluton użyty do wykonania brudnej bomby. Zrobi się kwik i szum i żałosć, że Rosja.... Tak jak w zestrzeleniu samolotu malezyjskiego czy w sprawie użycia broni chemicznej przez Assada w Syrii czy także broni masowej zagłady w Iraku przez Saddama Husseina.

Dokładnie, w sprawie samolotu winny został głoszony w 15 minut po katastrofie.
I cytując klasyka: "nic nas nie przekona, że czarne jest czarne, a białe jest białe".

W przypadku takiej prowokacji tez winny byłby ogłoszony, osądzony i skazany, zanim opadłby kurz po eksplozji.

Zaś prawda po latach już nikogo nie obchodzi, skoro niewinny odstrzelony i zakopany a cele osiągnięte.

Relacje polsko-ukraińskie są od lat zdecydowanie najgorsze ze wszystkich naszych stosunków sąsiedzkich, bez względu na hurraoptymistyczne oceny polskiej klasy politycznej. Najlepiej rozwijały się one w latach 90-tych za czasów ówczesnego prezydenta Leonida Kuczmy oraz w okresie sprawowania władzy przez ekipę obalonego w drodze przewrotu w lutym Wiktora Janukowycza.

Urzędujący obecnie w pałacu prezydenckim w Kijowie oligarcha Petro Poroszenko nigdy specjalną sympatią do Polski i Polaków nie pałał, swojej politycznej tożsamości poszukując raczej w historii zwierzęco antypolskiego banderyzmu, choć można wierzyć, iż jako biznesmen po prostu dostosowuje się do bieżącej politycznej koniunktury nad Dnieprem.

Od siedmiu lat Kijów utrzymuje embargo na import polskiej żywności; warto zauważyć, że decyzję w tej sprawie podjęto za czasów urzędowania pomarańczowego „przyjaciela” Polski Wiktora Juszczenko. Embargo podtrzymane zostało po lutowym przewrocie. Jeszcze w lipcu tego roku ukraińskie władze odnowiły niemal całkowity zakaz importu polskiej wieprzowiny. Wiarygodność płatnicza ukraińskich firm bliska jest zeru, a gwarancje bankowe z tego kraju – w wyniku przykrych doświadczeń – nie budzą zaufania polskich przedsiębiorców. Obroty handlowe z Ukrainą gwałtownie zresztą spadły również w wyniku zniszczenia resztek tego państwa i gospodarki przez awanturników z Banderomajdanu.

Od początku istnienia „Samostijnej” tamtejsze władze nie potrafią przeprosić za ludobójstwo Polaków na Kresach Wschodnich, w wyniku którego zginęły setki tysięcy naszych rodaków, bestialsko zamordowanych przez degeneratów z UPA. We wrześniu tego roku na konferencji prasowej Poroszenko nazwał działalność tych zbrodniarzy „przejawem heroizmu”. Swój stosunek do Ukrainy porównał z ich stosunkiem do tego kraju, zaś dokonujących obecnie mordów i gwałtów na Donbasie członków batalionów karnych – do „wojowników UPA”. Nowym świętem obrony narodowej ustanowił rocznicę założenia UPA.

Prawdopodobnie sam „czekoladowy król” (nazywany tak z uwagi na swą działalność biznesową w przemyśle cukierniczym) niezbyt zainteresowany jest analizowaniem i interpretowaniem współczesnych doktryn politycznych, zresztą zapewne nie obejmuje ich intelektualnie. Nie zmienia to jednak faktu, że odwołuje się wprost do katów ludności polskiej, nawet jeśli dyktowane jest to polityczną koniunkturą, bo jeszcze całkiem niedawno sprawował on wysokie urzędy państwowe z nadania znienawidzonej przez Banderomajdan Partii Regionów Janukowycza. Bez względu na pobudki, jakie nim kierują, dopóki nie wytłumaczy swoich deklarowanych fascynacji zbrodniczymi formacjami, powinien być traktowany przez Warszawę jako persona non grata.

Wreszcie, z Poroszenko nie bardzo jest dziś o czym rozmawiać. To dlatego dyplomaci Unii Europejskiej dali do zrozumienia garnącemu się na szczyt tej organizacji w Brukseli ukraińskiemu politykowi, że nikt jego obecności tam nie oczekuje.

Terytorium Ukrainy nie jest dziś podmiotem w stosunkach międzynarodowych. O Ukrainie można rozmawiać w Waszyngtonie, który obszar ten po przewrocie kontroluje. Można też i powinno się poszukiwać politycznego rozwiązania konfliktu zbrojnego w tym kraju. A do tego potrzebna jest rozmowa z Rosją i Niemcami. Spotykając się z marionetkowym prezydentem, prezydent Bronisław Komorowski obniża swą rangę na arenie międzynarodowej [jeszcze bardziej obniża? – admin].

