forum.nie.com.pl

Amerykanie pomagają Hitlerowi zdobyć władzę

Najpierw jednak naziści musieli dojść do władzy i nie udałoby im się to, gdyby nie zdobyli odpowiedniego zaplecza finansowego. I chodzi nie tylko o wsparcie i środki pochodzące ze składek członków partii, ale o pieniądze, jakie płynęły od wielkich firm... z USA.

Już w latach 20. Heinrich Himmler uważał Henry'ego Forda, twórcę imperium motoryzacyjnego, za "jednego z najbardziej wartościowych bojowników naszej sprawy". Chodziło o antysemickie poglądy amerykańskiego przedsiębiorcy, który wydawał tygodnik "The Dearborn Independent", służący mu do krytyki nacjonalizmu żydowskiego - na jego łamach opublikowano między innymi serię artykułów pt. „Międzynarodowy Żyd, najważniejszy problem świata”, podobno autorstwa Forda.

Teksty były przedrukowywane jako pamflety na całym świecie i w ten sposób poglądy Forda poznali naziści i sam Hitler, który uważał magnata za "inspirację". Sam Ford także pozytywnie odnosił się do działań przyszłego Führera i potajemnie finansował NSDAP w latach 20. Po dojściu nazistów do władzy panowie zostali przyjaciółmi - Ford miał w zwyczaju na urodziny dawać Hitlerowi prezent w postaci czeku na 100 tysięcy marek. Niemiecki dyktator zrewanżował się Amerykaninowi rok przed wybuchem wojny, odznaczając go Orderem Orła Niemieckiego, najbardziej prestiżowym odznaczeniem, jakie Trzecia Rzesza mogła przyznać cudzoziemcowi.

Przyjaźń została prawdopodobnie zerwana podczas wojny, gdy niemieckie zakłady amerykańskiej firmy, Ford-Werke, formalnie nie zostały wprawdzie znacjonalizowane, ale dostały się pod kontrolę nazistowskich władz. Produkowały wtedy ciężarówki dla armii oraz części do pocisków V-2, jednak centrala firmy prawdopodobnie nie brała w tym udziału.

Wall Street pomaga NSDAP

Z kolei w latach 30. w finansowaniu NSDAP wspomogła Forda kolejna amerykańska firma - General Electric. Na niemieckim rynku pojawiła się na długo przed II wojną światową, kiedy zdobyła znaczne udziały w koncernie elektrotechnicznym AEG oraz oświetleniowym OSRAM. Doceniła też szybko potencjał polityczny Adolfa Hitlera i od jesieni 1932 roku do wiosny 1933 roku, w okresie decydującym o dojściu NSDAP do władzy, dotowała fundusz wyborczy nazistów - na ich konta wpłynęło wtedy ponad 2 mln marek.

General Electric weszła też w zmowę cenową z zakładami stalowymi Kruppa, czyli jednym z flagowych przedsiębiorstw nazistowskich Niemiec. Celem była reglamentacja wolframu, między innymi poprzez ustawianie cen tego surowca, istotnego dla produkcji wojennej. Amerykańskie władze w 1946 roku nałożyły za to na korporacje karę, miała ona jednak wymiar raczej symboliczny.

O wspieranie partii Hitlera były oskarżane także inne firmy z Wall Street, w tym International Telephone and Telegraph (ITT), kontrolujący większość spraw związanych z telefonami i telegrafami w Niemczech oraz powiązany z Rockefellerami Standard Oil, który dostarczał Niemcom ropę niezbędną do prowadzenia nowoczesnej, opartej o sprzęt zmotoryzowany wojny. Standard Oil przekazywał też nazistom patenty i metody ulepszania technologii produkcji syntetycznej benzyny czy kauczuku oraz zajmował się projektowaniem i budową nowych fabryk produkcji paliwa w Niemczech.

IBM pomógł policzyć Żydów

Lista firm i instytucji oskarżanych o ukrywanie swych powiązań z III Rzeszą jest bardzo długa. Znajdują się na niej rządy różnych krajów, Watykan, szwajcarskie banki, Bank Anglii i szereg firm wyżej nie wymienionych, w tym Nestle (wykorzystywanie więźniów do pracy) oraz korporacje amerykańskie, takie jak Coca-Cola (Fanta powstała pierwotnie jako napój przeznaczony specjalnie dla nazistów).

