Wołk Łaniewska na
www.strajk.plDobro partii, dobro Polski, dobro Palikota
Janusz Palikot otworzył serce przed „Dużym Formatem GW”. Jest na dnie, ale się odbije, bo tak mu powiedział guru z Indii, który odczytuje energię – i tak dalej, w podobnie tabloidowym stylu. W zalewie lamentu przeplatanego samozachwytem jedna myśl zasługuje na uwagę: – Była uchwała o rzezi wołyńskiej, by potępić zachowanie Ukraińców, ale na Majdanie właśnie zabijano ludzi. Mój klub był za uchwałą. Zaczęli w nocy dzwonić do mnie przyjaciele, bym odpuścił, bo to nie jest dobry czas na historyczne sentymenty. Przyjaciele, których od lat cenię, i to było dobre dla Polski, choć nie dla partii. – Kto dzwonił? – pyta dziennikarz. – Bronek Komorowski, Adam Michnik.
Pomijając już fakt, że uchwała była w lipcu 2013, a na ludzie na Majdanie zginęli w lutym 2014 – faktograficzna małostkowość nie jest godna filozofa – w tym jednym zdaniu mieści się cała osobowość Janusza Palikota. Trudno powiedzieć, co jest bardziej niepokojące: czy to, że telefon od ważnych przyjaciół przedkłada nad dobro partii, zbudowanej przez nieważnych ludzi, którzy mu zaufali; czy to, że uważa za zupełnie naturalne, że dobro partii pozostaje w konflikcie z dobrem Polski, któremu wszak działalność partyjna powinna, przynajmniej w teorii, służyć; czy też to, że mówi o tym bez żadnego skrępowania. Co by nie było: jest dość strasznym, że taki facet, chociażby przez chwilę, był uważany za nową nadzieję lewicy.
Ten czas, na szczęście, minął. Teraz lewica czeka na nową nadzieję.
Agnieszka Wołk-Łaniewska