|
To jest Pani Ewo durna pizda, pierdolona analfabetka, jak miliony Jej podobnych skurwysynów, no i po jaki huj dla pierdolonych analfabetów ja mam pisać coś takiego:
Calvin B. Hoover w tekście z 1957 r. pisał, że co prawda oficjalne radzieckie statystyki gospodarcze są fałszowane, ale i tak „Związek Radziecki notował wzrost gospodarczy dwa razy wyższy niż jakikolwiek kapitalistyczny kraj kiedykolwiek osiągnął w dłuższym okresie i trzy razy wyższy, niż średnie tempo wzrostu PKB USA". Autor konkludował, że autorytarne państwo było w stanie osiągać wyższe tempo wzrostu gospodarczego niż demokratyczne kraje zachodnie. Szacował, że radziecka gospodarka może stać się większa niż gospodarka USA już na początku lat 70. ub. wieku.
Zdobywca Nagrody Nobla z ekonomii Paul Samuelson. W podręczniku „Ekonomia" (jeden z najpopularniejszych podręczników ekonomicznych w historii – sprzedał się w 4 mln egzemplarzy i przetłumaczono go na 41 języków) z 1961 r. Samuelson przewidywał, że ZSRR może prześcignąć USA pod względem PKB na obywatela między 1984 r. a 1997 r. Co ciekawe, w 1961 r. Samuelson szacował PNB (Produkt Narodowy Brutto) ZSRR na 50 proc. PNB USA, w 1980 r. zaś oceniał go na 55 proc. Jeszcze w wydaniu książki z 1989 r. pisał, że „radziecka gospodarka jest dowodem na to, że wbrew temu, co wiele osób sądziło, socjalistyczna gospodarka nakazowa może funkcjonować i to całkiem dobrze".
Pod wrażeniem osiągnięć Związku Radzieckiego był także m.in. Lee Kwan Yew, premier Singapuru w latach 1959–1990, uważany za ojca sukcesu gospodarczego tego kraju. W książce „From Third World To First. The Singapore Story 1965–2000" opisuje, jak to we wrześniu 1962 r. odwiedził Moskwę, po której odbył dyplomatyczną wycieczkę. Po powrocie namówił swojego najstarszego syna Loonga do tego, by nauczył się języka rosyjskiego (co ten zresztą uczynił). Jak pisze: „Miałem wrażenie, że mają rację, twierdząc, że historia jest po ich stronie.(...) Sądziłem, że Związek Radziecki będzie miał olbrzymi wpływ na życie moich dzieci".
Istniały dobre powody, by podziwiać Związek Radziecki za osiągnięcia gospodarcze. Jak pisze Paul Bairoch w wydanej w 1981 r. książce „The Main Trends In National Economic Disparities Since The Industrial Revolution" w latach 1925–1929 PNB (Produkt Narodowy Brutto) rósł średnio o 6 proc. rocznie, a w latach 1929–1938 – o 4,3 proc. (dane z zachodnich szacunków, nie ze stalinowskiej propagandy). Był to w tym czasie najlepszy wynik na świecie (a trzeba pamiętać, że zawierał w sobie okres Wielkiego Kryzysu, w czasie którego PKB w wielu krajach spadał). Dla porównania Niemcy postrzegane wówczas jako prymus gospodarczy (chwalił je nawet Winston Churchill) rozwijały się w tempie odpowiednio: 2,4 proc. i 4,2 proc., USA zaś: 2,3 proc. i -1,3 proc., natomiast Francja: 2 proc. – 0,4 proc.
Po zakończeniu wojny tempo wzrostu nie słabło. Słynny brytyjski historyk ekonomii Angus Madison (1926–2010) podawał, że w latach 1928–1970 Związek Radziecki rósł najszybciej na świecie (zaraz po Japonii). W latach 1928–40 wzrost wynosił średnio 5,8 proc. rocznie, 1950–60 5,7 proc. a 1960-70 5,2 proc. Co więcej, w pierwszych dekadach istnienia Związku Radzieckiego struktura wzrostu przypominała tę z krajów takich jak Korea Południowa czy Tajwan (stopa inwestycji w ZSRR 22 proc., w Japonii 17 proc.). Produktywność rosła w podobnym tempie, jak w tamtych krajach. Na przykład jeszcze w 1950 r. Związek Radziecki był o ponad połowę bogatszy od Japonii (PKB na obywatela w ZSRR wynosiło 2834 USD, w Japonii 1873 USD). Szybki wzrost gospodarczy szedł w parze z zaawansowaniem technologicznym. Kiedy w 1961 r. Rosjanie wysłali pierwszego człowieka w kosmos, Amerykanie byli zszokowani tym, że Związek Radziecki posiada technologię, której oni nie mają (to właśnie z tego powodu powstała w USA tzw. DARPA, czyli Agencja Zaawansowanych Projektów Badawczych w Obszarze Obronność, odpowiedzialna m.in. za wymyślenie Arpanet-u, pierwowzoru internetu). Silna gospodarka Związku Radzieckiego umożliwiła temu krajowi prawie bez pomocy odeprzeć agresję Niemiec w czasie II wojny światowej. Kiedy wojska amerykańskie i brytyjskie lądowały w Normandii 6 czerwca 1944 r. Armia Czerwona była już w Polsce i ścigała cofających się hitlerowców. Jaki piszą Olivier Stone i Peter Kuznick w książce „The Untold History of The United States" żołnierze radzieccy regularnie walczyli z więcej niż 200 niemieckimi dywizjami (jedna dywizja to od 5 do 15 tys. żołnierzy), podczas gdy Amerykanie i Brytyjczycy rzadko byli konfrontowani z więcej niż dziesięcioma.
