forum.nie.com.pl

Powiem, że podchodzę do tego nieco sceptycznie. Prace nad zastosowaniem energii jądrowej do napędu samolotów były prowadzone juz kilkadziesiąt lat temu. zarówno Amerykanie, jak i...wtedy ZSRR, przerabiali ten temat. Tylko ZSRR udało się w praktyce stworzyć latający samolot napędzany energią jądrową. Ale nie da się tego nazwać sukcesem, to była raczej sztuka dla sztuki, wyścig wygrany przez ZSRR tylko z powodu podjęcia większego ryzyka, okupiony ofiarami z powodu zmniejszenia masy, a więc osłon reaktora....zdaje się, że żaden z pilotów nie żyje. Obie strony ostatecznie zrezygnowały z tak niebezpiecznych dla obsługi, pilotów, a także otoczenia(środowiska) niedopracowanych maszyn. W kosmosie....hmmm...czemu nie. Jednak tam jest za mało informacji. no bo mamy podane źródło energii...ale jak będzie ona przenoszona. Silnik jonowy? Mini eksplozje? Może inny materiał pośredni, ogrzewany tylko energią jądrową? O ile pamiętam, te trzy opcje od dawna są brane pod uwagę równolegle. Nieco mało danych. Choć info o przyspieszeniu coś nam mówi...bo jeśli 3 tygodnie, to można wyliczyć konieczne przyspieszenie....bardzo duże, tak na intuicję biorąc. Zwłaszcza, ze wchodzi w grę najpierw przyspieszanie, a następnie hamowanie...i wszystko zmieścić w 6 tygodniach ? Trzy na rozpędzanie. Może mniej na hamowanie, to w zależności od utraconej masy. No, no...!!! Czy to nie zbytni optymizm?

Bez przesady. Przyspieszenie zaledwie 10 m/s, w ciągu doby pozwala osiągnąć prędkość przekraczająca 850 km/s. Przy tej prędkości pokonanie średniej odległości Ziemia Mars (225 mln km) zajęłoby jakieś 72 godziny.

Rozważasz obraz statyczny? A dynamika układu słonecznego, grawitacja Słońca i związana z tym energia niezbędna dla wyrwanie się na wyższą orbitę. Statycznie to możliwe, dynamicznie to samo, ale z dynamiką związana jest energia. Jak uzyskać te STAŁE a=10m/s2 przez dobę. Liczysz w linii prostej(jeśli Mars akurat tam się znajdzie)....ale wtedy to byłby niewyobrażalny wydatek energetyczny....jak jazda windą w górę, wbrew grawitacji Słońca. Jak w tych warunkach przyspieszać jeszcze z a=g(w przybliżeniu). Przecież przy tej trajektorii, to jeśli nawet po dobie osiągnąłbyś prędkość 850km/s, to nie możesz wyłączyć silnika, bo pojazd zacznie natychmiast hamować....to byłoby, jak rzut pionowy w górę na Ziemi. Wyżej, wyżej, wolniej, coraz wolniej.....max....i spadamy! Tyle tylko, ze sytuacja rozgrywałaby się nie na Ziemi, lecz w kosmosie. Osiągając 850km/h pojazd nie będzie jej utrzymywał dzięki bezwładności, bo to nie układ niezależny, to układ związany z polem grawitacyjnym Słońca. Konieczne są więc poprawki do wpisu. Prawo mówiące, że ciało na które nie działa żadna siła znajduje się w stanie spoczynku, lub porusza się ruchem jednostajnym, prostoliniowym ma zastosowanie w całkowicie niezależnych układach. De facto w czystej postaci nigdzie nie ma zastosowania, jedynie jako podstawa do innych wyliczeń, po poprawkach....gdyż grawitację mamy praktycznie wszechobecną i zawsze będą odstępstwa od prawa ogólnego. W tym wypadku, tak blisko Słońca te odstępstwa raczej są dominujące. nie ma ich jedynie podczas ruchu w tej samej odległości od Słońca, czyli bez zmiany poziomu orbity. Każda zmiana poziomu wymaga dodatkowej energii. Każda...bo przyspieszamy, by wznieść się wyżej, a hamujemy by opaść....ale nie ma twardej drogi, na której uruchomimy hamulce...by zahamować, również musimy uruchomić silnik hamujący dotychczasowy ruch bezwładny.

