barycki pisze:
Mój ojciec był świadkiem kilku bombardowań, a jeden przypadek był bardzo ciekawy, a przy okazji przykładem sprawiedliwości bożej. Niewolnicy niemieccy wykonywali jakieś prace ziemne i kiedy ogłoszono alarm lotniczy, to Niemcy schowali się w zakamarkach skalnego fragmentu terenu, a niewolnikom zabronili tam się chować, to i jako, i inni niewolnicy, położył się na płaskiej ziemi, i widział spadającą jednotonową bombę, uderzyła i wybuchła w odległości jednego metra od przykucniętej przy skałce Niemki w futrze. W promieniu dwudziestu metrów wybuch powyrywał skały, a kawałki wielkości samochodu porozrzucał w promieniu stu metrów, z kilkunastu skrytych tam Niemców nie pozostał kawałek większy od kilograma mięsa, przeżyła tylko ta Niemka w futrze. Kiedy ją rozebrano, jej skóra wyglądał jak surowy kotlet mielony, ale nie miała żadnej rany większej od ukucia igły, z tym, że miła ich ze sto tysięcy, futro było podziurawione, jak drobne sitko. Ojciec nie dowiedział się, czy przeżyła, ale żywą i przytomną zabrano ją do szpitala.
Adam Barycki
Piasek...ziarna piasku. A z tym metrem to przesadził, pewnie z wrażenia. Może widział ją metr, czy parę metrów poza obrębem wyrwanej wybuchem gleby i skał...co, jeśli doliczyć promień leja po eksplozji i daje realnie kilkanaście, lub nawet kilkadziesiąt metrów od samej bomby. Bliżej być nie mogła. Trza było zapytać ojca...a jaką średnicę miał krater po wybuchu?

Bo ludzie nawet nieświadomie, potrafią przesadzać.