Najgłośniej było jednak o amerykańskim IBM-ie, który pomógł Trzeciej Rzeszy identyfikować i rejestrować osoby pochodzenia żydowskiego. Koncern dostarczył bowiem nazistom maszyny sortujące, wyposażone w karty perforowane - do III Rzeszy trafiły ich ponad dwa tysiące, a kolejnych kilka tysięcy znalazło się potem w państwach okupowanych.

Zbieranie danych za pomocą kart perforowanych i maszyn sortujących najpierw było pomocne nazistom przy akcji sterylizacji osób upośledzonych, a potem ich eutanazji. Potem urządzenia i technologie IBM znalazły też zastosowanie w obozach koncentracyjnych.

Pozornie miały one być wprawdzie wykorzystywane przy spisie ludności, jednak zarząd IBM był najprawdopodobniej świadomy, do czego Niemcy używają tych technologii. IBM zobowiązało się zresztą do regularnego serwisowania urządzeń i szkolenia personelu, który miał je obsługiwać. Na czele IBM stał wówczas przedsiębiorca sympatyzujący z nazistami: Thomas J. Watson.

Wykonywanie tabulacji Trzeciej Rzeszy przez firme niemiecka Dehomag powiazana wlasnoscia z IBM to nie finansowanie. W zalaczniku dane z procesu IMB o ochrone imienia.

http://www-03.ibm.com/press/us/en/pressrelease/1388.wss

Nic nie wspominałem o finansowaniu.
A jedynie o wielkich zasługach we współpracy z hitlerowskimi Niemcami.
Trzeba dodać, że zasługami, które nie przeszły nie zauważone przez nazistów.

""Thomas Watson, założyciel jednej z flagowych amerykańskich firm IBM, w roku 1937 został przez samego Adolfa Hitlera odznaczony medalem „Za zasługi dla Rzeszy”. Za co? Ano za opracowanie i przekazanie Niemcom technologii kart perforowanych i nowoczesnych maszyn liczących, dzięki którym mogli usprawnić Zagładę. Jak pisze autor książki „IBM i Holocaust” Edwin Black: „Holocaust dokonałby się z firmą IBM albo bez niej, ale Holocaust jaki znamy, zagłada ludzi na wielką skalę, to Holocaust technologii IBM. To ona umożliwiła nazistom osiągnięcie wielkiego wymiaru, szybkości i skuteczności zagłady”. "

A tu spotkanko kumpli:

Autorem zaprezentowanych książek jest Antony C. Sutton. W jednym i drugim przypadku ich tytuły mówią same za siebie. Wykorzystany w nich umowny symbol Wall Street został użyty tak, aby dać do zrozumienia, gdzie faktycznie zapadają decyzje o możliwościach rozwoju rewolucji, systemów i karier politycznych. Chodzi głównie o źródła ich finansowania, którymi okazują się być tajne służby wraz z ludźmi pragnącymi zaprowadzić swój porządek. Jeżeli tylko można czerpać z tego korzyści wspierają technologicznie i finansowo zbrodnicze systemy i idee. Również w trakcie wojny. Wszystko to odbywa się przy cichej aprobacie i pośredniej współpracy polityków.

    Wnioski płynące z takiej lektury są jednoznaczne i ponure. Źródła finansowania chociażby rewolucji w Rosji, która tak jak i ta dzisiejsza na bliskim wschodzie, opisywana była jako „oddolna”, prowadzą do potężnego kapitału bez którego żadne rewolty czy radykalne zmiany nie byłyby możliwe. Skąd Hitler, Lenin czy Trocki mieli zaplecze finansowe do prowadzenia swojej działalności? Nie bez powodu jeden z rozdziałów nosi tytuł „General Electric Funds Hitler” a inny „Standard Oil Fuels World War II”. Zaprezentowany obraz historii wygląda tak, jakby umyślnie sponsorowano „wrogów”, którzy następnie przekonają masy do zbrodniczych i utopijnych kolektywistycznych ideologii. Jak się okazuje, może to być świetną inwestycją w ryzykowny, ale gigantyczny interes – nie tylko zbrojeniowy.