Huj z hamulcami, ważne, aby to mogło precyzyjnie skręcać i zawracać, a wtedy załadować to to car bombami wysłać za Marsa w pas planetoid, tam zawrócić z powrotem i zanim kto się zorientuje, że to nie planetoidy, a bomby, bez hamowania pierdolnąć w USA.

Adam Barycki

Przy dzisiejszych mozliwosciach lot na marsa trwa siedem miesiecy a nie
jak podano powyzej ze osiemnascie miesiecy.

Kolego kolego... powoli.
Prędkość orbitalna to 7,91 kilometra na sekundę.
prędkość tzw. ucieczki (pozwalająca na lot międzyplanetarny) 11,2 km/s. A prędkość wyjścia z obszaru grawitacyjnego słońca to jedynie 42,2km/s.
Założona przez mnie siła ciągu silnika to taka jaka pozwala nadać obiektowi przyspieszenie 10m/s.
W ciągu 2 minut uzyskujemy prędkość ucieczki (przy stałym przeciążeniu 2G) i dalej lecimy wyliczoną trajektoria na Marsa.
Przy prędkości ponad 850 km/s możemy mówić o locie nieomal pod linijkę do wyliczonego p trzech dniach miejsca położenia Marsa. Uwzględnić należy czas na rozpędzanie i hamowanie pojazdu kosmicznego - w tym przypadku jedna doba dla każdej operacji, przy czym czas przelotu z pełna prędkością skróci sie do 2 dni. Razem daje to cztery dni.
Naturalnie gdyby założyć pierwotnie planowaną trajektorie pokonywaną na silnikach z paliwem chemicznym (minimalne zużycie paliwa) to poruszamy się po wycinku orbity wokółsłonecznej przecinającej orbity ziemi i marsa. Będzie miała charakter wycinka elipsy i siła rzeczy droga do przebycia będzie dłuższa. A czas ho! ho! 240-340 dni - przy założeniu najkorzystniejszych warunków (minimalnej odległości planet).
To czysta teoria, jednak mniej oszukana jak założenie, że dzisiejsza technologia ,,umożliwia lot na marsa w 60 minut''. (Bo udało się jedną sondę dobrze rozpędzić silnikiem jonowym).
Kwestia silnika. Jeżeli uzyskamy przyspieszenie plazmy w granicach 300G możemy osiągnąć prędkość wylotową z generatora MHD w granicach 100.000km/s, a wówczas każdy kilogram paliwa będzie miał energie porównywalną z 10 tonami paliwa tleno-wodorowego!
Jednak do tego droga jeszcze cholernie daleka. Zastosowanie silnika/reaktora jądrowego do tego procesu znacznie przyspiesza termin osiągnięcia tego pułapu prędkości, co pozwoli na loty wewnątrz układowe z ludzka załogą.

I jeszcze naszych posłać na tę misję....już widzę Antoniego z pasem szahida, błyskiem szaleństwa w wytrzeszczonych oczach....włosy(wszystkie pięć) zwichrzone i detonator w zębach. A prezes Prezes....z racji wzrostu...., trzyma go za rozporek, co by Antonii nie wypadł z rakiety podczas naprowadzania.Trzeba mu tylko wcisnąć, na podstawie jakiejś nowej teorii spiskowej, ze Rosja przemieściła się ostatnio, z powodu ruchów płyt tektonicznych, do Ameryce Północnej. I sprawa załatwiona, dwie pieczenie na jednym rożnie.

