|
A co to za powrót, cała morda opuchnięta, zęby wszystkie z przodu wybite (dobrze, że choć trzonowe zostawili), na jedno oko nic nie widzę, całe zakryte fioletową opuchlizną i oddychać nie mogę, strasznie boli przy oddychaniu, ze cztery żebra pęknięte, strasznie kopali kanalie, kiedym leżał na ziemi już bez czucia, ale jeszcze pełen serdecznego humory. A wszystko przez mój lekceważący stosunek dla humanizmu, pogardę dla największej wartości humanistycznej, ochrony zdrowia osoby ludzkiej, zachciało mi się napić piwa, a jakby tej zbrodni humanistycznej było mało, to jeszcze w takiej knajpie, gdzie nie zabronią palić papierosa i nikotyną dokonać ohydnej zbrodni humanistycznej na zdrowiu osoby ludzkiej i po czterech godzinach intensywnych poszukiwań, znalezłem takie miejsce. Jednak, humanisty w tej knajpie ani na lekarstwo, wszystkie tam osoby ludzkie, to sami degeneraci absolutnie wyzuci z wszelakich wartości humanistycznych. Na widok tych ponurych mord pełnych nienawiści do humanistycznego świata, natychmiast mocniej zabiło moje pełne miłosierdzia serce i zapragnąłem gorąco zatroszczyć się tymi okradzionymi przez siłę nieczystą z wartości humanistycznych osobami ludzkimi i pomyślałem sobie sprytnie, że zanim zacznę zbłąkanym osobom ludzkim przekazywać humanistyczną wiedzę o wartościach humanistycznych, takich chociażby, jak wielka humanistyczna wartość własności prywatnej, to pierwej osoby ludzkie rozweselę dobrym, pełnym wysublimowanego humoru kawałem, a tak rozluźnionym łatwo będzie mi nieść pod strzechy osób ludzkich kaganek humanizmu. i opowiedziałem osobom ludzkim ten sam kawał, który tu powyżej opowiedziałem w gronie serdecznych przyjaciół, jednak żadna osoba ludzka nie uśmiechnęła się nawet, a jakby wręcz odwrotnie, na twarzach osób ludzkich dało się zauważyć wyraźny wzrost nienawiści ponurej, więc dla zachęty, sam wybuchnąłem gromkim, acz serdecznym śmiechem i wtedy coś, ale co, tego nie wiem, rozbłysło mi wielkim światłem w głowie, tak jaskrawym, że oślepiło mnie zupełnie, nic nie widziałem, tyko odczuwałem straszny ból, potem bólu już nie czułem, a pamiętam tylko, że kiedy padałem na ziemię, to jeszcze śmiałem się serdecznie, ale z czego się śmiałem, tego wtedy nie wiedziałem. Przytomność odzyskałem dopiero w szpitalu, tam sobie poleżałem dni kilka i wróciłem do domu pełen satysfakcji z dobrze rozpoczętej misji społecznej, jakże ważkiej dla zwycięstwa humanizmu i jak tylko opuchlizna mi zejdzie, to nawet nie będę czekał na sztuczną szczękę, tylko szczerbaty udam się natychmiast w to samo miejsce, aby kontynuować niesienie humanistycznego kaganka pomiędzy osoby ludzkie.
Adam Barycki
|