Nawet premier Wielkiej Brytanii Winston Churchill przyznał, że to „Armia Czerwona wypruła flaki niemieckiej machinie wojennej". Niemcy stracili 6 mln ludzi na froncie wschodnim i tylko 1 mln na froncie zachodnim i w rejonie Morza Śródziemnego. Warto wspomnieć, że jeszcze w 1928 r. Adolf Hitler wątpił, czy Związek Radziecki mógłby pokonać Polskę, a co dopiero III Rzeszę (pisał o tym w drugiej części „Mein Kampf", napisanej przez niego i wydanej po raz pierwszy w 1961 r. jako „Druga książka Hitlera. Nie publikowana kontynuacja „Mein Kampf").
Porównanie ZSRR do Japonii jest jak najbardziej uzasadnione. Jak pisze Eamonn Fingleton w książce „In The Jaws of The Dragon", źródłem inspiracji do polityki azjatyckich tygrysów gospodarczych był właśnie Związek Radziecki. Na początku lat 30. XX w. japońscy wojskowi będący pod wrażeniem osiągnięć ekonomicznych Związku Radzieckiego postanowili przetestować politykę gospodarczą wymyśloną przez Józefa Stalina w Mandżukuo, stworzonym w 1932 r. i istniejącym do 1945 r. na terytorium północno-wschodnich Chin (w tzw. Mandżurii) – państwie-kolonii Japonii.
Rozpoczęto olbrzymie inwestycje w przemysł i infrastrukturę (w latach 1932–1942 produkcja przemysłowa potroiła się). W 1944 r. produkcja elektryczności w Mandżukuo była o 30 proc. wyższa niż w całych Chinach (wybudowano sieć elektrowni wodnych), a jeszcze w latach 70. XX w. 42 proc. wszystkich torów kolejowych w Chinach znajdowało się właśnie w Mandżurii. Później te same metody zastosowano w Japonii, doprowadzając do tego, że kraj ten w latach 1950–1973 rozwijał się w średnim tempie 8 proc. rocznie – wówczas najwyższym na świecie.
Często też podnosi się także argument, iż ludność nie odczuła efektów wzrostu gospodarczego, ponieważ polityka państwa nie pozwalała obywatelom zwiększać wydatków na konsupcję. Okazuje się, że to nieprawda. Jak podaje Abram Bergson w pracy „Productivity and the Social System: The USSR and the West" jeszcze za Józefa Stalina w latach 30. XX w. wydatki zwykłych obywateli wzrosły o jedną czwartą. Wbrew temu, co się powszechnie uważa, wzrost gospodarczy w ZSRR nie szedł tylko na „stal i czołgi" i faktycznie miał miejsce awans cywilizacyjny tego kraju.
Jak zauważa prof. Ha Joon Chang w książce „23 Things They Don't Tell You About Capitalism" prawie wszyscy żyjemy w krajach, które – będąc formalnie kapitalistycznymi – mają cechy gospodarek centralnie sterowanych. Chodzi o tzw. indicative planning czy planowanie wskazujące, które występowało w większości najbogatszych krajów świata. To na przykład dzięki niemu po II wojnie światowej Francja zajęła miejsce Wielkiej Brytanii, jako druga największa w Europie potęga przemysłowa. Od lat 50. do 70. XX w. stosowały go także m.in. Norwegia, Austria i Finlandia, a do lat 80 XX w. także Japonia, Korea Południowa i Tajwan. Państwo wówczas nie zajmuje się tworzeniem wiążących prawnie planów dla wszystkich sektorów gospodarki jak w ZSRR, tylko – współpracując z sektorem prywatnym – dba (np. poprzez tanie kredyty) o rozwój tych sektorów, które generują dużo dobrze płatnych miejsc pracy, ale wymagają dużych inwestycji i mogą być zbyt ryzykowne dla sektora prywatnego.
Jaki pisze Lorenzo Fioramonti w książce „Gross Domestic Problem. The politics behind the world most powerful number" (Problem Krajowy Brutto. Polityka i najważniejsza liczba świata) w ZSRR nie obliczano PKB według zachodniej metodologii, tylko poprzez własny wskaźnik, który obejmował znacznie mniej elementów (podobnie postępowały wszystkie pozostałe kraje tzw. bloku wschodniego, z wyjątkiem Węgier, które od 1968 r. liczyły także „zachodnie" PKB). Radzieccy statystycy nie wliczali do dochodu narodowego m.in. wszystkich usług i to zarówno świadczonych przez sektor prywatny, jak i państwowy, które we współczesnych gospodarkach stanowią większość PKB. Jak zauważył analityk CIA James H. Noren, amerykańscy politycy mieli obsesję na punkcie tego, że Związek Radziecki może prześcignąć USA pod względem dochodu narodowego i nakazali CIA śledzenie faktycznego postępu w radzieckiej gospodarce. Nie było to jednak łatwe, bo na przykład handel zagraniczny między krajami socjalistycznymi odbywał się po cenach, które nie miały nic wspólnego z rynkowymi.
Przecie to groch o ścianę, Ta durna pizda przecie nie widzi nawet skali autorytetów, których opinie tu przedstawiam i nich hołota sczeźnie.
Adam Barycki
Ostatnio zmieniony 26 sie 2015, 20:16 przez barycki, łącznie zmieniany 1 raz
|
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Powodzenia wobec tego, może któryś się w końcu poświęci i przeleci babę oderwaną od tłuczka.