Polacy zaś powinni uświadomić naszym władzom, że postać pokroju Poroszenki traktować można obecnie wyłącznie jak intruza. Bo kiedy plują nam w twarz, nie wolno mówić, że to deszcz pada…

Mateusz Piskorski

http://marucha.wordpress.com/2014/12/18 ... szcz-pada/

Świetny tekst, Wezyrze, zresztą w ogóle cenię wypowiedzi p.Mateusza Piskorskiego. Dodam tylko,że polska prasa prawicowa ,zwana wdzięcznie przez niektóre media szczujnią, prezentuje postawy dokładanie odmienne.

W odpadach są również charakterystyczne ślady, z dużą dokładnością wskazujące na reaktor z którego pochodzą. Tak jest ze wszystkimi materiałami radioaktywnymi. Co innego gdy użyjemy izotopu sztucznie wytworzonego, jednak nie uczestniczącego bezpośrednio w reakcji jądrowej.
Tu może być ciężko. Ale i na to znajdzie się rada. Takie izotopy produkuje niewiele laboratoriów jądrowych na świecie. A co najważniejsze - nie znajduje się ich na śmietniku.
Bezsprzecznie najbardziej śmiercionośnym gównem byłby kobalt-60.

http://wiadomosci.onet.pl/kraj/poroszen ... wie/65kmn9

"...No cóż, Petro Poroszenko jako doświadczony oligarcha przyjechał do Polski przede wszystkim po broń i pieniądze, a te z polskich zasobów dostanie niezależnie od tego czy stanie po stronie prawdy czy nie. ..."

Notatki Polaka w Rosji: Czy zaatakuje nas Władimir Putin?


“Rosja straszy atomem-Wielkie ćwiczenia”,”Rosja tupie nogą-Nowe groźby wobec NATO”, “Rosja drugim zagrożeniem na świecie za wirusem Ebola”, „Rosja topi rubla, nominuje gnioty do Oscara”, “Prezydent Litwy: Rosja terroryzuje sąsiadów”, „Rosja to kraj autorytarny”, “Rosja nie chce porozumienia pokojowego”,„Do czego zdolna jest Rosja pod rządami Putina?”.

Takie i inne barwne tytuły materiałów prasowych, dotyczących oczywiście nowożytnego Imperium zła wraz z jego wrogiem ludzkości Putinem, spotykamy w naszych polskich mediach ostatnimi czasy często. Najzabawniejsze jest to iż, większość autorów tego typu materiałów nie zna ani Rosji, ani nawet języka rosyjskiego i już tym bardziej Putina. Nam Polakom proponowana jest narracja (modne słowo), z której jednoznacznie wynika, iż naszym największym wrogiem jest owa mityczna Rosja wraz z jej demonicznym Putinem.

Czy taka narracja znajduje odzwierciedlenie w jakiś realnych faktach? Czy Rosjanie naprawdę czyhają na nasze polskie ziemie i dusze? I czy im to jest w ogóle do szczęścia potrzebne? Takie pytania wypadałoby sobie zadać.

Poteoretyzujmy. W 1945 roku, a nawet jeszcze wcześniej (Jalta,Teheran) Jozef Wisarionowicz Stalin (Gruzin notabene), zdecydował, iż Polska będzie istnieć jako samodzielne państwo. Zwróćmy uwagę nie jak Litwa czy Estonia, które stały się po wojnie republikami ZSRR. My Polacy mieliśmy jednak swój własny kraj “niezależny” oczywiście na miarę owych czasów. A że czasy były ciężkie to i z niezależnością różnie bywało. Na pocieszenie jednak dodać można, że i dziś z nasza niezależnością bywa różnie, choć wydawać by się mogło… czasy inne

Ale zastanówmy się – z jakiego realnego powodu Wladimir Putin miałby na nas napadać i wcielać Rzeczpospolita do Rosji,czy tez zamieniac nas w jakis kraj Nadwislanski(tez modne slowo ostatnio) jeśli nie zrobił tego nawet Stalin? Choć narracja owych czasów o niebo bardziej sprzyjała Stalinowi niż dziś Putinowi. Żadne realne fakty nie przemawiają za opcja napaści zielonych ludzików Putina na nasz kraj, a sugestie generałów o rzekomym zagrożeniu należy, wydaje się przyjmować z ostrożnością, wszak pamiętajmy, iż zawodem generałów jest profesjonalna walka o pokój, a że czasami po tej walce kamień na kamieniu nie zostaje, to już całkiem inna historia.