Jesteście Panowie pierdolnięci, Rosjanie polecą sobie w kosmos, a tym czasem Amerykanie zrobią im majdan w Moskwie. A gówno, dopóki nie zadusi się szatana, nie będzie żadnego kosmosu.

Adam Barycki

Ja Wam mówię Barycki....
Wy zmieńcie technologię pędzenia....
(pewnie przez to takie czarnowidztwo)

O właśnie....ten zauważony przez Ciebie sposób wykorzystania energii, za pośrednictwem silnika plazmowego(jonowego) wydaje się najodpowiedniejszy i w tym wypadku tylko konkretny reaktor jądrowy może zapewnić wystarczające zasilanie. Bo nie ulega wątpliwości, ze by osiągnąć Marsa w tak krótkim czasie, nie ma miejsca na powolne rozpędzanie. To musi być pierdolnięcie z grubej rury i z odpowiednio długim impulsem. Acha....jeszcze jedno...III prędkość kosmiczna gwarantuje JEDYNIE, że pojazd który został do niej rozpędzony, opuści KIEDYŚ układ słoneczny i NIE POWRÓCI. Jednak ta prędkość natychmiast po ustaniu impulsu zacznie spadać!!! Jednak zanim spadnie na tyle, by pojazd zaczął opadać na Słońce....oderwie się od jego wpływu. Tak, ze znowu tym razem z wyliczeniem czasu podróży, to nie jest tak hop, siup.....to i tak nie będzie"ruch pod sznurek", z prędkością liniową, ale po ustaniu impulsu RUCH JEDNOSTAJNIE OPÓŹNIONY ! I wyliczając czas lotu, stosujemy wzór na ruch jednostajnie opóźniony. Po prostu, III prędkość kosmiczna daje TYLKO gwarancję, że....kiedyś tam dotrzemy, opuścimy układ, a nie spadniemy z powrotem...czyli nie wejdziemy w orbitę eliptyczną wokół Słońca. Ale z plazmą, to jest chyba to. Za pomocą reaktora można ją rozgrzać do wysokiej temperatury(prędkość wylotowa), jak i zrobić to na dużą, masową skalę, by uzyskać potężny ciąg, zdolny do nadania dużego przyspieszenia, jak by nie było, jednak masywnej rakiecie. Bo to musi być potężna i bardzo masywna rakieta. I to ta ogromna masa ma osiągnąć omawiane tu prędkości i przyspieszenia....i o to mi właśnie chodzi. nie o sztukę dla sztuki, z modelem z lekkim silniczkiem jonowym, czy innym. Chodzi o ogromną masę....nawet dziesiątek ton! W ogóle, jeśli myśleć mamy o podróżach do planet wewnętrznych Układu, to zastosowanie jądrowego źródła zasilania wydaje mi się jako konieczne i właściwie jedyne rozwiązanie. To jest jedyny rodzaj energii, jakim dysponujemy, który jest w stanie udostępnić nam planety wewnętrzne tak, by loty do nich nie były właśnie"sztuką dla sztuki", ale by mogły być odbywane stale, na dyużą skalę, a więc w rozsądnym czasie każdy z nich. Rozsądny czas lotu to PODSTAWA, bez której nie ma nawet po co zawracać sobie głowę problemem podróży. By miały one sens MUSZĄ odbywać się w rozsądnym czasie. Do wewnętrznych planet źródła nuklearne są po pierwsze konieczne, a zarazem wystarczające. Niestety, do dalszych podróży....nie znamy obecnie odpowiednich źródeł energii, a więc dalsze planety, nawet mimo najsilniejszych źródeł energii nam dostępnych, pozostają w sferze fantazji, ewentualnie lotów niekomercyjnych....własnie sztuka, dla sztuki...wyprawa na Tytana. Choć ta akurat jest pociągającą perspektywą....wystarczy zwykła, niekoniecznie szczelna maska tlenowa, jakie mają piloci samolotów i bardzo ciepłe ubranie na powierzchni. Bez uciążliwych, sztywnych skafandrów i systemów ochronnych.