    Na temat książek Antony’ego C. Suttona wypowiedział się profesor Richard Pipes z Harwardu w swojej książce “Survival Is Not Enough: Soviet Realities and America’s Future”: „w swoim szczegółowym opracowaniu sowieckich zakupów zachodniego sprzętu i technologii Sutton prezentuje wnioski niewygodne dla wielu businessmanów i ekonomistów. Z tego powodu jego praca często określana jest jako “ekstremistyczna”, a najczęściej po prostu ignorowana i przemilczana”.

    Co ciekawe również Zbigniew Brzeziński w swojej książce “Between Two Ages: America’s Role in the Technetronic Era” stwierdził: aby lepiej zapoznać się z imponującym wkładem zachodu we wczesną fazę rozwoju sowieckiej gospodarki warto przeczytać “Western Technology and Soviet Economic Development: 1917-1930” Antony’ego C. Suttona, gdzie zostało opisane jak bardzo rozwój gospodarczy Związku Radzieckiego pomiędzy 1917 a 1930r. uzależniony był od zachodniej pomocy technologicznej, ponieważ przynajmniej 95% przemysłowej infrastruktury ZSRR właśnie taką pomoc otrzymało [Link].

    Warto też dodać, że Antony C. Sutton po obronieniu tytułu doktorskiego na Uniwersytecie Southampton od 1963r był wykładowcą ekonomii na Uniwersytecie Stanu Kalifornia w Los Angeles oraz pracownikiem naukowym w Instytucie Hoovera na Uniwersytecie w Stanford. Rozwój naukowy zakończył w 1973r. – musiał „zwolnić się” z pracy w Instytucie za opublikowanie książki “Samobójstwo narodowe: pomoc wojskowa Związkowi Radzieckiemu”. W książce znalazły się m.in. dowody na to, że radziecka baza produkcyjna i technologiczna, która w swoim czasie uzbrajała chociażby Viet Cong – była tworem amerykańskich korporacji, opłacanym głównie przez amerykańskich podatników. Huty i walcownie, fabryka samochodów GAZ – “filia” Forda we wschodniej Rosji oraz wiele innych przedsiębiorstw było zbudowanych z techniczną pomocą USA (czyli podatników) i korporacji [Link].

    Czyli najprościej to ujmując – czerpano zyski udzielając wsparcia dwóm stronom konfliktu. Ciężko nie odnieść wrażenia, że podobny scenariusz wykorzystywany jest do dzisiaj

„Źródła finansowe komunizmu i nazizmu czyli w cieniu wall street” to publikacja, której w mediach oczywiście nigdy nie zrecenzowano, ani nie skomentowano. Jej autorem jest Pierre de Villemarest – były pracownik francuskiego wywiadu i historyk. Odwołując się m.in. do prac naukowych Antonego Suttona przeprowadził także własne badania nad finansowaniem przez banki oraz korporacje rewolucji bolszewickiej, ZSRR i nazistowskich Niemiec.

The Guardian: „Nawet po tym, jak USA przystąpiły do wojny i o planach nazistów sporo wiedziano, Prescott Bush (dziadek Georga W. Busha) pracował dla firm i czerpał zyski ze współpracy z niemieckimi koncernami, które finansowały dojście Hitlera do władzy” .

Bogusław Wołoszański: „Finansowe podwaliny nazistowskiego państwa współtworzyli Amerykanie. Wśród nich późniejszy sekretarz stanu USA John Foster Dulles” .

(...) Stany Zjednoczone, Ukraina i Kanada – sprzeciwiły się rezolucji w sprawie walki z nazizmem,
gloryfikacji Holocaustu podczas II Wojny Światowej i innych form dyskryminacji.

Koleżanka Malina bankowo zdementuje to ohydne kłamstwo
Usowo i Upaina tak, ale nie Kanada do kurwy nędzy

W 2014

Nie. Uważam to za skurwysynstwo. Ale czego się spodziewać po Harpperze jak to marionetka h amerykańska i kurwa polityczna. Tylko do wyborów i pójdzie w pizdu na zieloną trawkę.