Wracając do faktów jak mawiał bodajże nasz rodak Feliks Edmundowicz Dzierżyński, jeśli fakty nie potwierdzają z góry narzuconej tezy(narracji), to tym gorzej dla faktów.

W dzisiejszych czasach w Polsce w ogóle znalezienie jakiegoś pozytywnego materiału o Rosji w naszych i tym bardziej nie naszych mediach graniczy z cudem! Człowiek rozumny (homo sapiens) zadaje sobie zatem pytanie. A jak to się stało ze jeden ów kraj skupił w sobie tyle zła i niegodziwości?? I czy rzeczywiście jest aż tak tragicznie? Niechciałbym rozwodzić się tu o potrzebie dobrosąsiedzkich, mimo wszystko jednak relacji i temu podobnych historii- o tym napisano już nie mało (Choć wcale nie tak dużo). Zastanówmy się jak postrzegają nas Rosjanie? Co o nas myślą? Co mówią o Polsce? I czy w ogóle mówią? Czy przy słowie Polska i Polacy ogarniają ich emocje tak samo jak nas gdy mówimy o nich? Otóż nie. Zdecydowana większość Rosjan do Polski i Polaków ma stosunek obojętny mniej więcej taki jak my do Portugalii i Portugalczyków a wiec, “ogólnie mili ludzie” “tak słyszałem cos o Polsce’ “nie lubią nas chyba” “mój pradziadek był Polakiem”

Tego typu odpowiedzi usłyszymy od nich zapytując o Polskę. Warto mówić, także o tym iż większość Rosjan boryka się do tej pory jeszcze z kompleksami narodowymi (kompleks ubogich krewnych nazwałbym to tak). Ja sam osobiście pamiętam upodlenie tego sympatycznego przecież narodu w połowie lat 90tych, gdy szalona hiperinflacja pożerała oszczędności ich życia, a oni nocami na mrozie paląc ogniska stali w kolejkach do banku by wypłacić swoje pieniądze, za które nie rzadko można było już kupić tylko parę bochenków chleba.

Pamiętam, też czasy gdy w sferze budżetowej nagminnym było nie płacenie pensji pracownikam po 4-6 miesięcy, notabene te okropne czasy zbiegły się z rządami Pana Kasjanowa i Niemcowa, którzy dziś są zapraszani do Polski i prezentowani nam jako rosyjska “opozycja”. Chyba nie trzeba tłumaczyć do jakiego stopnia są oni skompromitowani w swym wlasnym kraju.

Większość Rosjan z niepokojem i troska spogląda na przyszłość swej ojczyzny. Federacja Rosyjska na dzień obecny ma dużo problemów wewnętrznych, zarówno politycznych jak i ekonomicznych, ich problemy dla nas Polaków są całkowitym terra incognito, ale bądźmy pewni z największa niechęcia spoleczenstwo rosyjskie myśli o jakichkolwiek konfliktach, a już tym bardziej militarnych.Nie mowie tu o krzykliwym marginesie ludzi opetanych mania wielkosci-tacy znajda sie wszedzie.Powinnismy zdawać sobie sprawę, iż Rosjanie sa podzieleni pod względem opcji politycznych , poglądów na historie swego kraju, a także na koncepcje jego rozwoju. Wśród Rosjan mamy do czynienia z postawami bardzo zbliżonymi, do naszych Polskich czyli wątpliwości dotyczacych reform, nieufności wobec władz, czy tez bezsilnej ironii wobec administracji panstwowej

Tak wiec pusty śmiech ogarnia mnie Polaka, który polowe swego życia spędził w Rosji ,gdy czytam żarliwe zapewnienia niektórych mediów, oraz aluzje naszych polityków o rzekomo przygotowywanej napaści Rosji na Polskę. Zazwyczaj w takich momentach zadaje sobie pytanie-Skąd to się bierze? Czy głosiciele teorii wojny czy tez “kraju nadwislanskiego” wierzą w to co mówią? A może to zwyczajny cynizm?

My Polacy z wielka niechęcia, a nawet z pewnym oburzeniem słuchamy komentarzy obcokrajowców dotyczących naszego kraju, nie zawsze przychylnych nam przecież. Protestujemy przeciw mieszaniu się innych państw w wewnętrzne sprawy Polski,I slusznie! Ale czy sami nader chetnie nie chcemy uczyc sasiadow ze wschodu naszej polskiej madrosci?

Dajmy im prawo do samodzielnego decydowania o losach ich kraju nawet jeśli to będzie dla nich dosc droga lekcja

Tomasz Omanski

http://novorossia.today/notatki-polaka- ... mir-putin/